Aż trudno uwierzyć, że zaczęło się prawie przypadkowo. Jako młoda, 18-letnia dziewczyna bez skończonej szkoły średniej wyprowadziła się od matki i wyjechała do Osaki. Marzyła o karierze scenicznej, dlatego została komiczką, wraz z przyjaciółką. Rozstały się z powodów osobistych, ale Naomi ze sceny już nie zeszła.

Od końca 2007 występowała solo, a w 2008 udało jej się dostać z krótkim występem do popularnego programu telewizyjnego. Miała wystąpić jako Mariah Carey, ale ostatecznie upodobniła się do Beyonce. Ten występ zmienił jej życie i do dziś znana jest jako „japońska Beyonce”. Choć angielski zna w stopniu umiarkowanym, to w kolejnych latach przebierała się też za inne gwiazdy, by wymienić chociaż Lady Gagę.

Rosnąca wraz z jej popularnością masa ciała miała i wady, i zalety. Z jednej strony dała natychmiastową rozpoznawalność w bardzo szczupłym społeczeństwie Japonii, a z drugiej okazało się, że prawie nie ma odzieży szytej na osoby XXL. Początkowo więc ubierała się w działach męskich, zresztą do dziś nie stroni od odzieży męskiej czy uniseks.

Gdy popularność okazała się wystarczająco duża, Naomi stworzyła własną markę odzieżową, która ma znacznie szerszą gamę rozmiarów niż większość konkurencji. Nazywa się Punyus, co w luźnym przekładzie na polski oznacza „pulchna”. Rozmiar plus i tu stał się istotnym elementem wizerunku, wystarczy spojrzeć na reklamę kolekcji jesień-zima z zeszłego roku:

Poza odzieżą Naomi tworzy też swoje kolory kosmetyków, a w makijażu czuje się swobodnie niemal jak w komedii. Z jednej strony gra w filmach i serialach, gdzie oglądają ją miliony ludzi, a z drugiej jej krótkie filmiki z instrukcją nakładania make-upu również mają miliony wyświetleń. Z wielką łatwością, w ciągu kilku minut, przygotowuje na swojej twarzy zmysłowy makijaż sceniczny, układając cienie do powiek palcami w zaledwie paru ruchach.

We współpracy z tokijską marką Shu Uemura opracowała własne kolekcje szminek i cieni, które reklamuje w specyficzny dla swojego wizerunku sposób. Kosmetyki przykładane są do szyby, a następnie do nich przykładane są jej piersi, ramiona lub pośladki. W ten sposób kolejny raz Watanabe bawi, pokazuje dystans do swojego rozmiaru, a przy tym wysyła „ciałopozytywną” wiadomość do innych kobiet, by i one pokochały swoje ciało.

Jakie mogą być przyczyny późnego dziewictwa, poza przekonaniami religijnymi i jakie mogą być tego konsekwencje?
Przyczyn późnego dziewictwa jest sporo i możemy podzielić je na kilka kategorii. Są osoby, które mówią , że czekają na swoją wielką miłością. A tej miłości nie ma i nie ma. I tak schodzi do późniejszych lat. Drugi motyw to po prostu lęk, obawa i strach. Takie osoby decydują się na współżycie ponieważ uważają, że dłużej już nie można, a raczej nie wypada czekać. Następna grupa osób, to taka, która ma problem z identyfikacją własnej seksualności. Podejrzewają siebie o inną orientację seksualną. Nie wiedzą kim mają być, jaką rolę mają spełniać. Bywają sytuacje, że osoba jest przekona przez wiele lat, że jest orientacji homoseksualnej, podczas gdy tak naprawdę nie jest. A dowiedziała się o tym dopiero przy rozpoczęciu współżycia. Ostatnia grupa osób to takie, które borykają się z zaburzeniami obsesyjnymi, czy psychicznymi, np. depresją.

