Stine jest wokalistką i artystką dźwiękową. W swojej pracy wykorzystuje dużą elastyczność swojego głosu i bada sposoby, w jakie można go oddzielić od naturalnych, ludzkich powiązań. Współpracowała m.in. z Holly Herndon, Susanną, Matsem Gustafssonem, Thorem Harrisem i polskim duetem BNNT.

Jej ostatnia praca to „Fake Synthetic Music” – dzieło wykorzystujące na równi głos, przestrzeń oraz światło. Inspirowana dźwiękami rave’u, wykorzystuje melodie zaczerpnięte z muzyki techno i trance, a także opiera się mocno na iluzjach dźwiękowych i optycznych oraz emisji otoakustycznej (emisji przez ucho wewnętrzne dźwięków w odpowiedzi na bodziec akustyczny). Po koncercie odbędzie się afterparty z kolektywem Synergia.

Koncert jest częścią wernisażu „Wiek półcienia”, na której zaprezentowane zostaną prace artystyczne z ostatnich pięciu dekad, bazujące na obserwacji i wizualizacji przemian zachodzących na kuli ziemskiej. Stanowi ona przestrzeń do dyskusji na temat „zarządzania nieodwracalnym” oraz nowych form solidarności, empatii i bycia razem w obliczu kryzysu klimatycznego.

BILETY:

120 zł – koncert Alicji Majewskiej „ BYĆ KOBIETĄ, BYĆ KOBIETĄ…”

200 zł – udział w całodniowej konferencji, osoby które zakupią udział w konferencji otrzymają zniżkę na koncert.

O Pałacu Mortęgi:

Warmia i Mazury to malowniczy region położony w północno-wschodniej Polsce. W zachodniej części tej zachwycającej krainy, słynącej z urokliwych zakątków i pięknej przyrody, położony jest Pałac Mortęgi.

Tu, w otoczeniu natury, na rozległym terenie mieści się kompleks budynków, w tym XIX-wieczny pałac i liczne zabudowania folwarczne z XIV wieku, a także mini zoo, stajnie z krytą ujeżdżalnią oraz park w stylu angielskim z końca XIX wieku. Pałac Mortęgi to także hotel, gdzie można zatrzymać się w jednym z 50 pokoi i apartamentów. Te znajdujące się w Pałacu zostały urządzone w bogatym, szlacheckim stylu, a te zlokalizowane w Dworku i Oficynie, oferują bardziej nowoczesne, ale również urządzone ze smakiem wnętrza.

Goście spragnieni relaksu odnajdą go w pałacowym SPA Magdaleny, oferującym zabiegi na ciało i twarz oraz masaże. Na kompleks SPA składają się trzy gabinety zabiegowe, pokój relaksu, sauny, łaźnia parowa oraz luksusowy basen.

Niezapomniane wrażenia kulinarne czekają na Gości w mortęskiej restauracji. Serwowane tu dania są inspirowane nurtem slow food. Kuchnia bazuje na tradycji kulinarnej regionu i wykorzystuje najwyższej jakości składniki pozyskiwane od ekologicznych, lokalnych producentów. Pałac Mortęgi to nie tylko luksusowy hotel na Mazurach.

U nas goście, poza komfortowym noclegiem, odnajdą także moc atrakcji. Amatorzy jazdy konnej znajdą tu dobrze przygotowane konie, padoki i krytą ujeżdżalnię, gdzie można zarówno stawiać pierwsze jeździeckie kroki lub szlifować zdobyte już umiejętności pod okiem doświadczonych instruktorów.

Dzieci będą zachwycone mini zoo, gdzie mieszkają egzotyczne zwierzęta, a we wspomnianym wcześniej Domu Magdalenki, czekają na nie zabawy i zajęcia z animatorkami. Całość tworzy niezwykłą enklawę, gdzie historia prowadzi nieprzerwany dialog z nowoczesnością.

O Alicji Majewskiej:

Piosenkarka. Urodzona 30 maja 1948 roku we Wrocławiu. Absolwentka Wydziału Psychologii i Pedagogiki UW. Od 1971 roku śpiewała w zespole Partita.

W 1974 roku rozpoczęła karierę solową – w tym właśnie roku zaprezentowała się szerszej publiczności w programie telewizyjnym złożonym z piosenek Hanki Ordonówny „Miłość ci wszystko wybaczy” i dzięki temu występowi została zauważona przez środowisko, a także przez Mariusza Waltera, który zaproponował jej przygotowanie programu w stylistyce retro dla Studia 2. Do 1977 roku była związana z Teatrem na Targówku w Warszawie. Na lekcje śpiewu uczęszczała do prof. Olgi Łady.

Kocertowała w wielu krajach Europy, Azji, a także w ośrodkach polonijnych USA, Kanady i Australii. Wylansowała szereg przebojów, m.in. „Jeszcze się tam żagiel bieli”, „Odkryjemy miłość nieznaną”, „Być kobietą”, „To nie sztuka wybudować nowy dom”.

Wielokrotnie nagradzana na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu: „Bywają takie dni” – nagroda główna Ministra Kultury i Sztuki  ( 1975 r. ), „Jeszcze się tam żagiel bieli” – drugie miejsce  ( 1980 r. ), „Dla nowej miłości” – wyróżnienie  ( 1985 r. ), „Odkryjemy miłość nieznaną” – wyróżnienie  ( 1986 r. ), „Marsz samotnych kobiet” – druga nagroda  ( 1987 r. ), nagroda specjalna Przewodniczącego Komitetu Organizacyjnego KFPP Opole ’89 za indywidualność artystyczną, Złoty Mikrofon, przyznawany przez Zarząd Polskiego Radia – 52. KFPP Opole 2015. Znalazła także uznanie w oczach zagranicznych jurorów zdobywając Grand Prix na festiwalach: w Rostock’u – NRD  ( 1980 r. ), w Hawanie na Kubie  ( 1985 r. ).

Dokonała wielu nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia i płytowych. Owocem współpracy z innymi artystami są niezapomniane piosenki śpiewane w duecie (między innymi z Andrzejem Zuchą, Zbigniewem Wodeckim, Jerzym Połomskim, Dorotą Osińską, Grzegorzem Markowskim, Ryszardem Rynkowskim), jak również, opracowane muzycznie przez Włodzimierza Korcza, płyty z kolędami (pierwsza z nich z Łucją Prus i Jerzym Połomskim, następnie „Kolędy w Teatrze Stu” z Haliną Frąckowiak i Andrzejem Zauchą oraz trzecia ze Strzyżowskim Chórem Kameralnym). Wykonawczyni pieśni sakralnych (nagrania płytowe, koncerty telewizyjne), udział w oratoriach Włodzimierza Korcza i Ernesta Brylla. Na stałe współpracuje z kompozytorem i pianistą Włodzimierzem Korczem, autorem muzyki większości jej piosenek.

Zapraszamy serdecznie!

Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową: http://palacmortegi.pl/pl

Po poprzednich koncertach tego cyklu, entuzjastycznie przyjętych przez publiczność, nadszedł czas na odsłonę jesienną, podczas której na scenie Studia Koncertowego Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego pojawi się najsłynniejsza pieśniarka ladino – Yasmin Levy. Koncert podzielono na dwie części. W pierwszej izraelska artystka wystąpi po raz pierwszy w Polsce z orkiestrą, a będzie to znakomita Polska Orkiestra Radiowa, którą poprowadzi jej dyrektor artystyczny Michał Klauza.

W drugiej części wieczoru Artystka zaprezentuje się z własnym zespołem w składzie: Yechiel Hasson, Ishay Amir, Amir Shazar i Nadav Biton. Artystka będzie także gościem audycji „Przeboje przyjaciół Jedynki” w sobotę, 24 listopada br. po godz. 17.00 na antenie Programu 1, po godz. 20.00 w audycji „Lista Osobista” w radiowej Trójce oraz w programie radiowej Dwójki „Folk-Express” o godz.15:30 w dniu koncertu.

