- Może dlatego, że odstajemy od normy. Powszechnie uważanej za „normalną” – zastanawia się Agata, 29-letnia księgowa w jednej z mazurskich agencji turystycznych.

Agata, jako jedna z nielicznych kobiet w kręgach, w których się obraca, jest praktykującą katoliczką, która stosuje zasady wyznawane przez Kościół w codziennym życiu. Jedną z tych zasad jest brak seksu przed ślubem.

Wysoka długowłosa blondynka od dwóch lat jest zaręczona z Wojtkiem, starszym od niej o dwa lata informatykiem. Poznali się na studiach. Zanim się zaręczyli, spotykali się przez półtora roku. – Wojtek był z kilkoma kobietami, uprawiał wcześniej seks. Nie jest to dla mnie przeszkodą. Ale już na początku znajomości powiedziałam mu, jakie zasady wyznaję, że na przygodny seks ze mną nie ma szans i że z „pierwszym razem” chcę poczekać do ślubu. Odpowiedział tylko: „Ok., jeśli tego chcesz, niech tak będzie” – opowiada młoda kobieta.

Agata wychowała się w katolickiej rodzinie, ale, jak poskreśla, bez pruderii. Matka często opowiadała jej o tym, jak poznała jej ojca, jak się zaręczyli. O tym, że z seksem czekała do ślubu, również. – Moi rodzice są bardzo udanym i szczęśliwym małżeństwem. Chciałabym w swoim związku osiągnąć coś równie wyjątkowego – podkreśla Agata.

Dlatego czeka z seksem. Czy jej partnerowi to nie przeszkadza? – Wydaje mi się, że nie. Wytworzyliśmy między sobą wyjątkową więź, jesteśmy ze sobą blisko, nie odmawiamy sobie czułości. Jestem przekonana, że za rok, kiedy się pobierzemy, mój „pierwszy raz” będzie jedną z najwspanialszych chwil w życiu – podkreśla kobieta…

Raport o trzydziestoletnich dziewicach i powodach ich seksualnej wstrzemięźliwości, znajdziecie w III numerze EksMagazynu.

W najnowszym numerze dwumiesięcznika EksMagazyn: Czesław Mozil o sprzedawaniu duszy diabłu showbiznesu, Magda Szejbal – ani słowa o „Szpilkach na Giewoncie”, Ewa Minge o codziennym życiu, Anna Nocoń o pozowaniu dla Vouge’a, Tomasz Bagiński o dążeniu do doskonałości, Cecylia Malik o swoich całorocznych drzewach i Panu Żulu, Ronix o dystansie do siebie i granicach w modyfikowaniu własnego ciała, prof. Izdebski o tym, że seks starszej kobiety z młodszym mężczyzną to nic nadzwyczajnego, prof. Starowicz o problemach z późnym dziewictwem, kobiety o swoich motocyklach, Mia o problemach z (nad)interpretacją męskich i kobiecych zachowań, opowieść o awanturniku Caravaggio, historia szpilek, „B” jak babcia na botoksie, podróż do miejsc, do których turyści nie docierają, ranking najgorszych i najgłupszych komedii romantycznych, wszystko o bijącej rekordy popularności diecie Dukana i wiele innych EKScytujących tematów. A przede wszystkim – specjalnie na Dzień Kobiet – dla wszystkich miłośniczek niegrzecznych chłopców – wyjątkowa, zmysłowa i drapieżna sesja zdjęciowa stylizowana na słynny Fight Club.

Do kupienia w salonach Kolportera oraz salonach Empik w Krakowie i Warszawie oraz w naszym sklepie internetowym.

A młodzi ludzie są świadomi, jaki wpływ ma ten „pierwszy raz” na ich przyszłe współżycie seksualne?
Niestety, moim zdaniem poziom edukacji seksualnej w naszym kraju jest niezadowalający, anachroniczny i nieprzystający do aktualnych trendów. Urzędnicy zdają się nie zauważać postępującej liberalizacji w sferze obyczajów i łatwej dostępności pornografii, która jest na wyciągnięcie ręki – poprzez internet i smartfony.
W efekcie już w wieku 12-15 lat u wielu osób dochodzi do przedwczesnej erotyzacji psychiki i niewłaściwego, wypaczonego podejścia do seksualności. Jest ona traktowana często infantylnie, jako element, który trzeba przeskoczyć i zaliczyć w drodze do dorosłości. Związana z tym presja, jak i chęć zyskania akceptacji rówieśników, prowadzą często do tego, że młodzi ludzie przybierają pozy i przejawiają zachowania seksualne manifestujące pseudo-dorosłość. Przykładem takich działań są podejmowane coraz częściej przez młodzież gimnazjalną czy licealną różnego rodzaju grupowe gry i zabawy erotyczne, takie jak np. gra w króla. Wygrywa ją chłopak, który na swoim prąciu zbierze najwięcej śladów szminek różnego koloru od biorących udział w zabawie dziewczyn. Widać w tym postawę nadmiernego, niezdrowego luzu albo wręcz deprecjonowania seksualności jako czegoś, co powinno być nierozerwalnie związane z emocjami i uczuciami. Instrumentalne traktowanie seksu jako zabawy prowadzi do odseparowania, odcięcia seksualności od uczuć. To bardzo zły kierunek.

Wychodzi na to, że to internet najbardziej niszczy życie seksualne młodzieży…
Internet uważam za największe zagrożenie, bo tam młodzież znajduje wzorce, które bezkrytycznie może próbować wcielać w życie. Kiedyś młodzież dowiadywała się o seksie głównie z książek, potem – z filmów i prasy erotycznej. Teraz młody człowiek może w każdej chwili uzyskać dostęp do pornografii, prezentującej dowolne formy współżycia, na podstawie których może wyrobić sobie fałszywy pogląd na temat seksualności, jak i uzyskać fałszywy wizerunek kobiet.
Ten wizerunek kobiety to chodzący przedmiot pożądania, chętny do intensywnego i wyrafinowanego seksu oraz gotowy do nie wiadomo jakich orgazmów na zawołanie. A ponieważ po pornografię sięga coraz więcej dziewcząt, to również one są narażone na różne niepożądane jej wpływy. Może to u nich np. wywoływać niezdrową, mimowolną rywalizację o względy płci przeciwnej. Tak samo może zadziałać chęć zdobycia popularności czy większej liczby lajków w mediach społecznościowych.

Czy to prawda, że lato – czas odpoczynku, luzu i zabawy – to szczytowy okres pod względem inicjacji seksualnej?
Z badań prof. Zbigniewa Izdebskiego wynika, że szczyt inicjacji seksualnej u polskiej młodzieży przypada na dwa okresy w roku: ferie zimowe oraz wakacje letnie. Młodzież ma wtedy dużo wolnego czasu, często również ma „wolną chatę” lub też wyjeżdża z domu. A to wszystko sprzyja nawiązywaniu kontaktów towarzyskich i pogłębianiu relacji uczuciowych oraz – w efekcie – inicjacji seksualnej.

Co wiemy na temat innych okoliczności związanych z tzw. pierwszym razem?
Wiek inicjacji seksualnej w Polsce powoli, lecz systematycznie się obniża, co ma związek ze zmianami obyczajowymi, a także przyspieszonym dojrzewaniem fizycznym. Obecnie najczęściej dochodzi do niej w wieku 16-18 lat, zazwyczaj we własnym domu lub też w domu partnera. Nierzadko jednak dzieje się to w plenerze, np. w samochodzie, namiocie lub jakimś innym ustronnym miejscu na łonie natury. Jeśli zaś chodzi o motyw inicjacji, to najczęściej jest nim uczucie. Taki powód deklaruje 60 proc. ankietowanych osób. Oczywiście są też inne motywy, takie jak ciekawość, potrzeba akceptacji, presja otoczenia czy potrzeba bycia dorosłym. Zdarza się też oczywiście, że do zbliżenia prowadzi chwilowy impuls, zawierający w sobie większy lub mniejszy element przypadkowości (np. pochopne decyzje po spożyciu alkoholu lub narkotyków czy jakieś wyjątkowe zdarzenie lub specjalna okazja). Najczęściej jednak pierwszy raz nie jest czymś spontanicznym i przypadkowym, lecz w jakimś stopniu zaplanowanym. I to jest sytuacja pożądana.

Czy dorośli potrafią przygotować swoje dzieci do życia seksualnego?
Rodzice powinni być pierwszym i najważniejszym źródłem wiedzy młodzieży na temat seksualności, ale popełniają tu wiele błędów. Niepotrzebnie tworzą różnego rodzaju tabu, najpierw związane z nagością, która dla małych dzieci jest całkowicie aseksualna, a potem tabu językowe, związane z unikaniem słów odnoszących się do organów płciowych lub seksu. Rodzice nie powinni unikać tych tematów, lecz dostarczać dzieciom i młodzieży adekwatne informacje i odpowiedzi na pytania – oczywiście dostosowane do wieku i dojrzałości dzieci. Dziecko potrzebuje sensownych, prawdziwych informacji, które zaspokoją jego ciekawość. Warto wspomnieć, że istnieją opracowane przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) modele kształcenia seksualnego dzieci i młodzieży począwszy już od 3 roku życia, dopasowane do wieku.
Szkoła zaś nie uczy, niestety, że zdrowie seksualne zależy od stanu zdrowia somatycznego i psychicznego i vice versa. Nie uczy też asertywności seksualnej, która polega nie tylko na tym, żeby powiedzieć „nie” potencjalnemu partnerowi, ale także na tym, aby bronić swoich racji i wartości w relacji w rówieśnikami (np. odnośnie swoich zasad i decyzji o wstrzemięźliwości seksualnej). W czasach zalewu pornografii warto też przekonywać młodzież, że seks to wcale nie takie fajerwerki i miód, jak często pokazują na filmach. I trzeba uczulać na pozory. Przecież nie każdy miły, przystojny i imponujący poetycką wrażliwością chłopak jest wolny od chorób wenerycznych. Przede wszystkim jednak trzeba uczyć młodych ludzi, aby łączyli seksualność z uczuciami, wnosili do niej swoją wrażliwość i delikatność. Seks to używanie cudzego ciała, najlepiej więc, aby odbywało się to w ramach relacji z drugim człowiekiem, opartej na miłości i szacunku.

Przejdźmy od teorii do praktyki. Jak przygotować się do pierwszego razu?
Najlepiej, aby inicjacja odbyła się z osobą, którą darzymy pozytywnym uczuciem. Także miejsce i czas powinny być nieprzypadkowo wybrane. Miejsce winno być bezpieczne, przytulne i sprzyjać intymności. Zły dobór miejsca i czasu może skutkować napięciem, które mogą wręcz uniemożliwić stosunek (np. spowodować brak wzwodu czy suchość pochwy). Nie warto robić tego byle gdzie, na łapu-capu. Trzeba też pamiętać o tym, że ludzie są multi-zmysłowi. Warto więc zadbać o zapach (np. zapach kadzidełka, świec aromatyzowanych czy perfum) i odpowiednią muzykę. Ona rozluźnia i wprawia w miły nastrój. Wiele dziewcząt może wstydzić się swojej nagości, warto więc zadbać też o stosowny intymny półmrok. Oczywiście ważna jest też higiena ciała, jak również odpowiednie, towarzyszące zbliżeniu, czułe słowa. Pierwszy stosunek nie jest właściwą okazją do wypróbowywania wyrafinowanych pozycji np. proponowanych w Kamasutrze.

A jeśli mimo wszystko coś idzie nie tak?
Jeżeli nie pojawił się wzwód lub wystąpił problem z suchością pochwy można na przykład przełożyć pierwszy raz.

Co w praktyce oznacza „bezpieczny seks”?
Jeśli ktoś czuje się na tyle dojrzały, aby rozpocząć życie seksualne, to musi pomyśleć również o chorobach przenoszonych drogą płciową, a po drugie – o antykoncepcji. Wbrew pozorom to nie jest problem głównie dla dziewczyny. Życie seksualne to odpowiedzialność i potencjalne ważne konsekwencje dla obojga partnerów.

