Asymetria jest coraz bardziej popularna nie tylko w doborze i ustawieniu poszczególnych elementów budujących wystrój wnętrza, ale i w samych meblach. Coraz częściej spotkać się możemy z nietypowymi kształtami wanien, umywalek, zlewów i szafek kuchennych, stołów w jadalni, o lóżkach do sypialni, szafach i meblach w salonie już nie wspominając.

Decydując się na wzorzystą czy geometryczną dekorację wnętrza należy wykazać się nie lada rozwagą. Jest to o tyle istotne, że różne wzory w różny sposób wpływają na postrzeganie danego pomieszczenia. Mogą one optycznie pomniejszyć i tak maleńki już pokój, bądź wydłużyć taki, który jeszcze przed zmianami wydaje się za długi.

Nie wolno nam przesadzić z wielkością zastosowanych wzorów w stosunku do wielkości aranżowanej płaszczyzny, ponieważ, jeżeli mamy w zamierzeniu powiększenie optyczne wnętrza, a zastosujemy duże wzory geometryczne, na pewno nie uzyskamy domniemanego efektu.

Musimy wziąć pod uwagę charakter i przeznaczenie wnętrza, na przykład w kuchni dobrze wyglądają motywy kwiatowe, ponieważ podkreślają ciepły charakter przestrzeni.

Kicz z kolei to pojęcie względne. „De gustibus non disputantum est”. To, co kilkadziesiąt lat temu uznawane było za przejaw braku smaku, dziś jest modne i w dobrym tonie. Dla osoby, która z kolei uwielbia przepych, kicz może być inspiracją.

Głowa jelenia na ścianie, odpustowe figurki przedstawiające koty, psy, kury i inne zwierzęta, ogrodowe krasnale, kryształowe ozdoby, porcelanowe laleczki – to dla wielu osób synonimy kiczu. Ale właścicielom ich eksponowanie sprawia przyjemność, zatem, czy można jednoznacznie określić, że takie elementy dekoracyjne są synonimem złego smaku? Oczywiście, że nie.

Kicz jest wszechobecny, ma swój urok i niepowtarzalny czar. Nie koniecznie musi być zgodny z zasadami perspektywy, proporcji, czy klasycznego piękna.

Kicz według znawców sztuki nie posiada wartości artystycznej. Jednak trafia w gust wielu ludzi i jest popularny. Najlepiej to widać w okresie pop artu, kiedy wielu artystów przekornie tworzyło przedmioty i dzieła kiczowate skierowane do szerokiej publiczności. Oczywiście początkowo kicz odnosił się tylko do dzieł malarskich ale z czasem w ten sposób krytykowano nawet operę. Jednak to, co dla niektórych jest kiczowate, dla innych ma przesłanie artystyczne. Ponadto wytwory, które w przeszłości nazywano kiczem, po latach zyskują na wartości, podobnie jak dzieła pop artu.

Sportretował m.in.: Brigitte Bardot, Marilyn Monroe, Elvisa Presley’a, Jacqueline Kennedy Onassis, Marlona Brando, Elizabeth Taylor. Tworzył także wizerunki innych powszechnie znanych postaci, którymi byli wówczas Mao Zedong, Lenin czy Joseph Beuys. Andy traktował wszystko, co malował przedmiotowo i bez zbędnych emocji. Proszek Brillo i banknoty dolarów miały dla niego taką samą wartość jak podobizny ludzi mu współczesnych – wszystko to artykuły konsumpcyjne społeczeństwa amerykańskiego, przedmioty pop.

Andy Warhol urodził się 6 sierpnia 1928 r. w Pittsburgu w Pensylwanii jako Andrew Warhola. Jego rodzice, Andrij (Andrew) Warhola i Ulija (Julia) Justyna Zavacka (nazwisko Warhola zmienili na Warhol po przyjeździe do USA), byli imigrantami z klasy robotniczej. Pochodzili z mniejszości grekokatolików łemkowskich (rusińskich) z wioski Miková, usytuowanej na północy Słowacji.

Młody Andrew Warhol zachorował na pląsawicę, prawdopodobnie będącą powikłaniem szkarlatyny. Miało to na zawsze zmienić wygląd i życie przyszłego artysty nurtu pop.

Cały tekst do przeczytania w VIII numerze EkMagazynu! Już w Empikach w całej Polsce!

Wszystko dozwolone
To, co jednych zachwyca, dla innych jest nie do przyjęcia. Dla sześćdziesięciolatka lubiącego klasyczny wystrój wnętrz, czerwona kuchnia może być nie do przyjęcia. Dla osoby, która z kolei uwielbia przepych, kicz może być inspiracją.
Głowa jelenia na ścianie, odpustowe figurki przedstawiające koty, psy, kury i inne zwierzęta, ogrodowe krasnale, kryształowe ozdoby, porcelanowe laleczki – to dla wielu osób synonimy kiczu. Ale właścicielom ich eksponowanie sprawia przyjemność, zatem, czy można jednoznacznie określić, że takie elementy dekoracyjne są synonimem złego smaku? Oczywiście, że nie.