Koncert „To, co najpiękniejsze… – Jesień” rozpocznie się o godz. 19.00 w niedzielę, 25 listopada br. Polskie Radio przygotowało transmisję na antenach Programu 1 i Programu 2 oraz – retransmisje we fragmentach w Święta Bożego Narodzenia – w radiowej Trójce.  Wydarzenie będzie można także obejrzeć w streamingu na stronie internetowej polskieradio.pl. Gospodarzami wieczoru będą Magdalena Łoś-Komarnicka i Paweł Sztompke.

Szaleństwo jednej nocy!

Docieramy na stadion o czasie. Nie trudno tu trafić! Wszyscy zmierzają w tym samym kierunku. Tłumy fanów i ja, ten największy fan! Iggy Pop już rozgrzewa publiczność do czerwoności. Piosenkarz szaleje na scenie, wprowadzając widownie w dobry nastrój. Wszyscy czekamy na Metallicę bawiąc się cudownie przy jego muzyce. Atmosfera na stadionie jest niesamowita.

Zbliża się wyczekiwany moment! W każdej chwili spodziewamy się przybycia naszych idoli. Jak to będzie zobaczyć ich na żywo? Czy mają jeszcze tyle energii co kiedyś? Parę minut po 21 gasną światła, a na wielkich ekranach zaczyna się spektakl. Ale zaraz, czy ja nie pomyliłam wydarzeń? Western, jaki western? Co to ma być… Czy ja dobrze widzę! Widownia szaleje, meksykańska fala porywa każdego! Nie wiem gdzie patrzeć. Wyświetlany klip wywołuje niesłychaną reakcję. Szaleństwo sięga zenitu! Zaraz po tym klipie zaczyna się show! Pierwszym utworem granym przez zespół jest Hardwired. Myślę… Nie! Ja to wiem – słyszy nas cały Meksyk. Tak przygotowanego i dobrze zorganizowanego koncertu dawno nie widziałam.

Ten jeden…

Ogromne ekrany za plecami muzyków przyciągają moją uwagę. Idealnie zaplanowane klipy uświetniają koncert! Metallica szaleje na scenie! Kolejne utwory rozgrzewają publiczność do czerwoności. Bellz, Ride, Day, Dead, Moth, Roam, Dream, Whiplash! Czas na kilka solówek. Każdy muzyk daje indywidualny popis swoich umiejętności. Biegają po scenie porywając za sobą publiczność! Kolejne utwory Creep, One, Puppetz, Fade, Seek i na koniec ten jeden jedyny kawałek… Wszędzie rozpoznałabym początek tej piosenki. Pierwsze akordy przenoszą mnie w lata młodości. Metallica zaczyna grać jedną z moich ukochanych i wyczekiwanych ballad. Światła, lasery i nastrój wprawiają tłum w trans… Odpływam i ja. I nic innego się nie liczy.

„…So close no matter how far
Couldn’t be much more from the heart
Forever trusting who we are
And nothing else matters!”

Metallica w ramach trasy WorldWired Tour dała w ubiegłym tygodniu 3 koncerty w Mexico City. Wszystkie pełne fanów, wszystkie niesamowicie spektakularne. Jeszcze kilka dni po show naładowana byłam pozytywną energią. Mogłabym góry przenosić. To co się działo na stadionie przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Z pewnością był to jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy koncert, w jakim dane było mi uczestniczyć! I nic innego się nie liczy!

Tekst i zdjęcia: Justyna Szczurek

***

Justyna Szczurek – rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.

Debiutancki album tej formacji, zatytułowany po prostu „Blossoms” trafił do sklepów w lipcu ubiegłego roku. Już po pierwszym tygodniu sprzedaży dotarł natomiast na szczyt listy najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Takiego sukcesu ze swoimi debiutanckimi płytami nie mieli nawet The Libertines, Kaiser Chiefs czy Bloc Party, których muzyka bywa często wymieniana jako źródło inspiracji Blossoms.