Nazwijmy te konsekwencje po imieniu. Najpierw fizjologiczne.
Po pierwsze: ryzyko niepożądanej ciąży. Po drugie: ryzyko zakażenia chorobami przenoszonymi drogą płciową. Zagrożeń jest naprawdę wiele: kiła, rzeżączka, chlamydia (bakteria odpowiedzialna za stany zapalne, a nawet niepłodność), wirus HPV, HIV, wirusowe zapalenie wątroby. Inne biologiczne konsekwencje, jak np. urazy (uszkodzenia) ciała są rzadsze. Wbrew pozorom inicjacja to naprawdę „skuteczna” okazja, aby zajść w ciążę. Trzeba więc koniecznie pomyśleć o antykoncepcji. Sprawę może załatwić prezerwatywa, która jest w Polsce najpopularniejszym środkiem antykoncepcyjnym, a przy okazji chroni nas przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Rzecz jasna, prezerwatywa nie uchroni jednak przed tymi chorobami podczas seksu oralnego. Aby uchronić się przed niepożądaną ciążą można też ustalić sobie dzień inicjacji na 2-3 dni przed planowaną miesiączką (jeśli kobieta regularnie miesiączkuje). Dodatkowym zabezpieczeniem może być globulka dopochwowa, gdyż działa plemnikobójczo, a także nawilża srom, co ułatwia penetrację członkiem. Można też udać się do ginekologa i poprosić o tabletki antykoncepcyjne.

Są jeszcze ważne konsekwencje psychologiczne inicjacji seksualnej…
Najczęściej jest to głębokie rozczarowanie wynikające z tego, że było inaczej niż to sobie ktoś wyobrażał. Taki uraz może później skutecznie zniechęcać do seksu. Może też pozbawić kogoś przyjemności z późniejszego współżycia. To zrozumiałe, że po nieudanej inicjacji seks nie kojarzy się pozytywnie, a kolejne kontakty seksualne mogą być z tego powodu mało przyjemne. W dłuższym okresie czasu, gdy nie ma do seksu ochoty, ani nie daje on partnerom radości, konsekwencją mogą być nie tylko kłótnie, a także różne zaburzenia seksualne i psychiczne, jak na przykład pochwica (dysfunkcja seksualna, polegająca na mimowolnym silnym skurczu mięśni wokół wejścia do pochwy, co w praktyce często uniemożliwia współżycie – przyp. red.), spadek popędu, kompleksy, zaburzenia wzwodu, nerwica, problemy z nawiązaniem więzi. Na negatywne skutki narażone są najbardziej osoby decydujące się na zbyt wczesną inicjację seksualną.

Co to znaczy zbyt wczesna inicjacja? Czy jest optymalny wiek na przeżycie „pierwszego razu”?
Jest ona zbyt wczesna wtedy, kiedy fizyczna dojrzałość seksualna nie idzie w parze z dojrzałością psychiczną, czyli np. w wieku 15 lat. Nie ma optymalnego wieku dla rozpoczęcia życia seksualnego. Dla osoby niedojrzałej psychicznie każdy wiek jest nieodpowiedni. Ale z reguły osoby w wieku 18-21 lat są już na tyle dojrzałe, świadome i rozsądne, aby z powodzeniem i bezpiecznie tę inicjację podjąć. Warto przy tym pamiętać, że do 18.-19. roku życia nasz organizm ciągle jeszcze dojrzewa.

Czy istnieje coś takiego jak zbyt późna inicjacja seksualna?
Każdy powinien podejmować współżycie wtedy, kiedy uważa to za stosowne, i zgodnie z tym, jakimi zasadami się kieruje: np. po ślubie lub gdy trafi na odpowiedniego partnera. Nawet po 30-tce można mieć udaną inicjację seksualną, jeśli nie wynika ona z problemów z nawiązywaniem kontaktów, lecz z przyjętych wartości i zasad. Oczywiście lepsza jest późniejsza, lecz udana inicjacja, niż wcześniejsza i nieudana.

Jakie korzyści zdrowotne daje udany seks?
Rzeczywiście, warto mówić jak najwięcej o zdrowiu seksualnym. Przyczynia się ono bowiem do poprawy naszego ogólnego dobrostanu i kondycji w zakresie emocjonalnym i fizycznym. Generalnie można powiedzieć, że ludzie zdrowi seksualnie, a więc mający aktywne i udane życie seksualne, są bardziej otwarci na świat, mają dobry „napęd” życiowy i osiągają lepsze wyniki w pracy. Z czego to wynika? Spójrzmy na seks jako na rodzaj wysiłku fizycznego. Podnosi ciśnienie, przyspiesza akcję serca i zwiększa przepływ krwi w organizmie (aktywacja układu krążenia), przyspiesza oddech, zwiększa natlenienie organizmu i mózgu (aktywacja układu oddechowego), podnosi poziom korzystnych neuroprzekaźników w mózgu (odpowiedzialnych za przyjemne odczucia). Dzięki temu seks obniża napięcie i stres, poprawia sen oraz poprawia pamięć i koncentrację. Zwiększa też przepływ krwi przez nerki i wątrobę, co poprawia metabolizm oraz przyspiesza usuwanie z organizmu niepożądanych produktów przemiany materii. Pozytywnie wpływa też na stan cery. Do tego chroni mężczyzn przed rakiem gruczołu krokowego. Oczywiście, w ramach aktywności fizycznej można pójść na półgodzinny spacer czy popływać, ale korzyści płynące z udanego seksu są chyba jednak szersze.

