Kawa zawiera dwa podobnie działające składniki o właściwościach odchudzających: kofeinę i kwas chlorogenowy. Przy czym oba są tutaj ze sobą związane w dużej mierze, w połączeniach chemicznych. Prażenie kawy niszczy znaczną część kwasu chlorogenowego i uwalnia kofeinę, tak więc czarna kawa zawiera wprawdzie więcej wolnej kofeiny, za to znacznie mniej – cennego kwasu chlorogenowego.  Dlaczego jednak zielona kawa miałaby tutaj zdobywać przewagę nad czarną, skoro zarówno kofeina, jak również i kwas chlorogenowy, działają na spalanie tłuszczu podobnie?

Kwas chlorogenowy wykazuje synergizm z kofeiną i bardzo silnie wzmaga jej aktywność względem tłuszczu. Korzystając więc z kawy zielonej, osiągamy znacznie silniejszy efekt spalania tłuszczu, wprowadzając jednocześnie do organizmu znacznie mniej kofeiny, która jest pożyteczna dla zdrowia jedynie w umiarkowanych dawkach (200-300 mg/dobę).  Bodaj pierwszym badaniem, które zwróciło oczy świata nauki na zieloną kawę jako na środek odchudzający, była praca Shimody, opublikowana w 2006 roku. Autor karmił myszy standardową dietą, pozostawiając jedną ich grupę bez żadnej dodatkowej interwencji do kontroli, pozostałym dodając natomiast do karmy – albo ekstrakt z zielonej kawy, albo kofeinę, albo kwas chlorogenowy. Po 2 tygodniach trwania eksperymentu okazało się, że – w porównaniu z kontrolą – zwierzęta z grupy kawowej utraciły ponad 52, z grupy kofeinowej – ponad 34, zaś z grupy kwasu chlorogenowego – równe 22% tłuszczu. Badanie to wyraźnie wskazało na synergizm pomiędzy kofeiną i kwasem chlorogenowym oraz udowodniło, że oba te składniki działają lepiej łącznie, w pełnym kompleksie ekstraktu zielonej kawy, aniżeli osobno.

Na potwierdzenie tych rewelacji w badaniu z udziałem ludzi nie musieliśmy czekać zbyt długo; w 2007 r. ukazała się praca Thoma, w której autor podawał otyłym ochotnikom codziennie przez 12 tygodni – albo 11 g zielonej, albo 11 g czarnej kawy instant. Wyniki tego eksperymentu wyglądały następująco: kiedy w grupie zielonej kawy waga ochotników obniżyła się aż o 5.4, to w grupie kawy czarnej – tylko o 1.7 kg; podczas gdy ochotnicy z pierwszej grupy utracili aż 3.6, to z grupy drugiej – jedynie 0.7 kg tłuszczu.  Kawa nie tylko ułatwia spalanie tłuszczu, ale wpływa także korzystnie na stan umięśnienia, o czym przekonuje nas praca Julii Gomes, opublikowana w 2013 roku. Autorka tuczyła tutaj przez 41 dni szczury wysokotłuszczowa dietą, pojąc jednocześnie cześć z nich naparem kawy. W porównaniu ze zwierzętami pozbawionymi napitku, gryzonie otrzymujące dodatkowo napar przybierały dziennie, ponad 2-krotnie wolniej na wadze, gromadząc ostatecznie o 2.55% mniej tłuszczu i osiągając o prawie 10% mniejsze rozmiary komórek tłuszczowych; jednocześnie jednak zatrzymały o 0.57% więcej białka w organizmie, osiągając ostatecznie o 1.88% większą masę tkanki mięśniowej.

Wprawdzie, w kontekście zielonej kawy, najwięcej uwagi poświęca się kofeinie i kwasowi chlorogenowemu, to jednak warto przypomnieć, że używka ta zawiera jeszcze jeden bardzo cenny składnik – trygonelinę. Jak dowodzą badania (Mero, 2008; Friedel, 2012), podawanie zwierzętom i ludziom trygoneliny prowadzi do przyrostu siły i masy mięśni. W tej sytuacji znowu ujawnia się przewaga zielonej kawy nad czarną, gdyż proces palenia prowadzi do rozpadu trygoneliny i zubaża napitek o znaczną cześć tego cennego składnika.

W wielu badaniach dowiedziono, że związki aktywne, działające poprzez mechanizmy charakterystyczne dla kofeiny i kwasu chlorogenowego, pobudzają w jądrach produkcję testosteronu. Obserwowano również, że takie składniki zielonej kawy, jak kwas chlorogenowy i kawowy, spowalniają o 22% dezaktywację testosteronu (Jenkinson, 2012; Park, 2013). Zapewne właśnie z uwagi na te fakty, w badaniu Wedicka z 2012 r., mężczyźni wypijający przez 4 tyg. 5 małych filiżanek kawy dziennie dysponowali, w porównaniu z kolegami powstrzymującymi się od konsumpcji tego napitku, wyższym o 78% poziomem testosteronu i niższym o 50% poziomem estradiolu.

