Historia oparta na steku kłamstw (Following Events are Based on a Pack of Lies) to serial, który wymyka się kategoriom — ma w sobie elementy thrillera, czarnej komedii, dramatu; potrafi rozbawić i zaniepokoić. Przede wszystkim jest to jednak porywająca historia dwóch kobiet, które łączą siły, by pokonać oszusta matrymonialnego, który zastawił na nie sidła. Jest to opowieść bardzo aktualna w erze pogłębiającej się samotności, ale też czasach scammerów, randkowania w wieku średnim i rosnącego poczucia siostrzeństwa.

Alice Newman (Rebekah Staton) to sekretarka w niewielkim domu mody, kobieta ambitna i ceniona przez swoje współpracowniczki. Kilkanaście lat temu została porzucona przez męża, który zniknął z wszystkimi oszczędnościami jej i jej rodziny. Cheryl Harker (Marianne Jean-Baptiste) to z kolei rozchwytywana pisarka; wdowa, która obecnie żyje sama z psem i której zaczyna doskwierać samotność. Na jej drodze staje intrygujący podróżnik i aktywista klimatyczny, dr Rob Chance (Alistair Petrie, znany z Sex Education oraz Łotr 1) – ten sam mężczyzna, który okradł Alice i zniknął z jej życia. Alice przypadkiem spotyka Roba po latach, jak również nawiązuje znajomość z Cheryl. Wspólnie obie kobiety odważnie stawiają czoła kłamstwom i groźbom, nie godząc się na bycie ofiarami.

Pierwszy odcinek Historii opartej na steku kłamstw będzie można obejrzeć w BBC First we wtorek, 19 listopada o godz. 21:00. Premiery kolejnych odcinków odbędą się co tydzień we wtorki o tej samej porze. Powtórki każdego z odcinków będzie można obejrzeć w niedziele o godz. 22:50. Każdy odcinek będzie również dostępny na platformie BBC Player godzinę po premierowej emisji na kanale BBC First.

Molly ma ciekawe życie, dobrą pracę i kochającego męża. Ma jednak coś jeszcze – pilnie strzeżoną tajemnicę z przeszłości. Ich rodzina wkrótce się powiększy – pojawi się w niej adoptowane dziecko, tymczasem Molly walczy z niepewnością i lękiem. Czy pokocha maleństwo, którego nie urodziła? Czy będzie dobrą matką? Uświadamia sobie, że prawdziwa rodzina powinna być zbudowana na prawdzie.

Dwadzieścia lat wcześniej w tragicznych okolicznościach straciła ukochanego ojca. Nigdy nie wybaczyła bliskim kłamstw, jakimi ją karmili. Odeszła z domu i przed światem udawała sierotę. Czas jednak zmierzyć się z prawdą i powiedzieć mężowi,że świat, który przed nim wykreowała nie jest prawdziwy. Jej matka wcale nie umarła na raka, a jej krewni wciąż mieszkają w Morrison Ridge, małej miejscowości w Karolinie Północnej.

To jednak nie koniec tajemnic. Molly ma właściwie dwie matki – adopcyjną i biologiczną. Żadna z nich nigdy o niej nie zapomniała. Ta historia i sekrety skrywane od lat sprawiają, że Molly boi się prawdy. Zdaje sobie sprawę, iż może ona zrujnować jej plany dotyczące przyszłości i adopcji. Co więcej, może także zniszczyć jej związek. Skoro pragnie być dobrą mamą, musi jednak znaleźć sposób, by pogodzić się ze swoją przeszłością i uwierzyć w przyszłość.

Diane Chamberlain, nagradzana autorka powieści obyczajowych, w swojej kolejnej książce odkrywa przed czytelnikiem najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, przypomina o tym, jak złożonym i kruchym tworem jest rodzina i jak bardzo zawikłane i niszczące może być kłamstwo.

Źródło: Prószyński Media

Wiarygodnym sygnałem kłamstwa jest natomiast mikroekspresja. To wyraz twarzy mówiący o prawdziwie przeżywanych w danym momencie emocjach, a  pojawiający się, gdy kłamiemy. Na przykład kiedy o filmie, który wcale nam się nie podobał mówimy, że był świetny, na ułamek chwili (poniżej czwartej części sekundy, czyli 25 milisekund) pojawia się na naszej twarzy grymas wyrażający to, co rzeczywiście myślimy, a co chcielibyśmy ukryć. Trudno jednak wychwycić tak krótkie zmiany na twarzy drugiej osoby. Zazwyczaj udaje się to robić dopiero po przejściu specjalistycznych szkoleń.

Gdy kłamiemy nasza ręka niejednokrotnie wędruje w okolice ust. Zazwyczaj dobrze widać to w przypadku dzieci. Wglądają one wtedy tak, jakby chciały coś powiedzieć, ale jednocześnie nie pozwalały sobie tych słów wypuścić z buzi. W przypadku dorosłych ręka wędruje natomiast na twarzy i zostaje zatrzymana obok nosa lub czoła. Może to być również zakrywanie ust, gładzenie się po twarzy lub np. drapanie. Z drugiej jednak strony tego typu zachowania nie w każdym przypadku świadczą o nieuczciwych intencjach rozmówcy.

Kłamcy czasem także mową ciała mimowolnie  przekazują sygnały o tym, co chcieliby ukryć. Do takich bezwiednych gestów należą np. palce ułożone w literę V (znak wiktorii), kciuk w górze (gest OK) lub słynny gest Kozakiewicza (satysfakcja). Zazwyczaj te gesty są przez niego wykonywane na wysokości kolan, np. gdy siedzi on w fotelu i z pozornym smutkiem opowiada nam jedną ze swoich smutnych historii. Zdarza się, że w tym samym czasie jego dłonie mogą pokazywać zupełnie inne emocje. To można zaobserwować jednak stosunkowo rzadko.