Brzmi zachęcająco, ale seks ma też swoje minusy i przeciwwskazania…
Przede wszystkim trzeba pamiętać o chorobach przenoszonych drogą płciową i ryzyku niepożądanej ciąży. Poza tym osoby mające problem z układem krążenia (niewydolność), co wyraża się choćby problemami z wejściem na pierwsze piętro (zadyszka), mogą przy seksie doznać zaburzenia rytmu serca, a nawet zawału. No, i nie zawsze ma się też ochotę na seks. Potrzeby seksualne są regulowane przez wiele czynników, przede wszystkim hormonalnych.
Najważniejsza zasada: nic na siłę. Jeśli kochamy się wtedy, kiedy naprawdę mamy na to ochotę, gdy w sposób naturalny pojawi się napięcie seksualne, róbmy to jak najczęściej i bez obaw, np. przed seksoholizmem. Dopóki seks nie staje się dla nas uzależnieniem wynikającym z wewnętrznego przymusu, destrukcyjnie wpływającym na nasze życie osobiste i zawodowe, lecz daje nam spełnienie i pozytywną energię, to wszystko jest OK. Przy dobrej diecie i zdrowym stylu życia nawet częste współżycie nie obciąża nadmiernie organizmu.

Gdzie można szukać rzetelnych i zrozumiałych informacji o inicjacji seksualnej i życiu seksualnym?
Ciągle aktualnym i godnym polecenia źródłem wiedzy jest książka pt. „Sztuka kochania” Michaliny Wisłockiej. Poza tym polecam strony internetowe i materiały Fundacji Nowoczesnej Edukacji Spunk oraz Grupy Edukatorów Seksualnych Ponton. Rzetelnych informacji może dostarczyć też kontakt z psychologiem, seksuologiem lub ginekologiem.

Rozmawiał: Wiktor Szczepaniak (www.zdrowie.pap.pl)

Roma Ligocka: Moja nowa powieść jest, jak zwykle, o wszystkim, co jest w kręgu mojego świata, do którego zawsze wracam, w którym się poruszam. Moja bohaterka przeżywa trudne momenty, ale zdarzają się jej także miłe rzeczy. Myślę, że chociaż żyje ona jakiś czas temu – w dwudziestym wieku, nie w dwudziestym pierwszym, to jednak problemy, z którymi się boryka i o których opowiada, są bliskie również dzisiejszym kobietom. Podczas rozmów z moimi czytelnikami, przekonałam się, że nawet kobiety, które się czasem do tego nie przyznają, walczą z takimi problemami, o których opowiadam w mojej książce.

Jest to historia młodej dziewczyny u progu dorosłości, nie nastolatki, ale młodej kobiety, która wchodzi w dorosłe życie, w pierwsze związki, pojawiają się również konflikty z jej matką.Co młode kobiety mogą znaleźć w pani powieści?

Muszę się odwołać do mojej poprzedniej powieści, mianowicie do „Dobrego dziecka”. Tamta historia zakończyła się w momencie, gdy bohaterka stała u progu dorosłości. Nie przekroczyła go jednak, bo wydawało mi się, że tak będzie lepiej, dyskretniej. Te poważne, trudne sprawy pojawiają się właśnie w mojej nowej książce – bohaterka jest już rok, dwa lata starsza i uświadamia sobie, że stała się kobietą i wszystkie problemy z tym związane nagle na nią spadają.  Po napisaniu „Dobrego dziecka” pojawił się lekki niedosyt, również czytelnicy pytali o jego kontynuację. Wprawdzie myślę,  że powieści nie powinno się kontynuować, zwłaszcza że nie jestem Tołstojem i nie piszę „Wojny i pokoju”, ale jednak postanowiłam pokazać, jak wyglądają problemy i sytuacje, przed którymi stanie kobieta u progu dorosłości. Mówi się, że to najpiękniejszy okres w życiu kobiety. Na pewno jest najtrudniejszy. Wszystko co robi się po raz pierwszy, zostawia bardzo silne ślady w mózgu, w myśleniu, duszy człowieka, ale jednocześnie jest piekielnie trudne.

