Rzadko zdarza się, że dobry film jest ucztą dla miłośników kina. A jednak! Opowieść o życiu Howarda Hughesa to coś w sam raz dla każdego, kto kocha kino. Za sprawą genialnego wyczucia reżysera możemy na trzy godziny przenieść się do magicznej fabryki snów, do Hollywood z okresu od końca lat 20tych po połowę lat 40tych. To świat prawdziwych gwiazd: Avy Gardner, Katherine Hepburn, Spencera Tracy i… Howarda Hughesa. A raczej Leonardo Di Caprio. Do tej pory musiał on udowadniać, że oprócz ładnej buzi ma też odrobinę talentu aktorskiego. Po kreacji, jaką stworzył w „Aviatorze” to raczej reżyserzy będą musieli dowodzić, że mają odpowiednią rolę dla tak dobrego aktora. Jego bohater to uwodzicielski przystojniak a jednocześnie szalony schizofrenik, dla którego wyjście z hotelowej toalety wymaga więcej odwagi i uporu niż zaprojektowanie i zbudowanie samolotu o rozpiętości skrzydeł większej niż boisko piłkarskie! Nie mam wątpliwości, że Di Caprio stanowi główny atut filmu. Całości dopełniają: rewelacyjni Cate Blanchett,  Alec Baldwin i Alan Alda w rolach drugoplanowych oraz świetna muzyka Howarda Shire’a. No i ogromny wysiłek scenografów i projektantów kostiumów, dzięki którym na ekranie odżywa dawne, bajkowe Hollywood.

Martin Scorsese oprowadzał nas już po „Kasynie” rodzącego się Las Vegas, pozwalał uczestniczyć w „Ostatnim kuszeniu Chrystusa”, przedstawiał z dziewiętnastowiecznej perspektywy świat „Gangów Nowego Jorku”. W „Aviatorze”, razem z Howardem Hughesem, zabiera nas prosto do nieba. Dzięki temu filmowi, możemy choć na chwilę oderwać się od ziemi i poczuć naprawdę wolnymi. I przekonać się, że jedyną rzeczą, która nas ogranicza jesteśmy my sami.