Na krążku znaleźć można 12 utworów zespołu. Aż 8 piosenek, które tam trafiły były już do tej pory singlami. Taki rozwój wypadków nie mógł być zbiegiem okoliczności, bo Blossoms już w styczniu znaleźli się na 4. miejscu listy BBC Sound of 2016, wskazującej na najważniejszych wykonawców danego sezonu.

Do grona fanów zespołu trafił również Ian Brown, co zaowocowało supportem przed The Stone Roses podczas gigantycznego koncertu w Manchesterze. Co więcej, nie da się ukryć, że to właśnie koncert są siłą Blossoms i dzięki nim zyskali oni popularność. Obliczono, że tylko latem tego roku wystąpili na ponad 40 festiwalach! Teraz przyszedł czas na podbój całej Europy. Podbój będzie dotyczył również Polski. Artyści pojawią się w naszym kraju na dwóch koncertach. 25 lutego będzie ich można posłuchać w Warszawie, a 26 lutego w Poznaniu.

Zespół otrzymał także nominację do prestiżowej nagrody BRIT w kategorii British Breakthrough Act! Gala Brit Awards 2017 odbędzie się 22 lutego w londyńskiej O2 Arena!

Źródło: Universal Music Polska

Pierwsze sukcesy Shaggy’ego przyszły w 1993 roku, wraz z wydaniem płyty „Pure Plesure”. Prawdziwym hitem okazał się być natomiast znajdujący się na niej utwór „Oh Carolina”, który był najlepiej sprzedającym się singlem w historii brytyjskiej listy przebojów. W 1995 roku podbił także rodzime Stany Zjednoczone wielkim hitem „Boombastic”, a rok później otrzymał nagrodę Grammy za najlepszy album z muzyką reagge.

Wielkim sukcesem okazał się być również album „Hot Shot” wydany w 2000 roku. Został ciepło przyjęty m.in. w USA, gdzie przez kilka miesięcy kupiło go 3,5 miliona osób. Pochodzący z tej płyty singiel „It Wasn’t Me” dotarł do pierwszego miejsca na liście przebojów magazynu „Billboard”, a w 2001 roku podbił także Europę.

Rok 2002 był dla Shaggy’ego bardzo pracowity. Zaprezentował wtedy nie tylko wydawnictwo zawierające największe przeboje, czyli „Mr. Lover Lover – The Best Of Shaggy Part 1”, ale i wydał płytę „Lucky Day”. Trzy lata później do sklepów trafił również szósty studyjny album artysty – „Clothes Drop”. Na tej płycie obok Shaggy’ego pojawili się również: Sly And Robbie, Brian Gold, Will.I.Am z Black Eyed Peas („Shut up and Dance”), Nicole z Pussycat Dolls („Supa Hypnotic”), Natasha Watkins („Don’t Ask Me That” i „Ultimatum”) i Olivia z G-Unit (w singlowym „Wild 2nite”).

W sierpniu 2007 roku Shaggy pojawił się wspólnie z Cyndi Lauper w Singapurze na Sonnet Music Festival, gdzie obydwoje wykonali piosenkę „Girls Just Want To Have Fun”. Dwa miesiące później otrzymał jamajski Order of Distinction. Natomiast w 2008 roku nagrał oficjalny hymn piłkarskich mistrzostw Europy – „Feel the Rush”. Wydany rok wcześniej album „Intoxication” był nominowany do Grammy w kategorii Best Reggae Album.

Źródło: Life Festival Oświęcim

„W wielu pozaeuropejskich kulturach oczywistym jest, że używamy ciała, aby wchodzić w interakcję z muzyką, np. tańczyć czy grać na instrumencie. Muzyka zawsze była w nich związana z ciałem, ruchem, ekspresją cielesną. Właśnie ta ekspresja cielesna pozwala nam na budowanie poczucia bycia częścią grupy i nadaje smak naszym codziennym interakcjom z muzyką – przypomina w rozmowie z PAP Jakub Matyja, absolwent University of Edinburgh, na co dzień pracujący w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN (IFIS PAN) oraz na University of Huddersfield w Wielkiej Brytanii. – W naszej kulturze nastąpiło natomiast swoiste +odcieleśnienie+ muzyki. Pojawiło się przekonanie, że muzykę klasyczną trzeba analizować, siedzieć, słuchać i zachwycać się, a nie reagować na nią spontanicznie”.

