To komentarz do polityki imigracyjnej Donalda Trumpa, za rządów którego zaczęło się masowe rozdzielanie rodzin szukających azylu w USA, często bez możliwości ponownego połączenia ich po przejściu procedur imigracyjnych. Oto komentarz Claremont United Methodist Church:

Teologiczny przekaz załączony do szopki: W okresie, gdy nasz kraj rozdziela rodziny szukające azylu na granicy, rozważamy najbardziej znaną rodzinę uchodźców na świecie. Jezus, Maria i Józef, Święta Rodzina. Niedługo po narodzinach Jezusa Józef i Maria byli zmuszeni uciec ze swoim małym synkiem z Nazaretu do Egiptu, by wymknąć się Herodowi, tyranowi. Obawiali się prześladowania i śmierci.

Co gdyby ta rodzina szukała dziś schronienia u nas?

Wyobraźmy sobie Józefa i Marię rozdzielonych na granicy, a Jezusa nie starszego niż 2 lata odebranego matce i umieszczonego za siatką centrum detencyjnego Border Patrol, jak ponad 5,5 tysiąca dzieci przez ostatnie trzy lata.

Jezus dorósł, by uczyć nas dobroci, miłosierdzia i radykalnej otwartości na wszystkich ludzi. Mówił: „Byłem głodny, a daliście mi jeść; byłem spragniony, a daliście mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście mnie.” (Ewangelia wg świętego Mateusza 25, 35)

W Kościele Metodystycznym Claremont w te Święta to Święta Rodzina zajmuje miejsce tysięcy bezimiennych rodzin rozdzielonych na naszych granicach.

Przekaz wzbudził skrajnie mieszane reakcje, choć w większości pozytywne. Te negatywne pochodzą głównie od zwolenników polityki Donalda Trumpa, którzy są przekonani, że politykę rozdzielania rodzin zapoczątkował Barack Obama (to manipulacja, choć politykę oparto rzeczywiście o przepis z czasów Obamy), a Donald Trump ją zakończył (to kłamstwo – od chwili deklarowanego zakończenia polityki w 2018 roku jeszcze ok. tysiąc dzieci straciło kontakt z rodzicami, niektóre pozostają w ośrodkach do dziś).

Przekaz zyskuje na znaczeniu w odniesieniu do skrajnie niehumanitarnych warunków, w jakich przetrzymywane są nie tylko osoby dorosłe, ale i dzieci. Czasami przez wiele dni lub nawet tygodni nie mają szansy na zmianę bielizny, nie mają dostępu do prysznica, a w efekcie choroby zakaźne rozprzestrzeniają się błyskawicznie. W szczycie kryzysu migracyjnego w 2018, gdy ośrodki detencyjne były szczególnie przeciążone, normy sanitarne były szczególnie rzadko przestrzegane.

Jednak nawet po zadeklarowanym zakończeniu polityki w 2018 roku dochodziło do drastycznych przypadków niehumanitarnego traktowania. W maju tego roku 16-latek zmarł z powodu powikłań po grypie, ponieważ nie otrzymał pomocy medycznej. Ujawnione nagranie z monitoringu pokazało, że przez kilka godzin – pomimo urzędowania za szybą funkcjonariuszy i obowiązku doglądania chorych co godzinę – jego ciała nikt nie zauważył, dopóki nie obudził się zatrzymany z nim drugi chłopiec. Była to szósta ofiara śmiertelna.

Zdjęcie: Pastor Karen Clark Ristine

W taki sposób powstały tzw. „sieroce pociągi”, które zaczęły wywozić tysiące dzieci w najdalsze części USA. Miało to miejsce w latach 1854–1929. Na każdej ze stacji można było „zaadoptować” dziecko. Oznaczało to jednak wybranie tego, które najbardziej przypadło do gustu danej osobie. Szacuje się, że ponad 200 000 sierot zostało w ten sposób „oddanych do adopcji”. Trudno mówić o jakiejkolwiek weryfikacji tych ludzi. Dlatego też wiele dzieci trafiło do domów, w których, tak jak bohaterka książki „Sieroce pociągi” – Niamh, były dręczone i głodzone.

Niejednokrotnie wykorzystywano ich seksualnie czy traktowano jako tanią siłę roboczą. Inne trafiały do rodzin imigranckich, w których posługiwano się nieznanym dla adoptowanego dziecka językiem. Sieroce pociągi są zatem jedną z najbardziej niechlubnych kart amerykańskiej historii. Proces „adopcji” był dla dzieci traumatyczny i odzierający z godności. Jedna z sierot już w dorosłym życiu wspomina, że czuła się jak „szczeniak w koszyku”.

Na co zwracano uwagę „wybierając” dzieci? Przede wszystkim na nich siłę, urodę i liczbę rodzeństwa. Rodziny adopcyjne nie zawsze miały bowiem szansę na to, aby wziąć więcej niż dwoje dzieci przez co wiele rodzeństw zostało rozdzielonych.

Nic dziwnego, że książka, która nawiązuje do tych wydarzeń, a jej bohaterką jest jedna z kobiet „adoptowana” z sierocego pociągu, wstrząsnęła Ameryką. Główna bohaterka powieści, Niamh, już jako starsza pani, żyjąc pod przybranym nazwiskiem, opowiada o koszmarze swojego dzieciństwa młodej Molly – nastolatce, która sprząta u Niamh w ramach prac społecznych. Wkrótce obie odkrywają, że ich losy są podobne: dzieciństwo w rodzinach zastępczych i trudna przeszłość, która odcisnęła na nich wyraźne piętno.

Premiera książki planowana jest na 17 sierpnia.

Źródło: Czarna Owca

Jeszcze w połowie lat 90. minionego wieku spoglądano na dzieci imigrantów i emigrantów jako na ofiary wojen lub migracji ekonomicznych spowodowanych biedą w krajach pochodzenia. Teraz przedstawiciele poszczególnych dziedzin nauki, socjologii, psychologii czy też antropologii, patrzą na całe zjawisko nieco inaczej. Coraz więcej wiedzą też o najmłodszych migrantach. Same dzieci mogą również wirtualnie komunikować się ze sobą, m.in. za pomocą portali społecznościowych. Co więcej, z czasem zaczynają się zastanawiać, jaka jest ich tożsamość. Czują, że przynależą do jakiejś grupy, ale nie zawsze są do nich przydzielone w sposób oczywisty.

Z jednej strony bycie dzieckiem trzeciej kultury może mieć wiele plusów. Mogą one bowiem zwiedzić wszystkie kontynenty oraz poznać wiele języków czy kultur. Z drugiej jednak strony mogą one mieć problem z identycznością i udzieleniem odpowiedzi na banalne pytanie „skąd jesteś”. Jest to szczególnie ważne, gdy wstępują już w dorosłe życie.

Psycholog kulturowy prof. Halina Grzymała-Moszczyńska zauważyła, że dzieci trzeciej kultury często cierpią na tzw. „fatamorganę kotwicy” – zjawisko polegające na poczuciu straty, konieczności powrotu do jakiegoś miejsca; dążeniu do wyjazdu do innego kraju nawet jeśli pojawia się szansa zamieszkania gdzieś na stałe. Dorosły trzeciej kultury będzie jednak idealnym kandydatem na pracownika międzynarodowej korporacji czy organizacji. Znający wiele kultur i kilka języków doskonale odnajdzie się w zagranicznej placówce danej firmy.

W Polsce dzieci trzeciej kultury nie są aż tak rozpoznawane jak za granicą, np. w USA. Zdaniem Grzymały-Moszczyńskiej mamy raczej do czynienia z tzw. „dziećmi – ukrytymi migrantami”. Są to przede wszystkim ci młodzi ludzie, którzy urodzili się, wychowywali i chodzili do szkół na Wyspach Brytyjskich, a po latach wracają do ojczyzny. W polskiej szkole okazuje się, że mają ogromne kłopoty w nauce. Nie wynika to jednak z tego, że np. nie są zdolne, a z ubytków w języku polskim. Problemem mogą być również różnice programowe.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl