Pamiętacie lawinę knajpek powstałych na fali popularności Naszej Klasy? Skończyły – niestety – tak jak i polski portal społecznościowy. Czy inaczej będzie w przypadku tego koreańskiego lokalu? Kawiarnia Yeonnam-Dong w Seulu powstała rok temu i jest zainspirowana popularnym programem telewizyjnym W, którego bohaterowie podróżują pomiędzy światem realnym a tym rysunkowym, gdzie otacza ich jedynie biel i czarne kontury przedmiotów.

Właśnie taki, dwuwymiarowy świat, powstał w tej wyjątkowej kawiarni. Od podłóg i ścian, przez meble, po naczynia – prawie wszystko daje iluzję płaskości, którą wspiera dobrze skomponowane oświetlenie ograniczające rzucany cień.

Całość to prosty i niedrogi w wykonaniu projekt, który robi doskonałe pierwsze wrażenie. Pytanie tylko, czy będzie skłaniał klientów do powracania do nietypowej kawiarni. Osobom rozważającym założenie własnego lokalu o nietypowej estetyce polecamy śledzenie profilu kawiarni na instagramie, ponieważ wyniki finansowe chyba nie są najgorsze. Lokal regularnie wstawia grafiki sugerujące, że wyprzedano cały asortyment na konkretny dzień i doszło do wcześniejszego zamknięcia.

Termin wabi-sabi wywodzi się z buddyjskiej filozofii i systemów nauczania, prowadzących do akceptacji nietrwałości, przemijania i niedoskonałości. Charakterystycznymi cechami tego nurtu są prostota, asymetria, surowość i intymność.

świecie designu, filozofia ta rozwinęła się niejako w kontrze do perfekcyjnie zaprojektowanych wnętrz, idealnego doboru dodatków oraz tworzenia spójnych, przemyślanych kompozycji aranżacyjnych. Znajduje swoje odzwierciedlenie w rękodziełach, rustykalnych aranżacjach oraz wykorzystywaniu specjalnie stylizowanych, „postarzanych” materiałów wykończeniowych (podobnych do stylu vintage). Wabi-sabi przejawia się zatem w strukturach, fakturach oraz barwach wykorzystywanych produktów.

Znajdź inspirację

Wabi-sabi, choć sam termin wydaje się być dość egzotyczny, znane jest z różnorakich dzieł szeroko rozumianej popkultury. Oglądając filmy, których akcja toczy się w Japonii, możemy podziwiać ascetyczne ogrody (tzw. ogrody Zen), które odzwierciedlają tę filozofię. Także charakterystyczne czarki do herbaty, o nierównej powierzchni, nawiązują do tego światopoglądu. W przypadku wnętrz domów, zalążkiem wabi-sabi mogą być odkryte, ceglane ściany czy wystające gdzieniegdzie ze ścian instalacje.

Wyjątkowy klimat

Myślą przewodnią, towarzyszącą kreowaniu przestrzeni według filozofii wabi-sabi, powinna być „kontrolowana niedoskonałość” oraz skromność formy. Może ona przejawiać się na wiele sposobów i niekoniecznie musi się odnosić do ceny wykorzystywanych materiałów. Przeciwnie, ascetyczny klimat może zostać wprowadzony przy wykorzystaniu wyrafinowanych produktów, tworzonych z materiałów o wysokiej jakości.

Stylizowane meble, specjalnie dobrane farby i tynki, a od niedawna także płytki ceramiczne dają możliwość stworzenia wnętrza z duszą, które doskonale wpisuje się w konwencję wabi-sabi. Okładziny ceramiczne mogą nawiązywać do tego nurtu graficznie, np. imitując dotknięte zębem czasu dywany z charakterystycznymi przetarciami, lub też odwoływać się do niego poprzez zastosowanie niejednorodnej powierzchni (np. imitującej beton lub tynk).

W związku z tym, że wabi-sabi w dużej mierze opiera się również na naturalnych fakturach, wprowadzając ją do przestrzeni warto także rozważyć wykorzystanie postarzanych desek, które doskonale ocieplą wnętrze.

Źródło: 38 PR

Te dwie grupy są od siebie zupełnie odseparowane, ale tworzą pewną całość.Władze w mieście sprawuje dyktator – John Fredersen. Pewnego dnia, jego syn, Freder, poznaje pochodzącą z wyzyskiwanej klasy robotniczej Marię i od razu się w niej zakochuje.

Następca tronu, chcąc ponownie spotkać piękną proletariuszkę udaje się do podziemi, gdzie po raz pierwszy styka się z prawdą o okrucieństwie systemu zmuszającego ludzi do niewolniczej pracy. Zdruzgotany Freder postanawia zniszczyć porządek miasta ustalony przez ojca. Pomóc ma mu w tym Maria, która na odbywanych potajemnie zgromadzeniach dodaje strudzonym ludziom otuchy. Jest uważana za prorokinię. Sytuacja komplikuje się, kiedy okrutny dyktator odkrywa spisek i postanawia zwrócić robotników przeciwko Marii, zlecając szalonemu naukowcowi stworzenie jej złego, mechanicznego bliźniaka – robota Futura.

Film „Metropolis” został wyreżyserowany przez Fritza Langa, który jest odpowiedzialny również za takie dzieła jak: „Zmęczona śmierć”, „M”, „Doktor Mabuse”, „Kobieta na Księżycu”, „Śmierć Zygfryda” czy „Zemsta Krymhildy”. Scenariusz pomagała napisać reżyserowi jego żona – Thea von Harbou.

Co jednak sprawia, że nadal dyskutuje się o filmie mającym swoją premierę w 1927 r.? Jednym z powodów są z pewnością kwestie techniczne, które zachwycają do dzisiaj. Monumentalna scenografia oraz pierwsze sceny przedstawiające fabrykę jako Moloch pozbawiający ludzi jakiejkolwiek energii to elementy, które budują niezwykłą atmosferę filmu. Na uwagę zasługuje również wybitna gra aktorska – Brigitte Helm w roli Marie oraz Alfred Abel jako Fredersen stworzyli kreacje, o których trudno zapomnieć.

Film opowiadający uniwersalną na wielu poziomach historię sam zasługuje na dokument przygodowo-historyczno-kryminalny. Przekroczony budżet, znaczna część filmu zaginęła, część klisz odnaleziono (po kilkudziesięciu latach) w Ameryce Południowej, efekty specjalne do dziś budzą podziw filmowców i widzów. Oryginał filmu uległ zniszczeniu. Co ciekawe, Adolf H. przygotowując się do swoich przemówień wzorował się na ekspresji aktorów grających również w „Metropolis”. Dyktator postanowił zabronić wyświetlania filmu, choć reżysera chciał uczynić ministrem kinematografii nazistowskiej. Na szczęście ten ostatni odmówił.

Obraz jest wpisany na listę UNESCO „Pamięć Świata”, która zawiera m.in. dzieła audiowizualne o znaczeniu historycznym i cywilizacyjnym. „Metropolis” zostało docenione również przez Kościół Katolicki. Mimo wątków ezoterycznych i fantastycznych, Watykan wpisał film na listę czterdziestu pięciu szczególnie ważnych filmów ze względu na jego wyjątkowe walory artystyczne. Film dwukrotnie podlegał procesowi cyfrowej restauracji.

Istotnym elementem dzieła Fritza Langa jest muzyka. Niezwykle klimatyczna, nie opuszcza ona widza nawet na chwilę, potęguje emocje i wciąga w opowiadaną historię. Warto wspomnieć, że krytyka oraz wymogi cenzury wymusiły na twórcach usunięcie około pół godziny materiału filmowego, głównie scen związanych z okultyzmem, oraz losami postaci pobocznych o mniejszym wpływie na fabułę.

Przesłanie filmu Fritza Langa pozostaje aktualne do dziś: „.Pomiędzy rozumem a rękami musi być serce”

Źródło: Soundedit

Warto również zauważyć, że strój miał być wygodny i elegancki. Wydaje się jednak, że to właśnie wygoda zwyciężyła. Jedną z pierwszych kobiet, które zaczęły nosić męskie ubrania była francuska pisarka George Sand. W połowie XIX w. ten wizerunek kobiety gorszył jednak Paryż. Nie da się pominąć, że taki wygląd był również elektryzujący. Przeprojektowane i dostosowane do kobiecej sylwetki stroje na dobre zagościły na salonach i ulicach w latach 20., gdy do akcji włączyła się Coco Chanel. Co zrobiła? Do swoich kolekcji dodała spodnie i marynarki.

To właśnie dzięki Coco Chanel i Marlenie Dietrich udało się wpłynąć na odbiorców i sprawić, że spojrzenie na kobiety noszące te typowo męskie stroje z biegiem lat się zmieniło. Co więcej, panie, które nie były do nich dotychczas przekonane również zaczęły je nosić.

Warto zauważyć, że męskie elementy stroju w garderobie kobiety wcale nie muszą oznaczać, że zmienia ona swój look i staje się chłopczycą. Damski garnitur, zamaszyste spodnie, pozornie męskie koszule od lat królują na wybiegach i w kolekcjach projektantów. Niemalże każdy z kreatorów mody brał na warsztat ten temat i tym samym udowadniał, że męskie może być bardzo kobiece. Wszystko jest zatem kwestią naszych upodobań.

Źródło: Limelight

Agata Piesiewicz: Zanim założyłam markę BQC, zajmowałam się cyrkiem już od 2002 roku. Zaczynałam jako nastolatka od pokazów fire show. Na początku oczywiście bardziej w formie hobby i zabawy zdobywałam pierwsze umiejętności oraz doświadczenia. Z biegiem czasu okazywało się, że moje życie jest coraz mocniej związane z tematem cyrku, aż w 2008 roku, założyłam -wraz z moim ówczesnym partnerem życiowym – markę Cirkus Klangrus. Zajmowaliśmy się głównie oprawą imprez w formie animacji, warsztatów, parad cyrkowych oraz różnorodnych występów. Nasza działalność opierała się głównie na realizacji zleceń i pomysłów klientów, co wymaga poświęcenia ogromnej ilości czasu i ciężkiej pracy na przygotowania każdego zlecenia osobno. Kiedy w pewnym momencie nasze drogi się rozeszły, postanowiłam utworzyć własną markę, w ramach której zaoferuję publiczności gotowe, autorskie programy. W 2012 roku powstało Bandit Queen Circus. Po wieloletnich obserwacjach rynku, powtarzających się schematów, tych samych atrakcji na wszystkich imprezach, moją misją stało się zaproponowanie publiczności czegoś nowego. Podjęłam zamiar stworzenia programów scenicznych oraz animacyjnych w wyjątkowej, dopracowanej i oryginalnej oprawie wizualnej, które zachowując wysoki poziom artystyczny oraz (w przypadku animacji) merytoryczny, będą fajną, niestandardową rozrywką.

Jakiego rodzaju spektakle proponujesz?
Moją pierwszą produkcją było rozrywkowe show dla dorosłych pt. „It’s a Freak Show”. Bierze w nim udział 6 artystów – Kobieta Guma, Fakir, Iluzjonista, Żongler, Tancerka oraz Drag Queen. Spektakl jest utrzymany w konwencji groteski, retro cyrku. Później zrealizowałam kilka programów solowych Kafri Cocktail, zarówno scenicznych, jak i plenerowych oraz duży, plenerowy program animacyjny dla dzieci pt. „Babeczki”. Obecnie przygotowuję nowe programy, skierowane zarówno do widzów dorosłych jak i do dzieci.

Kim jest Kafri?
Kafri to amerykańska Pin Up Girl, która przyjechała zza oceanu robić karierę w lokalnej telewizji. Mój pierwszy program, który stworzyłam dla Kafri to około godzinne przedstawienie pt. „The Kitchoen Show”, czyli gotuj z Kafri, podczas którego przenoszę widzów na plan zdjęciowy i pokazuję, krok po kroku, jak w finezyjny sposób stworzyć słodką babeczkę.

Skąd pomysł na taką, a nie inną kreację sceniczną?
Poszukiwania trwały latami. Na początku próbowałam wymyślać postać, nadawać sobie skomplikowane charaktery, później dodawać im jeszcze więcej cech, aż wracałam do początku i zaczynałam od nowa. W pewnym momencie postanowiłam zdać się na instynkt i posłuchać wewnętrznej intuicji. Bardzo lubię styl Pin Up i Rockabilly, podoba mi się kolorystyka, wzory oraz moc tej stylistyki. Odważne kolory podkreślają dynamikę postaci. Połączyłam ten wizerunek z zakręconą, wesołą babeczką, która w ekspresyjny sposób bawi publiczność i tak powstała Kafri. W efekcie ma ona bardzo dużo moich cech, tylko mocno przerysowanych.

Specjalnością Bandit Queen Circus są pokazy z hula hop. Ile czasu potrzeba, żeby osiągnąć tak wysoki poziom opanowania tego rekwizytu?
Trudno jest określić złotą regułę na to, ile czasu potrzeba. Na pewno potrzeba różnorodnego treningu, rozwijania swojego ciała i ruchu w różnych dziedzinach, nie tylko technicznych. Aby tworzyć programy sceniczne trzeba również pracować nad postacią, wyrazem artystycznym oraz umiejętnościami aktorskimi. W moim przypadku dużym przełomem, jeśli chodzi o scenę, były warsztaty pantomimy. Choć nie do końca odpowiada mi ta forma ruchu scenicznego, to opiera się ona na bardzo dużej świadomości ciała, co wpływa w ogromnej mierze na wszelkie umiejętności ruchowe. Dziś trenuję od 6 lat. Pragnę dalej się rozwijać i wiem, że przede mną jeszcze ocean możliwości.

Jaki był rekord, jeśli chodzi o ilość obręczy, którymi posługiwała się pani w trakcie występu?
Obecnie wykonuje numery na 8, 20, a nawet 40 obręczy, ale mam w planach zwiększenie tej ilości. Miałam okazję zakręcić 80 obręczami naraz i myślę, że w pewnym momencie, ta ilość pojawi się w moim portfolio.

Co jest najtrudniejsze w pracy z hula hop?
Myślę, że dyscyplina w treningu i znajdowanie w codziennym pędzie, czasu i koncentracji na rozwijanie umiejętności.

Jak wspomina pani występ w „Mam Talent”?
Miło, choć nie traktuję tego wydarzenia szczególnie, w kontekście moich innych występów. Występując na scenie Opery Wrocławskiej przed licznie zgromadzoną publicznością oraz jurorami programu czułam się jak podczas każdego innego show. Starałam się dać z siebie 100 proc. i choć mam w rękawach dużo mocniejsze asy, jestem zadowolona ze swojej prezentacji i otrzymuję bardzo dużo pozytywnych komentarzy oraz reakcji mojej publiczności, która dzięki „Mam Talent” znacznie zwiększyła swoją liczbę.

Jakie są składniki dobrego show?
To również nie jest pytanie, na które mogę dać uniwersalną odpowiedź, ale na pewno mogę powiedzieć, że dla mnie podstawą jest świadomy pomysł. Niektórzy tworzą swoje programy na zasadzie eksperymentów, z których powstają kolejne elementy show, inni wolą kompleksowo wyreżyserowane i zaplanowane sytuacje. Ja chyba jestem pomiędzy tymi dwoma teoriami. Lubię pracować z choreografami oraz reżyserami, którzy pomagają mi dopieszczać detale, ale staram się mieć wizję efektu, który chcę uzyskać. Sama realizuję wszystkie swoje programy od strony wizualnej w mojej pracowni kostiumowo-scenograficznej. Uważam, że kostium i wizerunek sceniczny to duży procent każdego show, ale liczą się wszystkie razem – dobór choreografii, muzyki lub jej braku, światła, gra aktorska oraz charakter sceniczny.

Skąd czerpie pani inspiracje do kolejnych programów scenicznych?
Staram się jak najwięcej podróżować, obserwować innych artystów oraz inne formy sztuki, być na bieżąco z twórczością nowego cyrku. Każda inspiracja pochodzi z innego źródła. Czasem pomysły pojawiają się pod wpływem muzyki, czasem w efekcie różnych wydarzeń w moim życiu, a inny razem szukam pomysłu na show, które chcę zrealizować dla konkretnej publiczności. Moja głowa zawsze jest pełna pomysłów, a najbardziej zaraz po urlopie, kiedy zatrzymam się, wyczyszczę głowę z miliona codziennych spraw i stworzę przestrzeń dla kreatywności. Problem pojawia się w momencie, w którym muszę wybrać tę jedną, jedyną wizję i zdecydować się na realizację właśnie jej, a nie 10 innych.

Na czym pani najbardziej zależy jako artystce?
Moim marzeniem jest w miarę możliwości ciągle się rozwijać i odkrywać nowe możliwości, realizować się na polu artystycznym oraz zawodowym. Oczywiście codzienność wymaga od nas pragmatycznego podejścia do życia, więc musimy myśleć również o zarabianiu pieniędzy. Utrzymywanie się ze sztuki jest możliwe, ale trzeba poświęcić temu 200 proc. siebie, jeszcze więcej czasu i uparcie dążyć do obranych celów, co nie zawsze jest łatwe. W tym temacie marzy mi się osiągnięcie swego rodzaju stabilności, stworzenie silnej marki, która w pewnym momencie zagwarantuje mi spokój finansowy przy jednoczesnym zachowaniu czasu dla siebie. Myślę, że jestem na dobrej drodze do takiej sytuacji – już odczuwam duży luz dzięki współpracy z moją managerką Martyną, która zajmuje się ogromną częścią moich wcześniejszych obowiązków.

Jaki rodzaj kobiecości chciałaby pani pokazywać na scenie?
Jako Kafri Cocktail radosny, figlarny, ale nie erotyczny. Taka forma, wbrew pozorom, podoba się nie tylko męskiej części publiczności. Panie bardzo pozytywnie reagują na moje występy, chyba że mąż jest wybrany na ochotnika. Kafri jest wesoła i słodka, wszystko robi z lekkością i myślę, że damskiej części widowni właśnie to się w niej najbardziej podoba. Po cichu zdradzę, że planuje również nową kreację sceniczną, nową postać lub nową odsłonę Kafri. Ten pomysł jeszcze powstaje w mojej głowie, więc szczegóły zachowam jako tajemnicę.

Jakie są plany Bandit Queen Circus na przyszłość?
Na pewno niezliczone. Nie chciałabym zdradzać za dużo, powiem tylko, że w najbliższej przyszłości powstanie kilka nowych realizacji, a w bardziej odległej perspektywie planujemy rozszerzyć zakres działań i rozwinąć się również na rynkach zagranicznych.