– Kiedy chodziłem do szkoły, chciałem być albo komikiem i aktorem, albo premierem. Ale nie przyznawałem się, wszystkim mówiłem, że chcę być prawnikiem i to uszczęśliwiało moich rodziców. Dopiero na uniwersytecie przyznałem się, że chciałem być komikiem. Poznałem innych ludzi, którzy mieli takie marzenie, i zrozumiałem, że nie ma w tym nic złego – stwierdził w jednym z wywiadów.

Dla komedii opuścił uniwersytet, ponieważ właśnie tam poznał Roberta Webba, z którym do dziś współpracuje, już od ponad 20 lat. Zanim do tego doszło, jego pierwszą rolą był Zając w inscenizacji „Kubusia Puchatka”. Wtedy pojął, że występy na scenie są nawet bardziej interesujące niż gra w karty za kurtyną. A żarty? Ich pisanie było jego obsesją od wczesnych lat szkolnych, ponieważ, jak uważał, „pisanie żartów było dla mnie najmądrzejszą możliwą rzeczą”, a parodie zdecydowanie wolał od dzieł oryginalnych.

Nie znacie go do dziś? Nic dziwnego, najlepsze występy Mitchella dotąd nie przedarły się do świadomości Polaków, bo to produkcje tanie. Gdy po raz pierwszy przygotował z Webbem nagradzany program rozrywkowy, była to audycja radiowa. I, co bardzo rzadko się dzieje, ta audycja doczekała się ekranizacji jako serial. „That Mitchell and Webb Look” był niskobudżetowym zestawem skeczy, który po czterech sezonach zszedł z ekranu, ale do dziś ma status kultowego. Zdobył serca krytyków i zwykłych widzów seriami powracających motywów i bohaterów, prawie zawsze granych przez samych Mitchella i Webba.

Abstrakcyjne, inteligentne i niepowtarzalne poczucie humoru Mitchella nie boi się samokrytyki. Ba, część kariery komika polega na opisywaniu siebie jako dziwaka. Potrafił przyznać się otwarcie, że od lat nie uprawiał seksu, że jest brzydki i nieszczęśliwy, a ludzi nie lubi.

– Gdy ktoś pyta, czy może pożyczyć mój długopis, chcę krzyknąć „za nic w świecie!!!!”. Znajdź sobie swój długopis, ten jest mój. Ale częścią mojego pomysłu, by wyglądać… normalnie to może przesada, ale akceptowalnie w oczach społeczeństwa, jest udawanie, że wszystko jest w porządku. Mówię „jasne, bierz”, a potem myślę o tym cały czas aż do momentu, kiedy ktoś odda mi ten długopis – przyznał w programie „Would I lie to you?”.

Dziś znormalniał, ponieważ wreszcie – po latach peszenia się przed kobietami – spotkał tę, która w 2012 powiedziała sakramentalne „tak”. Wciąż jednak nie wyobraża sobie życia bez komedii. – Jeśli będzie wojna atomowa, to ja nie chcę przeżyć. Nie chcę odbudowywać społeczeństwa, nie mam żadnych zdolności. Generalnie wracamy do epoki brązu. Jak długo minie zanim znów pojawią się programy komediowe?!

I faktycznie, w komedii czuje się jak mało kto, niezależnie od formy. Do dziś współtworzył kilkadziesiąt programów telewizyjnych, audycji radiowych, trzy filmy, napisał też książkę komediową. Szczególnie znane są jego spontaniczne wybuchy gniewu i spory z innymi uczestnikami paneli w telewizji. Spytany, skąd wie o tendencji niektórych psychotycznych osób do kolekcjonowania swoich odchodów, nie krył oburzenia: – Skąd to wiem? Ponieważ jestem elokwentnym człowiekiem. Gdybym wiedział, skąd wiem wszystko co wiem, to wiedziałbym tylko połowę tego co wiem, ponieważ mój mózg byłby zapchany informacjami o tym, skąd to wiem.

Dlatego też specjalnie dla niego postanowili wystąpić ci, którzy na zmienianiu życia na weselsze znają się jak nikt inny. Na scenie pojawi się Mariusz Kałamaga – szalony i nieobliczalny mistrz improwizacji oraz budowania absurdalnych sytuacji, w cudowny i właściwy dla siebie sposób budzący w ludziach sympatię oraz wyzwalający w nich to, co skrywają pod maską powagi. Kiedyś lider kabaretu Łowcy.B. Tomek Biskup – jeden z niewielu na świecie biskupów-ateistów. Komik, który uśmiecha się rzadziej niż deszcz pada na pustyni Gobi, a mimo to potrafi być śmieszny. Jacek Noch, który o sobie mówi, że jest marzycielem z wielkim dystansem do siebie i świata, szczery, bezpośredni i bardzo zabawny. Marcin Zbigniew Wojciech – człowiek trojga imion, z czego jedno jest nazwiskiem. Kwintesencja określenia: „pozytywny wariat” – żywioł sceniczny i znana w całej Polsce dusza towarzystwa. Ewa Błachnio – aktorka kabaretowa (były kabaret Limo) i dramatyczna, konferansjerka, podpora Reprezentacji Artystów Polskich w Hokeja (a  jakże!), a przede wszystkim – jedyna kobieta w gronie występujących 21 kwietnia artystów. O całościową oprawę występów zadba Anna Kukawska – aktorka scen muzycznych i dziennikarka, ostatnio – policjantka. Robi to, co lubi… chociaż gdyby można było utrzymać się ze słuchania smętnych piosenek i jedzenia Kasztanków, to – jak mówi – z pewnością robiłaby coś innego.

Przed każdym z przedstawień będzie możliwość wzięcia udziału w specjalnym, półgodzinnym spotkaniu z artystami. W czasie imprezy zaplanowano także licytację pamiątek i niespodzianek. Cały dochód przekazany zostanie na walkę o życie Mariusza.

Mariusz, razem damy radę! – Nowohucka Gala stand_up: 21 kwietnia 2016 – Nowohuckie Centrum Kultury.

Bilety w cenie 35 zł można nabyć poprzez biletyna.pl (na godz. 17.00) oraz bezpośrednio w Sklepiku NH – Manufaktura Nowohucka przy Os. Centrum C1 (wejście do STS) – na godz. 19.30.

Źródło: Fundacja NH

Sorry Matt Damon but we are out of time
Znakiem rozpoznawczym Jimmiego Kimmela stał się dowcip z Mattem Damonem w roli głównej. Na koniec każdego programu prezenter z udawanym żalem mówił, że i tym razem na wywiad z Damonem nie wystarczyło mu czasu: „Sorry Matt Damon, but we are out of time”. Aż pewnego dnia Jimmy w końcu zaprosił słynnego aktora do studio. Damon miał być gwoździem programu i miał wystąpić na końcu. Kimmel i z tego urządził żart: po niezwykle długim wstępie (w którym wyliczył niemal całą filmografię aktora) zaprosił zdobywcę Oscara do studia i nie pozwolił mu powiedzieć ani słowa. Po pokazaniu się napisów końcowych można było obejrzeć wściekłego Damona, który w niewybrednych słowach mówi Kimmelowi, co o nim myśli. Oczywiście wściekłość była udawana, a obaj panowie zaaranżowali cały skecz. Jednak, do momentu, kiedy Kimmel tego oficjalnie nie potwierdził, Amerykanie zastanawiali się czy Damon faktycznie mógł się aż tak wściec.

Z Mattem Damonem związany jest jeszcze jeden, jak do tej pory, najpopularniejszy gag prezentera. Coś, co wśród, wiernych wielbicieli Kimmela, do dziś wywołuje salwy śmiechu. Żart z Mattem Damonem postanowiła wykorzystać ówczesna dziewczyna Kimmela. W 2008 roku prezenter spotykał się z Sarah Silverman, kontrowersyjną komiczką, która, aby zagrać na nosie swojemu partnerowi (i pewnie dla poprawienia swoich notowań) dla żartu nagrała razem z Mattem Damonem piosenkę „I’m fucking Matt Damon”. „I’m fucking Matt Damon, on the bed, on the floor, on the towel, by the door, in the tube, in the car, up against the mini bar” – cała Ameryka nuciła piosenkę o tym, jak Sarah Silverman uprawia seks z Mattem Damonem. Ta stała się hitem, a popularność Silverman bardzo szybko wzrosła.

W odpowiedzi na filmik swojej dziewczyny, Jimmy Kimmel przygotował prawdziwą bombę! – Upokorzyła mnie, więc wlazłem do swojej jaskini i zaplanowałem zemstę. Zabrałeś coś, co ja kocham więc ja zabrałem coś, co kochasz ty – mówił Kimmel w swoim programie zwracając się do Matta Damona i zaprezentował całej Ameryce „filmik-odpowiedź” na żart Silvermann: „I’m fucking Ben Affleck”. Konwencja filmiku oscyluje wokół przekonania, że Damon i Affleck są kochankami, a Kimmel, w akcie zemsty, uprawia seks z Affleckiem, aby zranić Damona.

Cały artykuł o Jimmym Kimmelu znajdziecie w najnowszym, VI numerze EksMagazynu – do kupienia w Empikach w całej Polsce, oraz w elektronicznym wydaniu do kupienia tutaj.