- Zauważalna jest też silna tendencja do ujednolicania języka. Chodzi mi przede wszystkim o nadużywanie stylu potocznego. Język potoczny to podstawowa odmiana, każdy z nas jej używa, ale w pewnych sytuacjach komunikacyjnych wypadałoby mówić inaczej. Język potoczny wkracza do niemal wszystkich sfer. Wiąże się z tym wulgaryzacja języka, wzrost agresywnych zachowań językowych. Można powiedzieć, że to, co dawniej było zarezerwowane dla sytuacji nieoficjalnych, dzisiaj trafia na salony – mówi językoznawczyni dr hab. Elżbieta Awramiuk.

Specjalistka uważa, że pojawienie się ekonomizacji jest naturalnie. Bardziej negatywnie odnosi się natomiast do zanikania umiejętności przystosowywania języka do sytuacji, w której się znajdujemy.

Niepokojące jest również to, że nie dostosowujemy się do pewnych zasad w kwestii pisowni. Zdarza się jednak i tak, że stosujemy złe zasady, ponieważ nie wiemy o nowych, które akurat zostały wprowadzone. Język podlega bowiem ciągłym zmianom. Niejednokrotnie trudno sobie z nimi radzić nawet gdy mieszka się w Polsce od urodzenia. Znacznie trudniejsze zadanie do wykonania mają zatem obcokrajowcy. Dla nich jednak najtrudniejsze jest to, czego nie mają w swoim własnym języku.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Ci, którzy lubią muzykę powinni natomiast robić sobie prywatne mini-karaoke. Jeśli wolisz słuchać piosenek, skup się na przyswajaniu słówek jednego utworu dziennie. Warto nie tylko tłumaczyć tekst, ale również pobawić się w karaoke i śpiewać piosenkę razem z artystą. To pomaga natomiast zyskać później śmiałość w rozmowach z innymi. Dzięki słuchaniu piosenek zyskujemy również zdolność rozumienia ze słuchu.

Piosenki to jednak nie wszystko. Równie ważne może się okazać oglądanie filmów i seriali bez lektora. Warto jednak zamiast tego postawić na napisy w języku angielskim. Większość telewizorów obecnych na rynku posiada opcję wyłączenia lektora i ustawienia napisów po polsku albo angielsku.

Podobnie może nam pomóc oglądanie anglojęzycznych YouTuberów. Warto znaleźć tych, którzy będą opowiadali o tym, co aktualnie nas interesuje. Jeśli zatem interesuje nas make up to postawmy na kanał Lisy Eldridge. Wolimy vintage vlog? Wybierzmy Lilly Jarlsson, a jeśli ćwiczenia jogi to Boho Beautiful. Dzięki temu będziemy łączyli przyjemne z pożytecznym. Na początku często pojawiają się problemy z rozumieniem niektórych akcentów, ale później już się z tym oswajamy, a do tego czasu jesteśmy w stanie przyswoić wiele słownictwa.

Przestawienie języka systemu w telefonie lub konkretnej aplikacji również pomoże ci w oswojeniu się z językiem w naturalny sposób. Warto rozpocząć od intuicyjnego Facebooka, gdzie możesz wybrać aż cztery wersje języka angielskiego: brytyjską i amerykańską, a w formie żartu, wersję piracką i do góry nogami.

Jeśli czujesz, że postępy językowe nie przychodzą tak szybko, jakbyś tego oczekiwał, co zdarza się wszystkim, nie wmawiaj sobie, że nigdy się nie uda. Najlepiej usuń słowo „nigdy” ze swojego słownika. W gruncie rzeczy proces nauki języka jest bardzo subtelny, a załamywanie rąk tylko odwraca twoją uwagę od małych sukcesów, które cały czas robisz!

Źródło: CluePR

W latach 30 XX wieku Edward Sapir i Benjamin Lee Whorf stwierdzili, że język, którym posługujemy się od najmłodszych lat w jakiś sposób może wpływać na sposób myślenia. U jednych ten wpływ jest jednak większy, a u innych mniejszy. Wspomnieni badacze uważali też, że to jak spoglądamy na świat zależne jest od naszej kultury i tradycji, a co za tym idzie, języka, który w tej społeczności obowiązuje. Była to tak zwana hipoteza relatywizmu językowego. Zupełnie nie zbiegało się to z teorią Avrama Noami Chomsky’ego. On zauważył, że to w jaki sposób mówimy, nasz język zależy jest od struktury mózgu, a tym samym to także ona decyduje o tym, jak myślimy.

Błąd Lee Whorfa polegał jedynie na tym, że jego pogląd był zbyt skrajny. Uważał on, że to czego nie potrafi wyrazić nasza ojczysta mowa, dla nas nie istnieje. Z najnowszych badań wynika, że język nie jest barierą w poznaniu czegoś, czego on nie wyraża, a człowiek nie jest więźniem mowy ojczystej.

Przykładem jest język chiński. Aby wyrazić w nim jakąś czynność, np. spożywanie posiłku, nie trzeba precyzować czy się ono już odbyło, trwa właśnie lub dopiero będzie miało miejsce. Ale to nie oznacza, że Chińczycy nie rozumieją czym jest upływ czasu.

Polski kulturoznawca dr Jacek Wasilewski twierdzi natomiast, że język stanowi przechowalnię wiedzy, która została już utrwalona. Nie zmienia to jednak faktu, że język stanowi narzędzie, dzięki któremu z łatwością możemy pewne nasze poglądy wyrazić czy wzmocnić poprzez odpowiedni dobór słów.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Kto może sięgnąć po to opracowanie? Właściwie każdy, kogo interesują te językowe niuanse. Szczególnie polecana jest jednak rodzicom i nauczycielom, którzy często mają problem ze zrozumieniem języka młodych. Nie oznacza to, że dla młodych ludzi ta publikacja okaże się bezużyteczna. Często posługują się oni poszczególnymi zwrotami choć kompletnie nie mają pojęcia skąd się one wzięły. Dzięki „Słowniczkowi współczesnej gwary uczniowskiej” będą mogli nadrobić zaległości.

Twórcami tej publikacji jest młodzież z Fundacji Uniwersytet Dzieci, która pracowała pod okiem dr Moniki Kresy. Uważa ona jednak, że temat nie został wyczerpany, ale stworzona przez nich publikacja może być dobrym wstępem do dalszych badań. Co więcej, jest to temat bardzo rozwojowy, ponieważ gwara uczniowska ewoluuje najszybciej spośród wszystkich odmian języka i jest odbiciem błyskawicznych zmian, zwłaszcza w dziedzinie medialnej i internetowej.

Dlatego też w publikacji nie brakuje słów zapożyczonych z internetu, zwykle angielskiego rodowodu, jak „thug life” (bandyckie życie), „nerd” (osoba nieprzystosowana do życia społecznego) czy „fejm” (osoba bardzo popularna w społeczności szkolno-internetowej). Wspomniane „danie suba” oznacza z kolei zapisanie się na subskrypcję kanału Youtube.

Bardzo ciekawe są też skróty, którymi posługują się młodzi ludzie w rozmowach smsowych. Należą do nich na przykład „zw”, czyli zaraz wracam, „cb” – ciebie czy nawet „kc”, a więc kocham cię.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Tak się bowiem składa, że zamiast tracić czas na podobne głupoty obejrzane w jakiejś marnej amerykańskiej komedii romantycznej, można zainspirować się dobrym filmem porno i od razu przejść do dzieła. Hm, chociaż, może z tą inspiracją trochę przesadziłam, bo niewiele widziałam filmów porno, w których mężczyzna używa swoich ust i języka z takim zaangażowaniem, jakiego mogłaby sobie życzyć jego partnerka. No więc, może zostawmy inspirację na kiedy indziej, a po prostu zabierzmy się do dzieła. Panowie…

Lubię się całować. Ale całować, a nie pomlaskiwać, czy muskać się ustami. Dobry pocałunek to taki, podczas którego czuję męskie usta najpierw powoli, a później coraz bardziej zatapiające się w moich, żeby po chwili do akcji włączył się język. Na początku delikatnie, a później mocno i głęboko. I chociaż facetom trudno jest się skupić na robieniu kilku rzeczy na raz, powinni zapamiętać, że pocałunek będzie o wiele skuteczniejszy, kiedy dodadzą do niego dłonie. W zależności od konfiguracji ciał, mogą wędrować po brzuchu, szyi, karku, mogą zaplątać się we włosy, ba, mogą nawet wsunąć się między uda. Ale delikatnie i powoli. Z doświadczenia wiem, że tak wykonany pocałunek trwający odpowiednio długą i przyjemną chwilę zrobi więcej niż bezsensowne obmacywanie nawet przez godzinę.

Po ustach pora na resztę ciała. Lubię czuć język pana na szyi i karku, o piersiach i brzuchu nie wspominając. Tym bardziej, jeśli wiem, że kieruje się on w jedną, jedyną odpowiednią dla niego w sytuacji sypialnianej stronę – między moje uda. Czy do tego momentu jest jakaś Czytelniczka, która się ze mną nie zgadza? Tak myślałam. Dalej więc pewnie też będziemy zbieżne w swoich rozważaniach nad rolą męskiego języka podczas seksu. Zanim do akcji wkroczy penis, warto nieco zachęcić kochankę do jego przyjęcia. Nie ma dla mnie nic przyjemniejszego niż czuć delikatne (delikatne, Panowie!) okrężne ruchy coraz głębiej.

Najlepiej przy asyście pomrukiwań i dłoni dodających całej zabawie odpowiedniego rymu. Jeszcze nigdy mi się nie zdarzyło, żeby po takiej grze wstępnej, mnie i mojemu kochankowi potrzebne były jakiekolwiek żele czy kremiki nawilżające. Bo prawda jest taka, że z braku umiejętności mężczyzn najbardziej cieszą się producenci seks gadżetów i różnego rodzaju polepszaczy. Byłyby one zbędne, gdyby większość panów dysponowała odrobiną wyobraźni. Albo brała sobie do serca to, co przeczyta ukradkiem na damskich portalach i w gazetach, a nie wierzyła ślepo pisanym przez innych, równie pozbawionych wyobraźni, co czytający, „wujków dobra rada” uzewnętrzniających się na łamach męskich poradników.