Po drugie, ToHa ma być budynkiem, który da przyjemne miejsce każdemu, nie tylko zatrudnionym tam pracownikom. Przewidziano efektownie rzeźbiony plac z trzema piętrami przestrzeni publicznych, w tym pięknym parkiem. Ponieważ projekt dopiero się kończy, na ostateczny efekt przestrzeni parkowej będziemy musieli jeszcze zaczekać. Niemniej, porównując ten budynek z tradycyjnymi biurowcami ilość miejsca dostępnego dla przechodniów jest oszałamiająca.

Jednym z głównych założeń projektu było zmniejszenie powierzchni zabudowy na poziomie ulicy i stworzenie tam dużego parku z myślą o nadaniu otoczeniu charakteru publicznego. Budynek rośnie zatem na dwóch dużych nogach, które stopniowo się rozszerzają i tworzą skręcającą się bryłę.

Z funkcjonalnego punktu widzenia ten ambitny projekt odwraca organizację konwencjonalnego biurowca, umieszczając całą infrastrukturę i maszyny na pierwszych piętrach. Dzięki temu dach staje się przestrzenią publiczną i mieści ekskluzywną restaurację z widokiem na Tel Awiw i Morze Śródziemne. W ten sposób najwyższe piętra pozostają wolne i mogą być przeznaczone tylko do użytku rekreacyjnego, a biura zaczynają się na siódmym piętrze, co potęguje piękne widoki rozciągające się z wysokości.

Wewnątrz budynku, duże 30-metrowe atrium pełni funkcję holu i miejsca spotkań. Przestrzenie biurowe wyglądają na zewnątrz w kierunku miasta, przez szklaną fasadę, a także są otwarte na widok centralnego dziedzińca rozjaśnionego dużym świetlikiem. Wykończenia zostały starannie dobrane, aby stworzyć wygodną przestrzeń do pracy i spójny wizerunek firm.

Inwestycja otrzymała zresztą najwyższe światowe odznaczenie – certyfikat LEED Platinum – za odpowiedzialność za środowisko. Przyjazne naturze materiały, wydajność i oszczędność energetyczna – to tylko niektóre z licznych zalet.

Źródło: OKK!

W celu osiągnięcia kontrastu pomiędzy chłodem materiałów, wyglądem betonu oraz szkła i ciepłem drewna, projektant postawił na użycie różnych płaszczyzn i odcieni 8mm spieku Dekton Kelya i Dekton Soke. W rezultacie patrząc na dom z zewnątrz, bryła przestaje być monolityczna, a całość tworzy na fasadzie wrażenie dynamicznego ruchu. „Duże powierzchnie Dekton użyte na elewacji to niekwestionowane gwiazdy tego budynku i stylu, którego poszukiwaliśmy wraz z inwestorem” – mówi autor projektu, architekt Moshe Zion.

Wybór materiału przypominającego beton, tworzy w efekcie bardzo industrialny i nowoczesny wygląd. Duże tarasy z drewnianymi podłogami i szklanymi balustradami stanowią doskonały kontrapunkt dla „zimnej” w odbiorze, minimalistycznej szarości. Ciepło drewna i charakter, jaki niesie za sobą otwarta kuchnia, z imponującą wyspą ze spieku, łączącą wnętrze z basenem, zaprasza do niespiesznego celebrowania chwil z gośćmi i domownikami.

Głównym wyzwaniem w tym projekcie była modernizacja zastanej wcześniej bryły w stylu rustykalnym, z dachem pokrytym dachówką i zamiana budynku na współczesną, bardziej inspirującą wersję, z użyciem atrakcyjnych wizualnie i odpornych na warunki atmosferyczne materiałów wykończeniowych. Trzeba przyznać, że pod względem wyglądu i stylu nikt nie pomyślałby, że dom ten jest efektem metamorfozy willi wybudowanej w bardzo tradycyjnym stylu.

Możliwe okazało się to właśnie dzięki zastosowaniu wielkopowierzchniowych płyt, zainstalowanych na aluminiowej konstrukcji. Ta nowoczesna koncepcja jest widoczna także wewnątrz domu. Najbardziej oczywistym przykładem jest tu kuchnia, płynnie połączona z widokiem na morze i otoczenie. Duża wyspa, która służy również jako bar, zapewnia otwarte i wysoce funkcjonalne miejsce do spotkań, pasujące do wystroju reszty domu.