Kawa, a szczególnie zielona, to cenny środek spożywczy, znakomicie przyspieszający redukcję tłuszczu i wyraźnie wspomagający muskulaturę, ułatwiający osobom mało aktywnym zrzucenie kilku zbędnych kilogramów, natomiast sportowcom – kształtowanie sylwetki.

Artykuł przygotowany na podstawie materiałów dostępnych na stronie www.sylwetka-uroda-zdrowie.pl.

Artykuł powstał dzięki wsparciu firmy KenayAG:

Jak ustalił Birge już w 1975 r., witamina D stymuluje syntezę białek w komórkach mięśniowych, czyli działa tak, jak hormon anaboliczny, np. testosteron. W 1983. Wassner udowodnił, że podawanie witaminy D szczurom pobudza anabolizm (produkcję) a jednocześnie hamuje katabolizm (rozpad) białek w mięśniach zwierząt i prowadzi do przyrostu masy mięśniowej. Young wykonał w 1981. biopsję mięśni pacjentów z niedoborem witaminy D przed i po leczeniu jej preparatem. Mięśnie z niedoborem wykazywały cechy atrofii (zaniku), a deficyt masy dotykał przede wszystkim włókien szybkokurczliwych typu II, odpowiedzialnych za siłę i szybkość. Uzupełnienie witaminy D poskutkowało wyraźną poprawą obrazu mięśni i znacznym przyrostem ich masy. Bardzo podobne badania prowadzili i efekty obserwowali: Sorensen w 1979 i Sato w 2005 roku.

Struktura chemiczna i mechanizm działania witaminy D na mięśnie są podobne do struktury i mechanizmu działania testosteronu: witamina D jest sterydem, który, wiążąc swoje receptory w komórkach mięśniowych, stymuluje łącznie syntezę ok. 200. rozmaitych białek. Geny, pobudzone kompleksem witaminy D z jej receptorem, produkują białka czynników wzrostowych, regulujących rozmnażanie niedojrzałych (satelitarnych) komórek mięśniowych oraz stymulujących ich dojrzewanie i różnicowanie do dojrzałych, szybkokurczliwych włókien (komórek) mięśniowych typu II, odpowiedzialnych za siłę, szybkość i masę mięśni. Rozmnażają też w komórkach mięśniowych receptory androgenowe, odpowiedzialne za anaboliczną aktywność testosteronu i jego pochodnych – steroidów anaboliczno-androgennych, jak również receptory innych hormonów anabolicznych – insuliny i IGF-1. Produkują też rozmaite białka odpowiedzialne za siłę mięśniową, z których bodaj najważniejsze to: miozyna, aktyna i troponina, gdzie miozyna i aktyna są białkami kurczliwymi włókienek mięśniowych, zaś troponina – białkiem odpowiedzialnym za wyzwolenie skurczu włókienka i generację impulsu siłowego.

Jednocześnie geny pobudzane witaminą D hamują produkcję takich białek, które mogłyby szkodzić kształtowaniu siły i masy mięśniowej, szczególnie miostatyny i białek IGFBP. Miostatyna to czynnik kataboliczny, utrudniający rozwój masy mięśniowej, co zawiera się już w samej jego nazwie. Natomiast IGFBP to białka wiążące i dezaktywujące IGF-1 – hormon tkankowy o niezwykle wysokiej aktywności anabolicznej.  Pod wpływem aktywności witaminy D wzrasta jednocześnie synteza IGF-2 – czynnika wzrostowego, pobudzającego dojrzewanie komórek satelitarnych. Dodatkowo wzrasta też produkcja folistatyny – białka wiążącego i dezaktywującego kataboliczną miostatynę.

Poza bezpośrednim działaniem na mięśnie, witamina D wspomaga również pośrednio rozwój muskulatury, podnosząc np. o 30% poziom testosteronu we krwi ochotników (Pilz, 2011) oraz o 190% poziom IGF-1 samodzielnie i o 280% w połączeniu z witaminą K (Kanellakis, 2012).  Pomijając niezwykle liczne eksperymenty na izolowanych komórkach i na zwierzętach, należy powiedzieć, że na przestrzeni kilku dziesięcioleci dowodzono wielokrotnie pozytywnego wpływu witaminy D na rozwój masy, siły i wydajności ludzkich mięśni, przy czym niektóre tego typu wyniki uzyskiwano w odniesieniu do ochotników poddawanych wysiłkom sportowym, tak jak np. w badaniach prowadzonych przez dalej wymienionych naukowców: Gorkin (1938), Lehmann (1944 i 1954), Allen (1945), Spellerberg (1952), Ronge (1952), Cheatum (1968), Rosentsweig (1967 i 1969), Svedenhag (1985), Hiruta (1990), Koch (2000), Ward (2009), Foo (2009), Barker (2013), Shanely (2013), Daly (2014).

Artykuł opracowano na podstawie materiałów dostępnych na stronie www.sylwetka-uroda-zdrowie.pl.

Artykuł powstał dzięki wsparciu firmy KenayAG: