To proszę mi wytłumaczyć, jak pięcioletniemu dziecku, skąd tyle przebiegłych, podłych, wrednych i prowadzających swoich facetów na krótkiej smyczy, jędz, i skąd ta męska uległość wobec takowych?

„Kochanie, chodźmy już!”, „Kochanie, dziś nie będziesz pił alkoholu!”, „Kochanie, dlaczego przez całe 10 minut rozmawiasz z kolegami, a nie adorujesz mojej osoby?!”, „Kochanie, dlaczego nie piszesz 10 SMSów dziennie z dokładnym harmonogramem Twoich zajęć?!”, „Kochanie, wejdź pod mój pantofel i siedź tam cicho!”…

Wystarczy jedno groźne spojrzenie, kiwnięcie paluszkiem i nadęcie usteczek, a wspomniane „kochanie” kładzie uszy po sobie, zabiera manatki i goni za swą ukochaną rzucając wszystko, czym się zajmowało. Nie ważne, że owa jędza za nic ma jakąkolwiek odrębność swojego partnera, jakiekolwiek jego „męskie” sprawy, których każdy facet potrzebuje do życia, jak ryba wody. Zapatrzony w swój „skarb”, mężczyzna merda ogonem na każde skinienie, co gorsza, często nie zdając sobie sprawy w tego, w jak opłakanym stanie się znajduje…

Nie, żebym broniła tutaj opisanych jędz, ale, na litość boską, czyż współcześni mężczyźni całkowicie zapomnieli, co to jest własne, męskie zdanie, a testosteron wypocili na siłowni, lub zapili piwem, kiedy jeszcze mogli je pić w ilościach nie wydzielanych przez swoje „urocze” partnerki? Nie wiem… Może ktoś mi to zechce wyjaśnić? Jak pięcioletniemu dziecku…