Co ważne, autentyczne emocje, które nie są w żaden sposób udawane, widoczne są po obu stronach twarzy jednocześnie. Oznacza to, że po jej prawej i po lewej stronie powinniśmy widzieć ten sam uśmiech lub to samo zasmucenie. Fałszywy uśmiech to ten zajmujący jedynie połowę twarzy. Aby rozpoznać kłamcę warto też zwrócić uwagę na jego mięśnie twarzy. Można je podzielić na „niewiarygodne” i „wiarygodne”, a więc te, na które nie mamy wpływu.

Obserwacja mowy ciała bywa bardzo trudna. Dlatego łatwiej jest wykrywać kłamstwo np. metodą pytań stawianych w różnym kontekście. Kiedy znajmy twierdzi, że nie potrafi kłamać, a my mamy powody, aby mu nie wierzyć, możemy stworzyć warunki do pochwalenia się zdolnościami oszukiwania i zmienić temat rozmowy – na aktorstwo albo na sztuczki stosowane podczas przechodzenia kontroli celnej. Co ciekawe, wypowiedzi będące kłamstwem są zazwyczaj znacznie krótsze od tych prawdziwych. Zazwyczaj też mamy w ich przypadku zdolność do generalizowania, a więc nadużywamy słów „nigdy”, „zawsze”, „wszyscy”, „nikt” itp.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

- „Crazy God” będzie symfonią na obraz, gest i słowo. Spektakl połączy taniec, narrację literacką, sztuki wizualne, elementy wokalne i muzykę. Jest dostosowany do większej sceny, która daje rozmach w tworzeniu scenografii i otwiera możliwości myślenia o spektaklu w kategoriach widowiska – mówi Grzegorz Bral, reżyser spektaklu i dyrektor Teatru Pieśń Kozła.

Spektakl inspirowany jest kilkoma dziełami, m.in. „Hamletem” Szekspira, brutalnym dziełem Heinera Müllera „HamletMachine” oraz poematem „Skowyt” Allana Ginsberga. To wszystko przypieczętowane jest jeszcze poezją Alicji Bral.

Narracja tego utworu jest brutalna, ale i nieprzypadkowa. Sztuka ma w końcu pokazać świat jako wielki teatr kłamstwa. W to kłamstwo zamieszane będą wszystkie sfery, zaczynając od polityki a kończąc na tematach obyczajowych. Za tym podążać będzie również scenografia. Tworzy ją 17 żelaznych krzeseł (każde jest unikatową rzeźbą) i latających instalacji inspirowanych witruwiańskim człowiekiem Leonarda da Vinci. Scenografię tworzy Robert Florczak, a kostiumy projektuje Alicja Gruca. Do tego ciekawego zestawienia należy dołożyć jeszcze muzykę symfoniczną, za którą odpowiada polska kompozytorka, Katarzyna Szwed.

Premiera spektaklu odbędzie się 1 lipca, na inaugurację Brave Festival, na dużej scenie Teatru Polskiego we Wrocławiu. W ramach festiwalu przedstawienie będzie można zobaczyć również 2, 3 i 4 lipca. Bilety są już w sprzedaży.

Źródło: PR EXPERT
fot. materiały prasowe

Właściwie co czwarta rozmowa skażona jest kłamstwem. Wiele z tych kłamstw nazywanych jest zresztą pomijaniem prawdy w dobrej wierze. Skąd jednak wiadomo, kiedy kłamiemy? Sprawę w 2014 roku zbadała psycholog Katarzyna Cantarero. Poprosiła ona 80 Polaków, aby spisywali oni swoje interakcje z innymi ludźmi. Nie pomijając oczywiście pojawiających się w nich kłamstw. Miały być one przez nich dokładnie opisywane.

Dzięki eksperymentowi polskim psychologom udało się zebrać w sumie ok. 400 kłamstw. Wychodzi więc na to, że badani wypowiadali średnio ok. 0,75 kłamstwa dziennie (w ciągu 4 dni kłamali więc mniej więcej 3 razy). W amerykańskich badaniach średnia ta była wyższa – kłamstwa zdarzały się – w zależności od grupy badanych 1 – 2 razy dziennie. To, że Polacy rzadziej kłamią wynikać może jednak nie z naszej prawdomówności, ale z liczby interakcji w ciągu dnia. O ile bowiem amerykańscy badani odnotowywali średnio sześć interakcji na dobę, w Polsce takich interakcji było tylko około czterech na dobę. Jeśli więc wziąć pod uwagę stosunek kłamstw do liczby konwersacji, w obu krajach sytuacja wyglądała podobnie – kłamstwa dopuszczano się średnio w co czwartej rozmowie.

Czym jest jednak kłamstwo? Badacze przyjęli, że jest to intencjonalne wprowadzenie kogoś w błąd bez uprzedzenia go o zamiarze takiego zachowania. Oznacza to, że jeżeli uznajemy coś za prawdę, nawet jeżeli nią nie jest to nie kłamiemy. Kłamstwem w świetle tej definicji nie jest więc też ironia (jest ona sygnalizowana np. tonem głosu) czy opowiadanie bajki (bo to odbywa się w ramach pewnej konwencji).

Większość odnotowanych kłamstw stanowiły kłamstwa egoistyczne (60%). Zdarzają się jednak przypadki, w których pojawia się kłamstwo altruistyczne. Oznacza to, że kłamiemy po to, aby uchronić kogoś innego. Warto jednak pamiętać, że nie dla każdego kłamstwo w dobrej wierze ma w ogóle charakter kłamstwa.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl