Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki – aktorzy Teatru Montownia podejmą się zadania z pozoru niemożliwego: przedstawią Widzom wszystkie dzieła Szekspira w ciągu jednego wieczoru! Będą cytaty z najsławniejszych dramatów, żarty ze stereotypowej znajomości dzieł słynnego twórcy, a także m.in. Tytus Andronikus w programie kulinarnym i Hamlet w wersji przyspieszonej.

Widzowie mogą spodziewać się nieustającej zabawy, będą zapraszani do udziału w akcji. Spektakl obnaża powierzchowną znajomość Szekspira, do czego przyczyniła się kultura masowa.

Ta żartobliwa sztuka została napisana dwadzieścia lat temu przez trzech amerykańskich studentów i od tego czasu cieszy się niesłabnącym powodzeniem, zarówno w Londynie (przez kilkanaście lat była grana w Teatrze Criterion przy Piccadilly Circus na londyńskim West Endzie), jak i w Polsce. Reżyserem przedstawienia jest specjalista od Szekspira – Kanadyjczyk – John Weisgerber, który na scenie Teatru Polonia wystawił uwielbiany przez publiczność spektakl Klaps! 50 twarzy Greya.

Polecamy Państwu tę wspaniałą zabawę, naprawdę warto zgłębić dzieła Szekspira w wersji serwowanej przez Teatr Polonia!

SPEKTAKL PRZEZNACZONY DLA WIDZÓW OD 16. ROKU ŻYCIA

Uwaga! W trakcie spektaklu na scenie palone są papierosy.

Reżyseria: John Weisgerber

Przekład: Włodzimierz Kaczkowski

Scenografia: Paulina Czernek

Kostiumy: Anna Puchalska

Światło: Paweł Szymczyk

Realizacja dźwięku: Tatiana Czabańska

Asystent scenografa i kostiumologa: Małgorzata Domańska

Producent wykonawczy i asystent reżysera: Magdalena Kłosińska

Obsada:
Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki

Czas trwania: 80 minut, bez przerwy

Data premiery: 10 listopada 2017

Fot. Kasia Chmura-Cegiełkowska/ Teatr Polonia

„Biali heteroseksualni mężczyźni” to nawiązujące do najlepszej tradycji dramatu amerykańskiego gorzkie, przewrotne, ale i nieodparcie zabawne aktualne studium męskiej tożsamości, które stanowi mocną krytykę psychologii białych mężczyzn XXI wieku.

Koreańsko-amerykańska dramatopisarka, której twórczość rozkoszuje się wywrotowymi wiwisekcjami społecznych paradygmatów, ze współczuciem bada tożsamość białego mężczyzny w sposób, który jest równie zabawny, co odkrywczy.

Podczas świąt Bożego Narodzenia trzej bracia wracają do rodzinnego domu na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych, aby dotrzymać towarzystwa owdowiałemu ojcu, Edowi.

Drew jest powieściopisarzem aktualnie bez powieści ani dziewczyny. Jake jest odnoszącym sukcesy bankierem i jednocześnie samozwańczym samcem Alfa, albo po prostu, palantem. Matt, teraz po czterdziestce, jest niegdyś błyskotliwym absolwentem Harvardu, który stracił swój blask i teraz zdaje się być już tylko cieniem dawnego siebie. Przeniósł się z powrotem do rodzinnego domu ich owdowiałego ojca, Eda, gdzie wszyscy bracia zbierają się na Boże Narodzenie.

W niewyszukanej estetycznie przestrzeni salonu klasy średniej, ozdobionej oprawionymi w ramki zdjęciami rodzinnymi i tarczami do gry w rzutki, rodzeństwo powraca do sprośnych figli i bójek z młodości. Przywołują miłe wspomnienia z dzieciństwa – Matt został uznany bohaterem za poprawne politycznie przerobienie tekstu piosenki „Oklahoma!”, kiedy jego szkoła wystawiła w pełni białą wersję musicalu.

Ale kiedy ten niegdyś faworyzowany młodzieniec zaczyna nagle płakać przy wigilijnym stole, staje się centrum zainteresowania zdezorientowanej rodziny.

W swojej znakomitej sztuce Young Jean Lee zastanawia się, co to znaczy być dziś odnoszącym sukcesy białym heteroseksualnym mężczyzną. Czy jest to stabilność finansowa? Czy to jasność umysłu? A może po prostu wiara w to, że wszystko powinno iść po twojej myśli?

Cokolwiek to jest, desperackie poszukiwanie zrozumienia, w którym uczestniczymy wspólnie z bohaterami sztuki sugeruje, że dla tych, którzy są uprzywilejowani od urodzenia, „bycie użytecznym” w życiu jest niewiarygodnym, dziwacznym i niespełnionym zazwyczaj pragnieniem.  Young Jean Lee spogląda z zewnątrz na archetypiczną narrację sztuki o ojcu i synach, rzucając nowe światło na historię, którą, jak nam się wydaje, znamy aż za dobrze.

A może również i my, nieuchronnie, jesteśmy częścią tej historii?

„Sztuka Lee jest zabawna, wnikliwa, często zaskakująco łagodna i odświeżająco zniuansowana” ★★★★ Evening Standard

„Absorbująca i dogłębnie przezabawne”★★★★ The Times

„Przezabawna i dociekliwa” ★★★★ ArtsDesk

„Pomysłowa, prowokacyjna i zabawna” ★★★★ The Independent

„Ta roześmiana do rozpuku produkcja… z pewnością wywoła uśmiech na twarzy każdego”★★★★ The Reviews Hub

„Intrygujące spojrzenie na męską więź. Równie przejmujące, co prowokujące.  I nieodparcie śmieszne” ★★★★ Boyz Magazine

Autorem zdjęć jest Bartek Warzecha/ materiały ze strony Teatru Komedia w Warszawie

„BIALI HETEROSEKSUALNI MĘŻCZYŹNI” Young Jean Lee
Przekład – Daniel Wyszogrodzki
Reżyseria – Tomasz Dutkiewicz
Scenografia – Wojciech Stefaniak
Przygotowanie wokalne – Monika Malec
Choreografia – Maria Foryś

Spektakl dla widzów od 16 roku życia.
(w spektaklu używany jest „ostry” język)
Czas trwania spektaklu około 90 minut bez przerwy.

Ta przezabawna komedia niezaplanowanych sytuacji, mogłaby zdarzyć się naprawdę. Tu fantazja nie tylko wodzi bohaterów na pokuszenie, ale też wodzi ich za nos, ku uciesze wkręconego w tę niezłą drakę widza!

Dwa bliźniacze apartamenty luksusowego hotelu, sąsiadujące przez ścianę, jak w lustrzanym odbiciu, mogą pomieścić nawet najbardziej ekscentryczny zestaw gości: skłócone małżeństwo w separacji, włoskiego kelnera, który Włochem jest lub bywa, urzędnika państwowego czekającego na skandaliczny Prezent Urodzinowy, parę nieśmiałych samotnych serc umówionych przez biuro matrymonialne, egzotyczną Mimi – profesjonalistkę z agencji towarzyskiej, ekscentrycznego psychiatrę nieradzącego sobie z własnymi emocjami, atrakcyjną i elegancką bizneswoman, dziewiczą miłośniczkę romantycznej literatury nieopatrznie przeginającą z alkoholem i …?

Długo by jeszcze wyliczać możliwości konfiguracji personalnych, wymykających się spod kontroli – choć aktorów na scenie wciąż jest jedynie pięcioro! Jak to możliwe? Gdy ukryte drzwi między pokojami okazują się niedomknięte, każdy może stać się kimś, kim wolałby albo bardzo nie chciałby być… Drogi Widzu – nie spuszczaj ich z oka i pozostań czujny w obu pokojach naraz do ostatniej minuty tego powalająco zabawnego zamieszania.

Każdy komiczny niuans tej nakręcającej się mieszanki wybuchowej, zagrany jest z niezwykłą precyzją i w szalonym tempie przez gwiazdorską obsadę aktorów znanych jako mistrzów humoru, pod czujną wodzą reżyserską Jerzego Bończaka.

Uroczysta premiera w Teatrze Capitol już 24 października!

OBSADA:

LIZ – Katarzyna Skrzynecka / Katarzyna Pakosińska / Anna Modrzejewska
KATE – Katarzyna Ptasińska / Dominika Kryszczyńska
TONY – Lesław Żurek / Rafał Cieszyński
BOB – Radosław Pazura / Tomasz Dedek
DICK – Tomasz Schimscheiner / Waldemar Obłoza

TWÓRCY SPEKTAKLU
Autor: Robin Hawdon
Reżyseria: Jerzy Bończak
Przekład: Elżbieta Woźniak
Scenografia: Klaudia Solarz
Kostiumy: Sylwester Krupiński
Opracowanie muzyczne: Marian Szałkowski
Asystent reżysera: Anna Modrzejewska

Projekt został dofinansowany ze środków, pochodzących z budżetu państwa ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Podobno dla wielu kobiet życie dzieli się na „przed” i „po” Greyu. Wygląda na to, że nawet te naprawdę doświadczone, wiele mogą się od niego nauczyć.

„POZYCJA OBOWIĄZKOWA” wejdzie na ekrany kin 25 maja.

Cztery wieloletnie przyjaciółki raz w miesiącu spotykają się w stwo­rzonym na własny użytek klubie czytelniczym. Niejedno już w życiu widziały, przeczytały i przeżyły, ale „Pięćdziesiąt twarzy Greya” okaże się w ich przypadku pozycją wyjątkowo inspirującą. Początkowo nieco onieśmielone, szybko dają się zauroczyć Christianowi Greyowi i jego zmysłowej pomysłowości. A ponieważ, jak wiadomo, życie jest krótkie, panie postanawiają nie tracić czasu i odkryć nowe twarze miłości. I choć z pewnością nie każdy facet to Grey, to niejednemu warto dać szansę…

Miłość ma znacznie więcej niż 50 twarzy.

POZYCJA OBOWIĄZKOWA

(BOOK CLUB)

Premiera: 25.05.2018

REŻYSERIA:

Bill Holderman

Mary Steenburgen („Last Vegas”, „Melvin I Howard” – OSCAR, „Służące”, „Powrót do przyszłości 3”, „Narzeczony mimo woli”)

GATUNEK: komedia

Dystrybucja w Polsce: Monolith Films

Jedną z największych zalet filmu „Raz się żyje” są role aktorskie. Mimo, że jego gwiazdorska obsada wcześniej była kojarzona z ambitnym repertuarem, scenariusz rozbawił ich do tego stopnia, że postanowili zrobić wyjątek i wziąć udział w komediowym projekcie.

W naiwnego Harolda wcielił się uznany brytyjski aktor David Oyelowo, dwukrotnie nominowany do Złotego Globu za rolę w „Selmie” i „Słowiku”. Również dla Joela Edgertona rola w „Raz się żyje” stanowiła lekką odmianę od dotychczasowego wizerunku, aktor bowiem rok wcześniej nominowany był do Złotego Globu za „Loving”. Nie mówiąc już o filmowej famme fatale, w którą brawurowo wcieliła się zdobywczyni Oscara za „Monster” się Charlize Theron. Jeśli tej mieszanki dołączyli Amanda Seyfried, Thandie Newton i Sharlto Copley mamy gwarancję przyjemnie czasu spędzonego w kinie.

I choć „Raz się żyje” bywa momentami smoliście czarną komedią, film opowiada pozytywną historię, która może zainspirować niektórych widzów do przewartościowania własnego życia.

„Raz się żyje” w kinach od 20 kwietnia!

Bezkompromisowa komedia akcji w duchu takich hitów jak KAC VEGAS i MILLEROWIE!

Film producentów ATOMIC BLOND, DZIENNIKA ZAKRAPIANEGO RUMEM I OKRUCIEŃSTWA NIE DO PRZYJĘCIA.

Gwiazdorska obsada w komedii o facecie, który dopiero, gdy straci wszystko i zostanie sam, znajdzie w sobie moc, by po raz pierwszy iść na całość!

Reżyseria: Nash Edgerton

Obsada:

•        Amanda Seyfried („Mamma Mia”, „Kochajmy się do święta”, „Wciąż ją kocham”)

Gatunek: komedia akcji

Dystrybucja w Polsce: Monolith Films

– Kiedy chodziłem do szkoły, chciałem być albo komikiem i aktorem, albo premierem. Ale nie przyznawałem się, wszystkim mówiłem, że chcę być prawnikiem i to uszczęśliwiało moich rodziców. Dopiero na uniwersytecie przyznałem się, że chciałem być komikiem. Poznałem innych ludzi, którzy mieli takie marzenie, i zrozumiałem, że nie ma w tym nic złego – stwierdził w jednym z wywiadów.