Kicz jest wszechobecny, ma swój urok i niepowtarzalny czar. Nie koniecznie musi być zgodny z zasadami perspektywy, proporcji, czy klasycznego piękna.
Nikifor, Salvadore Dali, Antonio Gaudi – w dziełach tych słynnych, podziwianych dziś artystów dostrzec można elementy kiczu. Często w początkach swej twórczości uznawani byli za artystów marnych, dziś nikt nie odważy się nazwać ich twórczości słabą.
Kicz według znawców sztuki nie posiada wartości artystycznej. Jednak trafia w gust wielu ludzi i jest popularny. Najlepiej to widać w okresie pop artu, kiedy wielu artystów przekornie tworzyło przedmioty i dzieła kiczowate skierowane do szerokiej publiczności. – Oczywiście początkowo kicz odnosił się tylko do dzieł malarskich ale z czasem w ten sposób krytykowano nawet operę. Jednak to, co dla niektórych jest kiczowate, dla innych ma przesłanie artystyczne. Ponadto wytwory, które w przeszłości nazywano kiczem, po latach zyskują na wartości, podobnie jak dzieła pop artu – podkreśla Małgorzata Biel, stylistka i dekoratorka wnętrz.

Sztuka (nie) dla każdego
Stylistka nie kryje, że w wystroju wnętrz nie ma sztywnych granic, których należy się trzymać za wszelką cenę w obawie przed schlebianiem popularnym gustom. – Uważam, że kicz jest, albo może być, dobrym narzędziem do zabawy we wnętrzach. Ważna jest jednak świadomości projektanta, że tworzy kicz, celowy i przemyślany, ponadto zrozumiały dla odbiorców – zaznacza Małgorzata Biel. – Bowiem wnętrze jest taka przestrzenią dla projektanta, jak podobrazie dla malarza, czyli podstawą do stworzenia dzieła – wyjaśnia.
Jeśli jednak kicz nie jest nasza mocną stroną, to należy się go wystrzegać. Może nie zostać zrozumiany jako żart lub przekora, ale jako nasze bezguście lub nieudolność.
Jak uniknąć kiczu? – Nie jestem pewna czy stosowanie się do sztywnych reguł i zasad w projektowaniu wnętrz jest metodą. Taka nadgorliwość pozbawia wnętrze charakteru i duszy – mówi Małgorzata Biel. – Często spotykana nadmierna chęć imitowania rzeczywistości, np. naturalnych materiałów we wnętrzach również prowadzi do kiczu – zauważa.

Za przykład mogą nam posłużyć płytki ścienne, które imitują między innymi mur z piaskowca. Często tą imitację łatwo zauważyć gołym okiem, bo spoina pomiędzy płytkami jest nienaturalnie szeroka i nadmiernie skupia uwagę. Materiałów tego typu jest bardzo wiele na rynku – np. panele podłogowe, tapety, płytki ceramiczne. Co więcej, są dużo tańsze od naturalnych, dlatego są tak popularne. – Ale postarajmy się, aby to estetyka w pierwszej kolejności decydowała o wyborze, a nie cena. Jeśli mamy do wyboru płytkę nieudolnie imitującą marmur i w podobnej cenie płytkę o jednolitym zabarwieniu, wybierzmy tę drugą. Bo każda niedoskonała imitacja jest kiczem – podkreśla stylistka. – A może po prostu róbmy swoje a nóż ktoś tę pracę za pare lat określi mianem dzieła sztuki a nie kiczu – dodaje przekornie. – Przykład? Kolor różowy jest dla każdego synonimem kiczu, zarówno w dziedzinie mody, samochodów jak i wnętrz. Stał się jednak kolorem ponadczasowym, narzędziem w rękach artystów, projektantów, stylistów – wylicza.

Kicz… z umiarem?
– Coś nam się podoba lub nie. Dla jednego, np. designy kuchenne są kiczem, natomiast dla osoby kochającej przepych kicz jest wręcz pociągający. Jak ma przy tym zachować się projektant, żeby zwyczajnie uniknąć kiczu w wystroju wnętrz? Otóż oprócz znajomości zasad zagospodarowania wnętrz, powinien być również dobrym obserwatorem i psychologiem, przez co potrafił będzie wyczuć co się klientowi podoba – przekonuje Monika Gołębiewska, projektantka i dekoratorka wnętrz. – Kicz żyje w naszej codzienności, jest lubiany i popularny. Ma swoją poetykę i jest niepowtarzalny, a rodzi się po prostu z potrzeby naszego serca – wyjaśnia.

Według słownika kicz jest miernym utworem, schlebiającym przeciętnym gustom, dlatego też wielu artystów świadomie wprowadza go do swoich dzieł. – Jest prymitywny, prosty, często wyraża naszą tęsknotę za światem bajek, zadziwia i wzrusza – zauważa Gołębiewska. – Rolą projektanta nie jest unikanie kiczu w wystroju wnętrz, wręcz przeciwnie, powinien on tworzyć wnętrza, które staną się ukochanym miejscem, a nie żurnalem, gdzie królują zimne, estetyczne wzorce. Oczywiście z niczym nie należy przesadzać, dlatego tak ważne jest bycie dobrym psychologiem w odkrywaniu upodobań klienta – podkreśla stylistka.