A do czasu szczęśliwego – miejmy nadzieję – zakończenia muszą sobie radzić, wszelkimi sposobami. Dziś chcemy przedstawić Wam sylwetkę Faresa, który również trwa, pewnie nieświadomy ogromu ludzkiej tragedii wokół niego. Jego rodzina też ma poważniejsze problemy niż zamartwianie się losem obcych, ponieważ każdy dzień to walka, by półtoraroczny chłopiec żył.

Fares choruje na padaczkę oraz na dziecięce porażenie mózgowe. Całymi dniami leży bezwładnie na materacu, nie potrafi jeść. Oddycha płytko i niespokojnie, od czasu do czasu wydając jedynie ciche jęki. W normalnych warunkach mógłby liczyć na opiekę zdrowotną, ale o normalnych warunkach w obozie dla uchodźców można zapomnieć. Tu jest zdany na najbliższych i prywatną, kosztowną opiekę specjalisty.

Rodzina Faresa na leki i mleko w proszku dla niemowląt (jedyny pokarm, który przyjmuje chłopiec) wydaje miesięcznie 320 dolarów, choć ich przychód dla 6-osobowej rodzinny wynosi niecałe 200$. Jednym z „żywicieli rodziny” jest brat Faresa – 8-letni Azam, który codziennie pomaga w sklepie z zasłonami. Niestety stała praca nie pozwala chłopcu na naukę w szkole.

Rodzina Faresa popadła w ogromne długi. W aptece dłużni są 300 dolarów, a kosztowne wizyty u lekarza neurologa oraz stałe wydatki na zaspokojenie niezbędnych potrzeb chorego doprowadziły do długu rzędu aż 2 tysięcy dolarów u właściciela terenu, na którym mieszkają.

Fares potrzebuje specjalistycznych badań, aby przeprowadzić diagnozę i dowiedzieć się, jak skutecznie chłopca leczyć. Niestety jego rodzice nie mają na to pieniędzy. Pomóżmy rodzinie Faresa. Każda kwota, która zostanie im przekazana, będzie dla nich ogromnym wsparciem. Środki chłopcu przekazuje Fundacja PCPM, w imieniu której prosimy: Nie Odkładaj Pomocy Na Potem.

PRZEKAŻ DOWOLNĄ KWOTĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
61 1140 1010 0000 5228 6800 1003 z dopiskiem: Fares

Na podstawie informacji Fundacji PCPM

Dlaczego? Może warto dać im upust?
Bo taka kłótnia do niczego nie doprowadzi, oprócz, może zmęczenia przeciwnika. Na końcu wyczerpującej wymiany zdań, osoba, której pierwszej opadną ręce i emocje, na coś się zgadza. Ale to wcale nie oznacza, że my się mądrze pokłóciliśmy i do czegoś doszliśmy. Nie, ta druga strona po prostu macha ręką.

Jaki jest pierwszy sygnał kłótni?
To, że na siebie krzyczymy, jeśli pojawił się choć jeden wulgaryzm, to powinniśmy natychmiast przestać, bo to znaczy, że już jest coś nie tak.

I co wtedy?
Powinniśmy powiedzieć „ok., zagalopowaliśmy się”, zrobić sobie przerwę, po to żeby ochłonąć i wrócić do tematu, żeby przynajmniej ustalić, o czym my rozmawiamy. Bardzo często w takiej rozpędzonej kłótni, nie wiadomo już, o co nam chodziło na początku. Wypominamy rzeczy z przeszłości, ale „machanie trupem z szafy” tak naprawdę do niczego nie prowadzi. A kiedy jesteśmy pod wpływem silnych emocji, to mamy świetny pretekst, żeby wyrzucić z siebie wiadro pomyj.

Czyli model włoskiej awantury, w której ona tłucze talerze, a on krzyczy i biega, nie sprawdza się w życiu?
We Włoszech tak, bo tam mamy silnie zaznaczony układ ról. Ona i on mogą się pokłócić, bo i tak wiadomo, gdzie jest ich miejsce. To kompletnie niczego nie zmienia w ich życiu, bo ona wie, że musi wrócić do kuchni, a on do winnicy. Nie chodzi im o dojście do wspólnego mianownika, bo jest im to kompletnie niepotrzebne. Pokrzyczą sobie i im ulży. A czasami, ktoś się jeszcze dołączy i krzyczą sobie wspólnie. To jest u nich normalne i nikt się tym nie przejmuje. My nie mamy takiego modelu rodzinnego.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 21, marzec-kwiecień 2014