Jakie konsekwencje ma późne dziewictwo?
Jeśli chodzi o psychikę, to zależy np. od tego jakie były rezultaty inicjacji seksualnej. Jeśli te przeżycia budzą pozytywne emocje, to dana osoba, po prostu żałuje, że stało się to tak późno i dopiero teraz poznaje smak fizycznej miłości. Istotnym czynnikiem jest też motywacja. Powiedzmy, że mamy sytuację, kiedy para jest ze sobą wiele lat, ale nie uprawiają seksu, bo czekają z tym do ślubu. Sakrament zostaje zawarty, a nagle okazuje się, że nie mogą. Tutaj mogło dojść do wygaśnięcia popędu i dziewictwo jest wtedy wymuszone.
Jeśli ktoś charakteryzuje się słabym popędem płciowym wówczas dziewictwo to nie jest taki duży problem zdrowotny. Jeśli ktoś z kolei ma duże potrzeby, to wtedy jest problem fizyczny, a jego rozwiązaniem zazwyczaj jest masturbacja.

Jakie kompleksy może rodzić brak życia seksualnego i jak sobie z nimi radzić?
Kompleksy zawsze wynikają ze środowiska, w jakim się człowiek obraca. Jeśli ludzie, wśród których przebywamy, akceptują inność zachowań, to nie powinno być to takim dużym problemem. Jednak jeśli jest to środowisko, w którym jest presja na seks – no to mogą być kłopoty. Osoba czuje się winna, że wszyscy już zaczęli, tylko ja jeszcze nie.

Czy w przypadku, kiedy późne dziewictwo jest konsekwencją jakichś zahamowań psychologicznych, złych doświadczeń z dzieciństwa, czy można sobie z tym problemem poradzić samemu i czy na przykład mężczyźni w takiej sytuacji decydują się na skorzystanie z usług prostytutki. A jak jest z kobietami, czy one rozważają w ogóle możliwość płatnego seksu?
Rozwiązaniem jest przede wszystkim wizyta u specjalisty. Seksuologa taka sytuacja nie zaskakuje.

Czym się charakteryzuje taki ktoś? Po pierwsze chodzi w taki sposób, że wiodącą całą resztę jego ciała częścią jest właśnie ta najbardziej zakompleksiona. Po drugie, we wszystkim, co robi, musi być najlepszy. Albo inaczej – całemu światu musi się wydawać, że jest w tym najlepszy. Dlatego całym światem pana z małym penisem jest grono jego wielbicieli i adoratorów płci różnej, którzy pałają do niego uwielbieniem, wychwalają jego dokonania, klepią po ramieniu i utwierdzają go w przekonaniu, że jest królem świata.

Takie wzajemne, jak by to określił jeden z ulubionych reżyserów Mii, „lizanie się po fiutach”, stanowi pewnego rodzaju asekurację przed realnym światem, który może zauważać niedoskonałości naszego bohatera. Nawet bowiem jeśli pojawi się jakiś zgrzyt w postaci kogoś, kto na chwilę uświadomi delikwenta, jak małym jest człowieczkiem, może on bez obaw wrócić do swojego iluzorycznego światka w poczuciu, że był to tylko nic nie znaczący wybryk natury, bądź przeciwność losu, którą trzeba zwalczyć.

Grono wielbicieli pana z małym penisem zaś, nawet jeśli zdaje sobie sprawę z jego niedoskonałości, nadal będzie go adorować, gdyż zwykle ma w tym jakiś interes. Bo zdarza się, że panowie z emocjonalnie małymi penisami zachodzą wysoko w hierarchii zawodowej i społecznej. Czymś muszą sobie rekompensować nieudane sfery życia.

Pan z małym penisem zwykle pozostaje w jakimś związku. Z kimś bardzo atrakcyjnym, kim można się pochwalić na zewnątrz. Co nie przeszkadza mu bzykać na lewo i prawo wszystkiego, co ma biust, dwie nogi i nie biega wystarczająco szybko, żeby przed nim uciec. Otacza się też gadżetami, markowymi i gustownymi. Często również snuje opowieści o swoich dokonaniach, sukcesach i wyprawach na forum publicznym, bo uwielbia budzić podziw. Albo inaczej – uwielbia sobie wmawiać, że budzi podziw.

I na koniec – pan z małym penisem wyczuwa osoby, które wyczuwają jego defekt. Od tych, o ile nie uda mu się ich zwerbować do grona swoich wielbicieli, raczej trzyma się z daleka. Jest bowiem dobrym strategiem i woli nie kusić losu. A nóż taka osoba w najmniej odpowiednim momencie uderzy w najczulszy punkt… Od tego typu osobników Mia trzyma się z daleka. Ale, jak już wspomniała na początku, ubolewa nad tym, że psują jej estetykę otoczenia.