Zdaniem Matyi przykład chemika-melomana to jeden z wielu dowodów pokazujących, że w teorii naszej europejskiej muzyki „coś nam nie wyszło”. „We współczesnej empirycznej muzykologii zastanawiamy się między innymi nad tym, w jaki sposób przywrócić ciało do łask i zrozumieć jego rolę w percepcji i produkcji muzyki” – przekonuje Matyja.

A ciało – w tej percepcji – pomaga nam nawet wtedy, gdy jadąc autobusem słuchamy rytmicznej piosenki i wprost nie możemy usiedzieć w miejscu, ale przyjęte normy zachowania powstrzymują przed spontanicznym tańcem. „Podczas słuchania muzyki aktywują się bardzo różne obszary mózgu, włącznie z korą motoryczną i korą wzrokową. Badanie muzyki jest ciekawe, bo angażuje ona wszystkie zmysły” – wyjaśnia Matyja.

Choć od dawna mówi się, że ciało kształtuje percepcję i produkcję muzyki, to dotychczas zagadnienie to pozostawało w obrębie metafor i języka. Mówimy na przykład, że jakiś utwór nas wciąga; albo o tym, że w zatapiamy się w muzyce. Jednak dopiero teraz naukowcy zaczynają się zastanawiać, jak empirycznie badać wpływ muzyki na nasze ciało, i na co – jakie parametry – zwracać uwagę w naszym organizmie. Słowem: jak język metafor przenieść na badania.

„Z jednej strony patrzy się na podłoże fizjologiczne naszych interakcji z muzyką – czyli na to, co muzyka powoduje w organizmie, np. szybsze bicie serca, synchronizację ruchów. Z drugiej strony są też badania głębsze, dotyczące tego, jak percepcja muzyki wpływa na nasz układ immunologiczny. Dopiero teraz pojawiają się pomysły, jak to wszystko badać, jak +odczarowywać+ metafory, których używamy mówiąc o muzyce” – opisuje Jakub Matyja.

W IFIS PAN Matyja zajmuje się badaniem tego, w jakiś sposób nasza wiedza empiryczna może rozjaśnić problematykę wyobraźni muzycznej, w tym faktu, że potrafimy konstruować przeróżne metafory do opisu naszych interakcji z muzyką.

Pole badań nad „ucieleśnionym poznaniem muzycznym” – tym, w jaki sposób muzyka napełnia nas energią i w jaki sposób możemy to okazywać (ang. Embodied music cognition) – jest coraz obszerniejsze. W Wielkiej Brytanii naukowcy przeprowadzali badania na osobach cierpiących na nowotwory i przechodzących dodatkową terapię muzyczną. Sprawdzali, jak ciągła relacja z muzyką zmienia ich postrzeganie świata i choroby.

Tymi badaniami zainspirował się właśnie Jakub Matyja i w ramach swojej pracy doktorskiej na University of Huddersfield w Wielkiej Brytanii przeprowadził serię pogłębionych wywiadów ze studentami klasy gitary. Badani siadali w pokoju z własną gitarą i opowiadali o emocjonalnym stosunku do niej. W trakcie tych rozmów ich przyjemnym zadaniem było improwizowanie do piosenki Seven Nation Army zespołu The White Stripes.

Każdy z wywiadów pokazywał, że studenci postrzegają instrumenty, na których grają jak oczywistość, wręcz przedłużenie ciała. Jedna z badanych powiedziała, że nie pozwala obcym nawet dotykać swojej gitary, bo dziwnie się wtedy czuje. „Grając na swoich instrumentach sprawni muzycy właściwie przestają o tym myśleć. Podobnie dzieje się w przypadku każdego sprawnego rzemieślnika. Swojego narzędzia używa on bezwiednie aż do momentu, kiedy coś się zepsuje. Wtedy ta więź znika” – mówi Matyja.

Inny z przepytywanych przez Matyję studentów przyznał, że podczas gry na gitarze elektrycznej ma on wrażenie kontaktu z dzikim zwierzęciem. „Zdaje sobie jednak sprawę, że choć zwykle nad nim panuje, to – jeśli zdarzy się coś niespodziewanego np. pęknie struna – to może mu się ono wyrwać spod kontroli” – opisał badacz.

„Oprócz tego, co mówią, interesował mnie sam sposób, w jaki się wypowiadają, jakich metafor używają, jak gestykulują, jaka jest ich interakcja z instrumentem, jak interpretują świat muzyki i grę na gitarze” – wyjaśnił Matyja. „W moim badaniu chodziło o to, aby za pomocą rozmów z muzykami wyłonić nowe empiryczne pytania, na które warto szukać odpowiedzi. W tej dziedzinie jest jeszcze bardzo dużo nieodkrytych rzeczy” – dodał.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce, Ewelina Krajczyńska

Formacja Raz, Dwa, Trzy została zaproszona do udziału w opolskim festiwalu, w koncercie „Debiuty”, gdzie otrzymała wyróżnienie. W kolejnych latach brała udział w następujących po sobie edycjach festiwali w Krakowie i w Opolu. Na początku lat dziewięćdziesiątych została zaproszona również na festiwal w Jarocinie. Zespół ma na koncie siedem albumów studyjnych, w tym wydaną w 1994 r. płytę „Cztery” nominowaną do Fryderyka w kategorii „Najlepszy album piosenki poetyckiej” czy krążek „Trudno nie wierzyć w nic” z 2003 r. nominowany w aż siedmiu kategoriach Fryderyków.

Ostatni dotychczasowy krążek grupy – „Skądokąd” miał swoją premierę 1 marca 2010 r., a już 16 czerwca płyta uzyskała w Polsce status platynowej sprzedając się w nakładzie 30 000 egzemplarzy. Piosenki „Już” i „Dalej niż sięga myśl” zostały nominowane do Fryderyków 2010 w kategorii „Piosenki roku”, sam album dostał nominacje w kategorii „Album roku piosenka poetycka”, Adam Nowak w kategorii „Autor roku”, a formacja w kategorii „Zespół roku”.

Ten skład wyróżnia przede wszystkim bogactwo instrumentów, świetne aranżacje i pasja tworzenia oraz grania. Teksty Adama Nowaka są kunsztownie skonstruowanymi opowieściami z głębokim przesłaniem. Grupa jest znana również z doskonałych interpretacji tekstów Agnieszki Osieckiej czy Wojciecha Młynarskiego.

Już 8 listopada zespół zagra koncert z okazji 25-lecia działalności w sali wrocławskiego Narodowego Forum Muzyki. Towarzyszyć mu będzie Orkiestra Symfoniczna Narodowego Forum Muzyki pod dyrekcją Huberta Kowalskiego, a także Muniek Staszczyk, Skubas, Marika, Ania Rusowicz, Grzegorz Turnau, Lech Janerka, Adam Strug czy kwartet Henryka Miśkiewicza.

Wcześniej Raz, Dwa, Trzy będzie można również oglądać 29 października w Łodzi podczas 8. Międzynarodowego Festiwalu Producentów Muzycznych Soundedit. Zagra z nimi orkiestra ICON oraz kwartet Henryka Miśkiewicza. Na scenie wystąpi także Brodka oraz Dawid Podsiadło.

Źródło:  Soundedit

Informacja o darmowym koncercie legendarnej grupy rockowej dotarła do wszystkich zakątków wyspy. Wśród szczęśliwych turystów przebywających na Kubie znalazłam się i ja. W ostatniej chwili decyduję się skrócić mój pobyt na rajskiej plaży. Wczesnym porankiem wracam do Havany, by uczestniczyć w tym historycznym wydarzeniu.

Jak większość fanów na stadion Ciudad Deportiva de la Habana, gdzie odbywać się będzie koncert, docieram po 18. Do rozpoczęcia show pozostają około dwie i pół godziny. Ponieważ nikt inny dziś nie wystąpi, wszyscy liczymy na to że koncert rozpocznie się planowo. Atmosfera na stadionie sięga zenitu. Wszyscy z niecierpliwością czekamy na muzyków.

Jak na zawołanie, kilka minut po 20:30 na scenie pojawiają się THE ROLLING STONES. Tłum szaleje z radości! Witaj Havano!! Tymi słowami wita nas Jagger, by po chwili rzucić wszystkich na kolana pierwszym utworem! Jumpin’ Jack Flash wielki hit z 1968 roku wprawia nas w wyśmienity nastrój. W dalszym ciągu nie mogę uwierzyć, że tu jestem. Jeszcze kilka dni temu nie miałam bladego pojęcia o tym niesamowitym wydarzeniu.

Pierwsze takty muzyki, światła, szalejący tłum i Mick Jagger! Poddaje się i ja! Jagger odstawia najlepsze show, jakie kiedykolwiek widziałam. Pełen energii występ, wzruszające słowa między kolejnymi piosenkami i najlepsze hity legendarnej grupy kolejno podbijają nasze serca.

Angie, Angie, when will those clouds all disappear?

Zaczyna się mój ulubiony utwór „Angie”… odpływam. Każdy szczegół show: światła, dźwięk nawet barwne marynarki muzyków nie uchodzą mojej uwadze. Jestem świadkiem wspaniałego koncertu. Czy to sen?

Zahipnotyzowany tłum wydaje się być wszędzie. A ja ciągle się rozglądam. To nieprawdopodobne ile osób przyszło na koncert. Jedno jest pewne, The Rolling Stones rzucili Havanę na kolana!! Na dwie godziny każdy zapomina o wszystkim. Liczy się tylko wspaniała muzyka! Występu słynnej brytyjskiej grupy rockowej, słuchałam w tłumie ponad 500 tysięcy fanów! Kubańczycy oraz turyści z całego świata mieli okazję wspólnie świętować historyczne wydarzenie.

Stonsi zagrali dla nas 18 niesamowitych utworów (Jumpin’ Jack Flash, It’s Only Rock ‘n’ Roll, Tumbling Dice, Out of Control, All Down the Line, Angie, Paint It Black, Honky Tonk Women, You Got the Silver, Before They Make Me Run, Midnight Rambler, Miss You, Gimme Shelter, Start Me Up, Sympathy for the Devil, Brown Sugar oraz na bis You Can’t Always Get What You Want, Satisfaction).

Koncert w Havanie był ostatnim przystankiem Rolling Stonesów w ich tournee „Ole” po krajach Ameryki Łacińskiej. Grupa zagrała wcześniej m.in. w Brazylii, Urugwaju, Chile, Argentynie i Meksyku.

Niewiele osób spodziewało się spotkać ich na Kubie. A jednak, marzenia się spełniają – w najmniej oczekiwanym momencie.

Tekst i zdjęcia: Justyna Szczurek

***

Justyna Szczurek - rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.

Do inicjatywy przyłączyły się między innymi: Teatr Rozmaitości Warszawa, Teatr Nowy, Teatr Imka, Teatr Polski, Teatr Powszechny, Teatr Syrena, Teatr Rampa, Teatr Kwadrat, Teatr Studio, Teatr Kamienica, Teatr Ateneum, Teatr Dramatyczny, Teatr Współczesny, Teatr Roma, Teatr Narodowy, Teatr Baj, Teatr Polonia, Och Teatr, Studio Buffo.

Miejsce: Teatr Żydowski
Czas: 17 marca 2014 r. godz. 19.00
Bilety-cegiełki: 100 zł
Rezerwacja biletów pod numerem (+48 22) 8506450/51, (+48 22) 8505656 i bow@teatr-zydowski.art.pl oraz online http://www.teatr-zydowski.art.pl/