Dla komedii opuścił uniwersytet, ponieważ właśnie tam poznał Roberta Webba, z którym do dziś współpracuje, już od ponad 20 lat. Zanim do tego doszło, jego pierwszą rolą był Zając w inscenizacji „Kubusia Puchatka”. Wtedy pojął, że występy na scenie są nawet bardziej interesujące niż gra w karty za kurtyną. A żarty? Ich pisanie było jego obsesją od wczesnych lat szkolnych, ponieważ, jak uważał, „pisanie żartów było dla mnie najmądrzejszą możliwą rzeczą”, a parodie zdecydowanie wolał od dzieł oryginalnych.

Nie znacie go do dziś? Nic dziwnego, najlepsze występy Mitchella dotąd nie przedarły się do świadomości Polaków, bo to produkcje tanie. Gdy po raz pierwszy przygotował z Webbem nagradzany program rozrywkowy, była to audycja radiowa. I, co bardzo rzadko się dzieje, ta audycja doczekała się ekranizacji jako serial. „That Mitchell and Webb Look” był niskobudżetowym zestawem skeczy, który po czterech sezonach zszedł z ekranu, ale do dziś ma status kultowego. Zdobył serca krytyków i zwykłych widzów seriami powracających motywów i bohaterów, prawie zawsze granych przez samych Mitchella i Webba.

Abstrakcyjne, inteligentne i niepowtarzalne poczucie humoru Mitchella nie boi się samokrytyki. Ba, część kariery komika polega na opisywaniu siebie jako dziwaka. Potrafił przyznać się otwarcie, że od lat nie uprawiał seksu, że jest brzydki i nieszczęśliwy, a ludzi nie lubi.

– Gdy ktoś pyta, czy może pożyczyć mój długopis, chcę krzyknąć „za nic w świecie!!!!”. Znajdź sobie swój długopis, ten jest mój. Ale częścią mojego pomysłu, by wyglądać… normalnie to może przesada, ale akceptowalnie w oczach społeczeństwa, jest udawanie, że wszystko jest w porządku. Mówię „jasne, bierz”, a potem myślę o tym cały czas aż do momentu, kiedy ktoś odda mi ten długopis – przyznał w programie „Would I lie to you?”.

Dziś znormalniał, ponieważ wreszcie – po latach peszenia się przed kobietami – spotkał tę, która w 2012 powiedziała sakramentalne „tak”. Wciąż jednak nie wyobraża sobie życia bez komedii. – Jeśli będzie wojna atomowa, to ja nie chcę przeżyć. Nie chcę odbudowywać społeczeństwa, nie mam żadnych zdolności. Generalnie wracamy do epoki brązu. Jak długo minie zanim znów pojawią się programy komediowe?!

I faktycznie, w komedii czuje się jak mało kto, niezależnie od formy. Do dziś współtworzył kilkadziesiąt programów telewizyjnych, audycji radiowych, trzy filmy, napisał też książkę komediową. Szczególnie znane są jego spontaniczne wybuchy gniewu i spory z innymi uczestnikami paneli w telewizji. Spytany, skąd wie o tendencji niektórych psychotycznych osób do kolekcjonowania swoich odchodów, nie krył oburzenia: – Skąd to wiem? Ponieważ jestem elokwentnym człowiekiem. Gdybym wiedział, skąd wiem wszystko co wiem, to wiedziałbym tylko połowę tego co wiem, ponieważ mój mózg byłby zapchany informacjami o tym, skąd to wiem.

Wyluzowanego Drissa (Omar Sy) nic nie tknie. Chłopak wprawdzie klepie biedę, niedawno opuścił więzienne mury i mieszka na podparyskim blokowisku, ale pogody ducha mu nie brak. Pod dostatkiem ma również rezonu, a jego odzywek nie powstydziliby się mistrzowie komedii scenicznej. Kiedy przez przypadek zostanie opiekunem sparaliżowanego bogacza Phillippe’a (Francois Cluzet), okaże się, że dwa zupełnie różne światy wcale nie są od siebie tak różne i że kwestia dogadania się to tylko umiejętność mówienia i słuchania.

I choć po kilkunastu minutach filmu wiemy, że Driss i Phillippe zmierzają we wiadomym kierunku, warto im towarzyszyć. Przespacerować się nocą po paryskich blokowiskach, zwędzić parę błyskotek z salonów, wykiwać patrol policyjny, przeżyć romans z kobietą, której nigdy nie widzieliśmy i znaleźć nadzieję na to, że to wszystko jest czegoś warte. Z szerokim uśmiechem na twarzy.