Przyznanie się do problemu, coraz częściej idzie także w parze z działaniem. Ponad połowa z mężczyzn, która zadeklarowała, że ma kompleksy próbowało z nimi walczyć dietą, ćwiczeniami i kosmetykami. 34 proc. nie miałoby nic przeciwko poddaniu się zabiegom medycyny estetycznej, byle tylko pozbyć się problemu obniżającego samoocenę. 5 proc. przyznaje, że w przeszłości odwiedziło kosmetyczkę lub lekarza medycyny estetycznej.  Jak zauważają kosmetolodzy, ten odsetek w ostatnich latach rośnie. Dziś mężczyźni stanowią od 15-20 proc. pacjentów gabinetów medycyny estetycznej.

- Facet w klinice medycyny estetycznej to nie jest już rzadkość. Pod tym względem mężczyźni stają się coraz odważniejsi. Co ciekawe, poddają się terapiom estetycznym nie za namową partnerek, ale z własnej woli – mówi Katarzyna Łukasik – Fąferko właścicielka BodyCareClinic w Katowicach. 8 proc. mężczyzn deklaruje, że przyczyną ich kompleksów są zmarszczki, jakie pojawiają się z wiekiem. Aż 83 proc. zauważa u siebie wyraźne oznaki starzenia się. 9 proc. ankietowanych mężczyzn przyznało się do stosowania specjalnych kremów na zmarszczki. 29 proc. z kolei nie miałoby nic przeciwko poddaniu się nieinwazyjnemu zabiegowi, który wygładziłby skórę i przywrócił jej świeżość. Co ciekawe po takie zabiegi coraz częściej sięgają nie 40 i 50-latkowie, a 20 i 30-latkowie. W tej ostatniej grupie aż 49 proc. mężczyzn chętnie poprawiłoby swoją urodę, odejmując sobie lat.

***sondę BodyCareClinic przeprowadzono w dniach 15 stycznia – 15 lutego na próbie 500 mężczyzn w wieku od 18 do 60 lat.

W naszym kraju można się pomylić, przeprosić i zacząć wszystko od nowa?
Ja wiem, że można, ale to akurat wynika z mojego charakteru. Nie widziałam żadnej innej możliwości dla siebie. Popełniłam błąd, przeprosiłam najbliższych, i tych, których to dotknęło, a teraz wyciągam wnioski i idę dalej. Co prawda z większym bagażem, ale staram się, żeby to było zaletą. Uważam, że jestem silną kobietą, ale po takich kopniakach, jakie dostałam od życia, czasem nadal mam ochotę schować się pod kołdrę i powiedzieć: „Dajcie mi wszyscy święty spokój”. Z drugiej strony wiem, że to nie „ja”. To nie jest droga – ja muszę działać.

Po wypadku, jaki spowodowałaś i kiedy wyszło na jaw, że byłaś pod wpływem alkoholu nie pozostawiono na tobie suchej nitki.
Zgadza się. Ale to jednocześnie otworzyło mi oczy na pewien fakt. Ja bardzo długo myślałam, że media mnie lubią! A to nie jest tak. Media na mnie zarabiają. Kiedy okazało się, że dobrze czyta się, że jestem zła i jest mi niedobrze, to pisali, że jestem zła i jest mi niedobrze, nie zważając na to, jak ja się z tym wszystkim czuję. To tak, jak kopać leżącego. Więc wykreśliłam ten mit, że media darzą mnie sympatią. Mam świadomość, że są mi potrzebne do mojej działalności, tak jak moje potknięcie było potrzebne mediom do zarabiania. Nie zamierzam się na nikogo obrażać. Ale chcę, żebyśmy wspólnie respektowali pewne granice w tej „współpracy”.

Cały wywiad do przeczytania w VIII numerze EkMagazynu! Już w Empikach w całej Polsce!

Przyrodzenie to źródło dumy czy kompleksów?
Zarówno dumy, jak i kompleksów. W stereotypowym wzorcu męskim jest to źródło dumy. Każdy mężczyzna o takim myśleniu chciałby mieć penisa w dużym rozmiarze, ponieważ wtedy uważa się go za bardziej męskiego, takiego który zaspokaja wszystkie potrzeby seksualne partnerki. Jeśli zaś penis odbiega od normy, czy też przypuszczeń o dużym rozmiarze, wtedy staje się on źródłem często niebanalnych nawet kompleksów.

W jakim momencie chłopiec zyskuje świadomość posiadania penisa? Kiedy zaczyna odróżniać płcie czy dopiero wtedy, kiedy wkracza w okres dojrzewania?
U chłopców jest to wczesny wiek dziecięcy, zazwyczaj od trzeciego do szóstego roku życia. Natomiast okresie dojrzewania, nastolatki zastanawiają się już, czy ich prącie jest odpowiednich rozmiarów.

A porównywanie parametrów? Sceny z linijką w męskiej szatni to przejaw wyobraźni filmowców czy typowe doświadczenie z młodości?
Wielu chłopców w wieku dojrzewania zaczyna porównywać swoje penisy oraz robić się bardzo wrażliwymi na punkcie rozmiaru własnych członków. Rzutuje to oczywiście na postrzeganie tego problemu w dorosłym życiu. Wśród aktorów filmów pornograficznych widzimy takich, u których występują duże członki, a oglądanie scen z ich udziałem może powodować u mężczyzn kompleksy. Dlatego dodam tutaj uwagę do kobiet, żeby starały się unikać tematu wielkości, jeśli nie chcą wpędzić swoich partnerów w kompleksy. Może się to przełożyć na sprawy łóżkowe między nimi. Proszę mi wierzyć, dzieje się tak bardzo często.

Cały wywiad z znajdziecie w najnowszym, siódmym numerze EksMagazynu, do kupienia w Empikach i tutaj.

Jakie marzenie?
Jest wiele historii w filmach typu „Karate kid 84”, w których młody, wątłej budowy chłopiec, jest tłamszony w szkole przez starszych, silniejszych i marzy o tym, by pewnego dnia się odgryźć. Zdobyć popularność wśród dziewczyn, stać się kimś. W moim przypadku dokładnie tak to funkcjonowało. Byłem nieśmiały, urodziłem się jako wcześniak. Na początku, jeszcze w podstawówce, mówiłem cieniutkim głosem i ciężko było mi się przebić na szkolnym korytarzu. I wtedy pojawił się film, nomen omen, „Wejście smoka”, który pokazał, że nawet drobnej postury człowiek, ktoś taki jak Bruce Lee, może być kimś. Gdzieś pokątnie, w domu, zacząłem ćwiczyć. Ojciec nakrył mnie z wiadrami wody zawieszonymi na kiju i kupił pierwsze hantle. Zawsze marzyłem, by ćwiczyć sztuki walki i poczuć się mężczyzną.

Chciał pan być silny?
Tak, to dość banalny powód, ale tak było. Poczucie bezpieczeństwa było dodatkowym elementem. Nie mam natury ulicznego fightera, ale odkąd ćwiczę, czuję się inaczej chodząc nocą po parku. Nie prowokuję żadnych sytuacji, bo to jest głupie. Nie po to ćwiczę, żeby się bić i coś sobie tym udowadniać. Główną motywacją było również to, że moi koledzy aktorzy są nierozruszani. Ciągną za sobą te dupy na scenie, ociężałe, spowolnione, przesiąknięci są bufetem i niczym więcej. Wydaje mi się, że sprawność fizyczna pociąga za sobą sprawność mentalną, pewne pobudzenie. Człowiek, kiedy jest aktywny, od razu czuje się lepiej. Wysiłek fizyczny wyzwala endorfiny, pobudza do działania, a nasz zawód tego wymaga.

Cały wywiad z Błażejem znajdziecie w urodzinowym numerze EksMagazynu. Do kupienia w Empikach i tutaj.

Przez cały czas słyszę uwagi pod swoim adresem, głównie ze strony pięknych jak Adonis mężczyzn (bo tylko tacy występują w polskiej przyrodzie), które wpędzają mnie w jeszcze większe kompleksy. Oczywiście mam same złe doświadczenia z mężczyznami. Jeden jedyny, jakiego zdołałam usidlić w swoim marnym i zakompleksionym życiu (a był oczywiście przeciętnym samcem, jak większość, czyli dla mnie ucieleśnieniem bóstwa seksu i męskości), zostawił mnie po dwóch miesiącach dla innej – szczupłej, pięknej i zgrabnej blondynki. Dlatego też nienawidzę pięknych kobiet i „całego samczego rodu” i za tę właśnie niepowetowaną stratę „miłości mojego życia” odgrywam się teraz w swoich felietonach. Dokładnie tak jest.

Jako, że w związku z powyższym, nie prowadzę absolutnie żadnego życia towarzyskiego, o seksualnym już nie wspominając, zaczytuję się całymi dniami w feministycznych odezwach, na ścianie nad łóżkiem mam wielki plakat Kazimiery Szczuki i zastanawiam się poważnie, czy nie zostać lesbijką, bo przecież w heteroseksualnym świecie idealnych ludzi nie czeka mnie absolutnie żadna przyszłość.

Taki właśnie obraz Mii wyłania się z komentarzy kilku Czytelników. Tej męskiej części z nich, która, że tak powiem, zbyt dosłownie rozumie to, co napisane. Proszę bardzo, mogę taka być. Zresztą dokładnie taki mój obraz prezentuje się na załączonym zdjęciu, więc co tu się dziwić biegłości umysłów i spostrzegawczości niektórych Panów.

Co ciekawe, każda kobieta, która odważy się otwarcie powiedzieć, że część facetów to ciamajdy, maminsynki, osobnicy cierpiący na kompleks małego penisa, niezaradne niezdary lub przerysowane karykatury postaci, których w młodości naoglądali się w amerykańskich filmach, będzie postrzegana właśnie w taki sposób. Trudno, jak mawia mój przyjaciel – gej – Jeśli nie możesz czegoś zwalczyć, zaakceptuj to.

Zastanawiam się tylko, co takiego dolega tym Panom, którzy „nie znają nikogo z emocjonalnie małym penisem” i każdą uwagę skierowaną nawet nie pod ich adresem, a rzuconą ot tak, w felietonie, biorą do siebie tak bardzo, że zaraz rodzi się w ich umysłach potrzeba nazwania autorki jakiegokolwiek negatywnego komentarza pod adresem „męskiego świata” brzydkim kaszalotem skrzywdzonym zapewne przez jakiegoś mężczyznę? Ba, nawet frustratką… I dlaczego w naszym kraju nadal jest tak, że jeśli jakikolwiek mężczyzna zabierze się za obrażanie kobiet, często w sposób prymitywny i bezczelny, to wśród przedstawicieli swego gatunku zyskuje poklask?

A jeśli kobieta wytknie kilka prawd, które płci pięknej (wyłączając z tego grona Mię rzecz jasna) są znane niemal od zarania dziejów, to ci sami mężczyźni najchętniej sklasyfikują tę kobietę jako zakompleksionego babsztyla, z którym nikt nie chce uprawiać seksu… Uwaga, Czytelniczki! Pamiętajcie od teraz, że jakakolwiek uwaga dotykająca męskiego „ego” sklasyfikuje Was jako paskudy i odrażające potwory, choćbyście wyglądały jak Monica Bellucci, albo Keira Knightley. Niestety, atrakcyjna i pewna siebie kobieta nie może wytykać mężczyznom błędów. Wydawać by się mogło, że Panowie żyją z złudnym przekonaniu, że żadna z pięknych kobiet nie używa mózgu…

Dlaczego tak jest, Drodzy Panowie Czytelnicy oburzeni moimi spostrzeżeniami? A może boicie się czegoś innego? Tego, że nawet jeśli jestem obrzydliwą istotą nie pokazującą się nikomu w dziennym świetle i nadaję się jedynie do zmywania garów, to widzę i nazywam pewne rzeczy po imieniu? I nie boję się o nich mówić wprost? Bo jeśli chodzi o cięty język i umiejętność mówienia prawdy o otaczającym świecie – to jedyna dziedzina w moim życiu, co do której nie mam najmniejszych kompleksów.