Takiego luksusu nie było 10-15 lat temu, gdy z gry w piłkę wyżyć mogli tylko mężczyźni, a kobiety musiały pasję odkładać na bok, gdy szło o pieniądze. Właśnie ograniczone perspektywy sprawiły, że 35-letnia dziś Stéphanie Frappart nie zdecydowała się na grę w piłkę, choć uprawia tę dyscyplinę od wczesnych lat.

– W rodzinnym Val d’Oise grałam w piłkę, a w wieku ok. 13-14 lat zainteresowałam się zasadami gry. Zwróciłam się do lokalnego związku i szybko zaczęłam sędziować młodzieżowe i kobiece mecze. W wieku 18-20 lat musiałam już wybrać pomiędzy grą zawodową a sędziowaniem. Wtedy piłka żeńska nie była tak rozwinięta, jak dziś, dlatego wybrałam sędziowanie. I udało mi się – cieszy się Stéphanie.

Co konkretnie jej się udało? Jak dotąd – wszystko! W 2011 roku jako pierwsza kobieta została głównym arbitrem meczu trzeciej ligi męskiej. Trzy lata później tę samą rolę objęła na drugim szczeblu, a w kwietniu 2019 została obsadzona w roli sędzi na swój pierwszy mecz Ligue 1, jednej z najsilniejszych lig piłkarskich świata.

Ponad półtorej dekady ciężkiej pracy naprawdę się opłaciło, bo kobieta tylko w pewnym sensie może liczyć na taryfę ulgową w szorstkim świecie męskiej piłki.

– Piłkarze wydają się trochę bardziej hamować w kwestii słownictwa, ale koniec końców oceniają nas za umiejętności. Jest duża konkurencja i wiem, że jeśli będę źle gwizdała, to mnie zjedzą. Więc obyczajowo może jest trochę inaczej, ale przy takiej konkurencji płeć jest drugorzędna – tłumaczy sędzia, która od 7 lat gwiżdże na murawach centralnych lig.

Progresja do Ligue 1 wydaje się zupełnie naturalną konsekwencją kariery dla Stéphanie Frappart. Sędziowała już mecze Mistrzostw Świata Kobiet 2015 w Kanadzie, a w czerwcu i lipcu tego roku będzie gwizdać swój drugi kobiecy mundial, w rodzinnej Francji!

Zdjęcia: Sven Mandel, Supporterhéninois

– Zaczęło się od depresji, miałam lęki i obsesje. Na przykład obsesyjnie myłam ręce, albo sprawdzałam, czy zamknęłam drzwi. Nie znałam języka islandzkiego, nie szło mi w szkole, nie miałam znajomych. Czułam się samotna, było mi bardzo ciężko…

Tak ciężko, że chciałaś zrobić ten ostateczny krok? – pyta redaktor SportowychFaktów.pl

– Miałam najgorsze myśli, zaczęłam czuć, że nie mam już innego wyboru… Gdyby moja mama w porę nie zabrała mnie do specjalisty, gdyby nie ona, to pewnie już by mnie nie było. Nie potrafiłam znaleźć w życiu żadnych plusów.

To nie był koniec. Cztery lata temu dziewczyna przeszła załamanie, choroba przybrała nową formę. 24-letnia dziś Hannah zaczęła słyszeć głosy, popadła w paranoję. Po długich, blisko rocznych obserwacjach, przepisywaniu niewłaściwych leków, lekarze stwierdzili, że cierpi na schizofrenię.

Dostała nowe proszki, rozpoczęła leczenie. W ośrodku rehabilitacyjnym w miejscowości Laugaras dowiedziała się o piłkarskiej drużynie FC Saeko (FC Psycho) z Reykjaviku – zespole tylko dla ludzi z problemami umysłowymi. Hannah próbowała nawet wcześniej różnych sportów, ćwiczyła judo, nawet hokeja. O futbolu nie myślała nigdy, bo ten akurat sport uważała za głupi. No bo, co mądrego może być w bieganiu w koło za piłką. Dała się jednak namówić, ktoś przekonał ją do wyjścia z domu, do tego że funkcjonowanie w takiej grupie jak drużyna piłkarska może jej pomóc. I wychodząc na boisko te wszystkie głosy, złe myśli może zostawić w domu. Hannah nie miała nic do stracenia, była gotowa spróbować wszystkiego, co tylko pomoże jej wrócić choć do namiastki normalnego życia. Treningi odbywały się dwa raz w tygodniu, drużyna jest koedukacyjna, nie ma znaczenia płeć, wiek, wygląd, forma fizyczna.

We wrześniu zespół dostał nagrodę UEFA Grassroots – to dział w piłkarskiej centrali poświęcony futbolowi amatorskiemu. UEFA doceniła Islandczyków za niezwykły projekt. Hannah została jedną z twarzy FC Saeko i całej kampanii #EqualGame. Na boiskach całej Europy piłkarze przed meczami prezentowali banery z tym hasłem.

UEFA nakręciła o 24-latce krótki film dokumentalny. – To hasło oznacza, że każdy może grać w piłkę, nawet ja. A przecież nie jestem jakaś wysportowana.

Dziewczyna nauczyła się, jak posadzić chorobę na ławkę rezerwowych. Nie na stałe, ale naprawdę kilka godzin bez paranoidalnych myśli jest w tym przypadku sukcesem. I poczucie, że to ona kontroluje życie, a nie choroba.

– Kiedy grasz, to jakbyś wychodził ze swojej głowy, zostawiasz ją. Piłka wyciągnęła mnie z domu, z nicnierobienia. W czterech ścianach tkwisz we własnym umyśle, słyszysz te głosy, one stają się nieznośne. Na boisku myślisz komu podać, gdzie pobiec, jak strzelić. I rozmawiasz z ludźmi o codziennym życiu. Nie tylko o problemach. Odkryłam, że ćwiczenie, rozwijanie się, sprawia mi radość.

Źródło: SportoweFakty.WP.pl