Fabuła – prosta, z życia wzięta, choć oczywiście z amerykańskiego. Sekretarka Julie, przechodząca właśnie kryzys zawodowo – życiowo – osobisty szuka natchnienia. Trafia na książkę kucharską Julii i postanawia zrealizować w ciągu roku wszystkie 524 przepisy w niej umieszczone. I zabiera się do dzieła, odpalając jednocześnie bloga, na którym opisuje swoje zmagania z cielęcina, francuskim winem, krabami, sufletami, itd, itp. I tak, obserwując Julie, przenosimy się od czasu do czasu do Paryża i poznajemy Julię Child, Amerykankę, żonę dyplomaty, która jest wielką babą również szukającą satysfakcji w życiu i przekonaną, że poza jedzeniem nic jej dobrze nie wychodzi… Pewnego dnia odkrywa, że skoro tak lubi jeść, to może nauczy się gotować… I tak się zaczyna.

Oczywiście, jak nietrudno się domyślić, zmagania Julie z legendą amerykańskiej kuchni stają się bardzo popularne, choć przynoszą jej też kilka życiowych zakrętów i kilka centymetrów więcej w talii. Na ich podstawie powstaje książka, a na jej podstawie film, co jest sympatycznym zabiegiem twórców. Ale to nie najważniejsze (najważniejsze jest to, że filmu tego nie można oglądać będąc głodnym). Można do niego zasiąść nawet w najbardziej podłym nastroju.

Bo „Julie and Julia” na pewno nastrój każdemu poprawi. Są tu oczywiście przesłania typu – idź pod prąd, rób to, co kochasz, znajdź własną drogę w życiu, nie rezygnuj z pasji, doceniaj to, co masz, itd., itp., ale to w końcu film amerykański, nie da się takiej łopatologii uniknąć. Co ważniejsze jednak – tutaj ta łopatologia nie przeszkadza. To bardzo przyjemnie opowiedziana historia. O kobiecie dobrej, sympatycznej, radosnej. Nie trzeba tego filmu oglądać z jakiegokolwiek powodu. Można go obejrzeć tak po prostu. I się nim delektować, jak najlepszą wołowiną we francuskim winie. I właśnie dlatego warto.

Julia Child – „matka chrzestna” Nagelli Lawson, Jamiego Olivera, polskiego Makłowicza i Ewy Wachowicz – sprawiła, że Amerykanie pokochali jedzenie i gotowanie. Swoje pięć minut w telewizji dostała po tym, jak na rozmowę o napisanej przez siebie książce kucharskiej przyniosła do studia jajka oraz wszystkie niezbędne narzędzia włącznie z przenośną kuchenką i przyrządziła na wizji omlet. Widzowie chcieli więcej. I tak się zaczęło.

Książka opowiada o początkach jej kulinarnej fascynacji, kiedy wraz z mężem zamieszkała we Francji. Nie znała wówczas ani słowa po francusku i nie miała pojęcia o gotowaniu. Pewnego dnia, podczas obiadu we francuskiej restauracji, mąż Julii zapytał – Co lubisz robić najbardziej? Odpowiedziała z uśmiechem – Jeść! I poszła na zajęcia do najbardziej wyrafinowanej szkoły kulinarnej dla Francuzek. A raczej Francuzów, bo kobiet było tam niewiele….

„To książka o rzeczach, które w życiu kochałam najbardziej: moim mężu, Paulu Child, la belle France, i wielu przyjemnościach płynących z gotowania i jedzenia (…). Te wczesne lata we Francji należą do najszczęśliwszych w moim życiu” – pisze Julia Child. Co jeszcze zdradza? Zajrzyjcie same, tylko ostrzegamy, tej książki nie można czytać o pustym żołądku!