Osoby dotknięte tym zaburzeniem mają ogromny lęk przed przybraniem na wadze i silnie zaburzony obraz samego siebie. W rezultacie niektórzy chorzy ograniczają swoją dietę do ok. 400 kalorii dziennie lub mniej, a więc ponad czterokrotnie poniżej zapotrzebowania na energię.

W szybkim tempie może dojść do utraty nawet jednej czwartej masy, co odbija się na układzie sercowo-naczyniowym, strukturze i funkcjonowaniu mózgu, nieodwracalnych zniszczeniach układu kostnego, a w niektórych przypadkach nawet skutkuje nagłą śmiercią.

Leczyć umysł, nie ciało

Niedawno przeprowadzone ogromne meta-badanie 35 analiz naukowych na przestrzeni lat 1980-2017 dało smutny obraz: brakuje skutecznych terapii dla jadłowstrętu psychicznego. Według autorów błędem może być skupienie się na odbudowie masy ciała i jego dożywieniu, podczas gdy przyczyna w głowie pozostaje. Dlatego nawet jeśli pod koniec terapii wyniki są niezłe, a masa w normie, to po zakończeniu leczenia często dochodzi do ponownego spadku wagi.

Kolejny, równie pesymistyczny wniosek, wskazuje na brak istotnej poprawy w leczeniu anoreksji między latami 80. XX wieku a dzisiejszymi rozwiązaniami. Co prawda badanie dotyczy głównie Amerykanów, ale ten kraj przoduje w różnorodności podejść do anoreksji właśnie.

Współautor raportu, prof. Stuart Murray University of California, widzi jednak nadzieję na poprawę. – Przestaliśmy uważać, że podniesienie wagi jest celem samym w sobie i przeniesie się na poprawę stanu psychicznego. O ile powrót do bezpiecznej masy zmniejsza ryzyko innych problemów medycznych, o tyle podtrzymanie strachu przed przybraniem na wadze najpewniej doprowadzi do kolejnych epizodów szybkiej utraty wagi w przyszłości. Kolejne badania muszą skupiać się na symptomach poznawczych anoreksji i zmiana nastawienia chorych musi być kluczowa – podsumowuje swoje badania Murray.

Źródło: The Conversation