W książce pojawia się pierwsza miłość, inicjacja seksualną, związki, na które bohaterka nie jest ani gotowa, ani nie wie tak naprawdę, na czym one polegają…

To jest właśnie jej główny problem. Wynika on i z przeżyć wojennych, i z braku pełnej rodziny, która została zniszczona podczas wojny, i z trudnej relacją z matką, w której nie ma miejsca na rozmowy i tłumaczenie wielu rzeczy i przyjaźń. Jest to jest specyficzna historia kobiety, która nie jest gotowa na związek, ponieważ nikt jej do tej roli nie przygotował, nikt jej nie pomógł. Nie było tak, jak zdarza się to teraz w wielu rodzinach, gdzie młoda dziewczyna, obserwując swoich bliskich, naturalnie dojrzewa do takiej roli, przynajmniej w dużym stopniu. Również w dzisiejszych czasach, wiele młodych dziewczyn jest potwornie bezradnych, nie mają z kim porozmawiać, nie mają możliwości albo nie potrafią porozumieć się z rodzicami, z nauczycielami. Młode dziewczyny są bardzo samotne. Widzę to na przykład w listach, które do mnie piszą. Samotność młodej dziewczyny nie zmieniła się, chociaż minęło pół wieku, od kiedy moja bohaterka ją przeżywała.

To prawda, problemy młodych kobiet, które wchodzą w dorosłość, w związki, są właściwie takie same. Teraz dziewczyny też spełniają jakieś wymagania zewnętrzne, oczekiwania, nie mając kontaktu ani ze swoją kobiecością, ani z tym, czego tak naprawdę pragną.

Wydawałoby się, że teraz powinno być zupełnie inaczej. Internet, który ma być lekarstwem na całe zło i samotność, jednak nim nie jest. Otwartość, z którą się tam mówi o pewnych tematach, ten dobrobyt, który sprawia, że młode dziewczyny mogą sobie razem wyjeżdżać, chodzić, rozmawiać. To daje im swobodę. Szkoła, do której ja uczęszczałam i moja bohaterka też, była szkołą tylko dla dziewcząt. Śmieję się mówiąc, że po raz pierwszy zobaczyłam, jak wygląda chłopak z bliska, dopiero kiedy miałam już jakieś siedemnaście lat. Przedtem nie było okazji, by nawet na nich popatrzeć. Okazuje się jednak, że przygotowanie do konfrontacji z mężczyzną, a później do życia z nim, odbywa się dzięki bliskim ludziom, z którymi się stykamy. Mam przyjaciółkę, która swojej córce wielokrotnie powtarzała: „Natalko, kocham cię!”. Ja natomiast, nigdy tego nie usłyszałam od nikogo z mojej rodziny. To sprawia, że się oswajamy z miłością i nie spada ona na nas, jak grom z jasnego nieba. Jeżeli od dziecka mamy tą świadomość, że miłość nam się należy, to potem nie jesteśmy tak potwornie przytłoczone miłością mężczyzny. Pokorny, metafizyczny stosunek do uczuć, którymi nas ktoś nagle obdarza, sprawia, że jesteśmy bezbronne i nie umiemy sobie sformułować,  czego my tak w zasadzie oczekujemy, co uczucie ma nam dać i po co właściwie jest. Z powodu powtarzanego przez pokolenia zwyczaju, odzywa się w nas pokora i wdzięczność za to, że ktoś nas wybrał, że nie zostaniemy na tym rynku same, tylko ktoś zdecydował się ten towar, którym my jesteśmy, przynajmniej obejrzeć, a może nawet i kupić. I właśnie takie podejście, od początku stwarza niedobrą, niezdrową dla kobiety, krzywdzącą sytuację.

Tekst pochodzi z 26. numeru EksMagazynu. Cały artykuł dostępny w wydaniu drukowanym.

Do takich wniosków doszli naukowcy z Uniwersytetu Stanu Iowa (USA) po przeanalizowaniu danych zebranych wśród blisko 3800 kobiet, które przynajmniej raz wyszły za mąż.

Okazało się, że panie, których pierwszy stosunek płciowy nie był do końca chciany lub miał miejsce przed 16. rokiem życia rozwodziły się częściej niż kobiety, które pragnęły pierwszego zbliżenia lub które przeżyły je w wieku dorosłym. Jeśli kobieta przeszła inicjację seksualną w wieku 16 lub 17 lat, ale pragnęła jej, to nie miało to bezpośredniego związku z ryzykiem rozwodu.

Jak wyliczyli badacze, w ciągu pierwszych pięciu lat rozwiodło się 31 proc. badanych, które odbyły swój pierwszy stosunek płciowy w wieku nastoletnim i 15 proc. kobiet, które przeżyły go w wieku dorosłym. Po 10 latach odsetek ten wynosił odpowiednio – 47 proc. i 27 proc.

Jak podkreślają naukowcy, niewiele kobiet, które zaczęły współżycie przed 18. rokiem życia przyznawało, że w pełni pragnęły pierwszego stosunku. W przypadku pań, których inicjacja miała miejsce przed 13. rokiem życia odsetek ten wynosił 1 proc. Rósł on do 5 proc. u kobiet, które przeszły ją w wieku 14 lub 15 lat i do 10 proc., gdy wiek inicjacji wynosił 16 lub 17.

Zdaniem prowadzącego badania dr. Anthony’ego Paika, wyniki te potwierdzają tezę, że wczesne rozpoczynanie życia seksualnego może mieć różne negatywne konsekwencje – np. zły wpływ na stabilność przyszłego małżeństwa.

Można to tłumaczyć na kilka sposobów. Statystyczne analizy, jakie wykonał specjalista sugerują, że doświadczenia seksualne w młodym wieku prowadzą do powstania zachowań i przekonań sprzyjających rozpadowi związku. „Jeśli pierwszy seks nie był całkiem chciany lub miał traumatyczny kontekst, to łatwo wyobrazić sobie, jak negatywnie może to wpłynąć na podejście kobiety do relacji damsko-męskich lub na jej zdolności do tworzenia takich relacji” – tłumaczy dr Paik.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Pierwsze badania sugerujące spadek zainteresowania seksem waginalnym wśród ludzi młodych pojawiły się w USA już w 1988 r. Ale nie upewniono się w nich czy nie uprawiali oni seksu oralnego lub analnego. A jest to istotne, bo jak wykazały badania Brandona Hilla z Indiana University, nie wszystkie nastolatki uważają, że seks oralny i analny to także „uprawianie seksu”.

Prof. Zbigniew Izdebski, współpracownik amerykańskiego Instytutu Kinsey’a uważa, że część osób, które twierdziły w ankiecie, że nie utrzymuje żadnych kontaktów, może być jednak aktywna seksualnie. Jego zdaniem raport zwraca uwagę, że część młodych ludzi nie jest aktywna seksualnie. Wszyscy skupiają się raczej na tym jak wcześnie młodzież przechodzi inicjację seksualną.

Podobnie jest w Polsce. Z badań przeprowadzonych w 2004 r. wynika, że w naszym kraju przed 15. rokiem życia współżycie rozpoczyna 20 proc. chłopców i 16 proc. dziewcząt. W wieku 17-18 lat inicjację seksualną ma za sobą 40 proc. młodzieży. Oznacza to, że żadnych kontaktów seksualnych przed 18. rokiem życia nie utrzymuje aż 60 proc. osób – mówi prof. Izdebski.

PAP – Nauka w Polsce

Osoby z przedziału wiekowego 25-34 kiedy zaczynały uprawiać seks, miały 17,9 lat, osoby z przedziału 21-24 – 17,5 lat, zaś z przedziału 16-20 – tylko 16,3 lat. Kobiety szybciej rozpoczynają życie seksualne niż mężczyźni – w wieku 17,2 lat w porównaniu z 17,5 lat życia u mężczyzn.

Najszybciej przygodę z seksem zaczynają Islandczycy (15,6 lat), następni w kolejności są Niemcy (15,9 lat), Szwedzi oraz Duńczycy (16,1 lat). W Polsce seks zaczyna uprawiać się między 17. a 18. rokiem życia (17,7 lat).
Najbardziej powściągliwi zaś są mieszkańcy Indii (19,8 lat), za nimi plasują się Wietnamczycy (19,6 lat), Indonezyjczycy (19,1 lat) i Malezyjczycy (19,0 lat).