2. Wynajem auta z wypożyczalni – na lotnisku Ben Gurion w Europecar. Auto odbiera się z parkingu przy terminalu przylotu, więc kilkadziesiąt kroków od lady wypożyczalni (wszystkie obsługujące lotnisko obok siebie w jednym miejscu). Ceny przyzwoite, obsługa w porządku. Auto też. Szybko, sprawnie, super. Oddawałam w szabat, nie było najmniejszych problemów. Po oddaniu auta, bezpłatny transfer na terminal odlotu.

3. Jazda autem przez cały kraj – super fantastyczna sprawa, polecam każdemu. Byłam zachwycona! W porównaniu z tym, co człowiek widzi na polskich drogach, Izraelczycy są aniołami za kierownicą. I na trasie i w miastach. W Jerozolimie można tylko poczuć się jak w Warszawie. A nawet bardziej. Tubylcy mają tam jakby szósty zmysł, który sprawia, że dźwięk klaksona rozlega się na sekundę przed tym, jak światło zmieni się na zielone. Mhm. Take that, Warszawo za kierownicą (żeby nie było, ja trąbię tylko na koty na drodze).

4. Watro zobaczyć – WSZYSTKO. To, co mnie się udało, to: Akka, Hajfa, kawalątek Tel Avivu, stara Jaffa, Jerozolima, Ein Bokek (dobrze tam karmią w hotelach), Timna Park, trochę Ejlatu, Red Canyon, niezły kawałek pustynii Negew z Mitzpe Ramon – wszystko polecam!
Jak piękną można sobie mieć pustynię, jak cudnie ją przejechać całą zatrzymując się co kilkanaście kilometrów z efektem „wow” na fotę, jak miło być gościem w Hajfie, Tel Avivie i Jerozolimie, jak ciekawie być poszczypanym przez sól w Morzu Martwym i jak przyjemnie pooglądać Ejlat.
Zostawiam kilka zdjęć na dowód tego, że ogólnie to ten kraj wielkości połowy niejednego stanu USA, wart jest uwagi!

WAŻNE: Ściągnięta wcześniej mapa offline z Google Maps poradziła sobie genialnie z nawigacją przez całą wyprawę. Można śmiało korzystać!

5. Ludzie – przyjaźni i pomocni. Dogadacie się po angielsku, a jeszcze szybciej po rosyjsku wszędzie, gdzie byłam.

– To jest mój dom i moje studio już od 15 lat. To przepiękne miejsce, ale ono też żądli i gryzie, jest śmiertelnie trudne, zwodnicze, ale i wynagradzające. To tutaj nauczyłam się latać. Tu otworzyłam swoją małą fabrykę wspomnień i tworzyw, pomysłów – przekonuje Sigalit Landau.

Nad Morze Martwe przyjeżdżała od wielu lat, ale wcześniej spędzała czas głównie w zamkniętych pomieszczeniach i na plaży. Zaczęło się podczas wakacji z rodziną w latach 70. XX wieku. Później wracała tu w dużej mierze przez sentyment i, jak sama potwierdza w wywiadach, do dziś szuka tu wspomnień swojej matki. Dopiero w XXI wieku zaczęła traktować Morze Martwe jako swoją pracownię i tworzywo jednocześnie.

W niepokojącym otoczeniu arbuzów

Pierwszą „solną” i do dziś najbardziej znaną instalacją artystki jest DeadSee z 2005 roku. W ramach tego projektu częściowo otwarte arbuzy stworzyły specyficzną tratwę, a Landau dryfowała pośród nich. Niezależnie od interpretacji, projekt przyciąga wzrok wszędzie, gdzie materiały z niego są publikowane. Pracę eksponowały u siebie czołowe galerie i muzea świata.

– Pierwszy raz, gdy przyjechałam tu z arbuzem, było to dla mnie ponowne odkrycie tego miejsca. Zadawałam sobie pytania, bardzo osobiste. Arbuz jest wyjątkowym owocem, w wielu aspektach jest jak organ, nawiązując albo do naszej głowy, albo ust, albo – jak w moim przypadku – do łona. A więc łono, ale też rana [odarty ze skóry, krwiście czerwony – przyp. red.] – tłumaczy Landau.

Praca miała prowokować nie tylko widza abstrakcyjnego, nieznanego autorce. Była skierowana także do jej matki. Celowo zmieniła frazę „Dead Sea” na „Dead See”, bowiem chodziło o skierowanie wzroku odbiorczyni. Dlaczego?

– Czy kiedykolwiek będę matką? Jak mi kiedyś powiedziała, „będziesz matką dla swoich rzeźb”. I myślę, że za tą wypowiedzią stały dobre intencje, ale utkwiło we mnie pytanie o macierzyństwo. Bycie matką i artystką w jednym to coś, czego nie rozumiałam – mówi performerka, dziś również szczęśliwa matka. Nie zadaje więcej pytania o macierzyństwo, już zna na nie odpowiedź.

Wierna swojemu morzu

Po wysoko ocenionym projekcie Landau postanowiła skorzystać z procesów chemicznych jako tworzywa. Podejście samo w sobie zasługuje na uznanie, nawet jeśli narodziło się w pewnym stopniu przypadkowo.

– Zostałam już nad morzem. Zawsze umiałam znaleźć sobie jakiś powód, by tu przyjechać. Powstał pewien mini rytuał, który stał się doroczny. Każdego lata, gdy jest bardzo, bardzo gorąco, wchodzę do wody z inną historią, z innymi obiektami.

Każdorazowo przedmioty, na specjalnych rusztowaniach, zanurzane są pod wodą na płyciznach Morza Martwego. Ponieważ woda jest tu nasycona solą dziesięciokrotnie bardziej niż w oceanach, kryształy błyskawicznie zaczynają wytrącać się na powierzchni ułożonych pod wodą elementów.

W dużym uproszczeniu można więc powiedzieć, że izraelska artystka wkłada przedmioty do wody i pozwala im obrosnąć solą. Wtedy przechodzą transformację i zyskują nową formę estetyczną. Choć z pozoru technika jest banalna, to wymaga nie lada wysiłku. Landau najpierw buduje swoje rusztowania i układa na nich przedmioty tak, by zachowały upragniony kształt, nie dając r w uchom wody go zmienić. Następnie codziennie instalacje są doglądane, by określić poziom wytrącania soli. Pracę trzeba wykonywać w morderczych upałach, ponieważ latem sól krystalizuje się znacznie lepiej niż o innych porach roku, właśnie dzięki temperaturze.

– Jest w tym jakaś tajemnica, w procesie zachodzącym poza naszym wzrokiem. Jest też wartość przedmiotów po ich wyjęciu, gdy są częścią instalacji – zwraca uwagę.

Faktycznie, przy odpowiednim oświetleniu i wyeksponowane, te półnaturalne rzeźby stają się hipnotyzująco piękne i zmieniają swój pierwotny sens. Flaga bitewna po wyjęciu z Morza Martwego staje się biała, symbolizując pokój, złożenie broni, czystość. Strój baleriny, bardzo osobisty dla twórczyni (zrezygnowała z kariery baletowej, by zachować rodzinę), wydaje się ulotnie lekki, podczas gdy z powodu soli zwiększył swoją masę kilkadziesiąt razy. To samo tyczy się czarnej sukni z mroczną, rozpaczliwą historią, którą sól obciąża, a jednak czyni lżejszą – zmienia niemal w suknię ślubną, kojarzącą się z radością i znalezieniem szczęścia.

– Ja też znalazłam szczęście, znalazłam partnera – uśmiecha się Landau. Nie tylko znalazła, ale dziś tworzą wspólnie. On, jako zawodowy fotograf, uwiecznia jej dzieła. Mało tego, ich ślub miał miejsce dokładnie tu, nad Morzem Martwym.

W ramach tegorocznej edycji odbędzie się kilka ważnych koncertów jubileuszowych:
Koncert Moskwy z okazji XXX-lecia zespołu będzie miał wyjątkowy charakter! Wraz z legendarną punkową grupą na scenie pojawią się niezwykli goście zaproszeni przez Moskwę. W najważniejszych utworach grupy zaprezentują się tacy artyści jak Titus (Acid Drinkers), Darek Malejonek (Maleo Reggae Rockers) oraz muzycy punkowego zespołu Absurd związani z projektem Tribute To Moskwa.

Koncert Izraela z okazji XXX-lecia zespołu będzie miał specjalną oprawę! Wraz z legendarną formacją reggae na scenie pojawią się niezwykli goście zaproszeni przez Izrael. W najważniejszych utworach grupy zaprezentują się tacy artyści jak Muniek Staszczyk, Milo Kurtis, Tomek Lipiński oraz Vienio!

Bilety oraz karnety już w sprzedaży na www.ebilet.pl, www.eventim.pl, www.ticketpro.pl, www.go-ahead.pl oraz w takich punktach jak Jarociński Ośrodek Kultury, CIM, Rock Long Luck czy Carton Shop w Poznaniu.
Fot. Agencja Go Ahead
Więcej informacji: www.jarocinfestiwal.pl