Urodziłam się z przetokami tętniczo-żylnymi (red. schorzenie, które powoduje niedokrwienie i zanik tkanek). Z czasem na prawej nodze zaczęły pojawiać się rany, które się nie goiły. Ponad dziesięć miesięcy spędziłam w szpitalach. Odsyłano mnie z jednego do drugiego. Przeszłam trzy operacje. Nie pomogły. Po kilkunastu tygodniach okazało się, że nogi nie da się wyleczyć i konieczna jest amputacja. Ale to nie koniec koszmaru. Kilka tygodni później przeszłam powtórną amputację nogi, tym razem powyżej kolana.

Największe problemy miałam z wyjściem z domu. Bez pomocy drugiej osoby było to praktycznie niemożliwe. Poruszałam się o dwóch kulach. Miałam co prawda do dyspozycji wypożyczoną protezę. Ale nie mogłam się na niej chodzić, była zbyt ciężka. Czasami po prostu ciągną ją za sobą. Zakładałam ją tylko po to, że psychicznie poczuć się lepiej.

Na początku nie wierzyłam, że to się uda. Myślałam, że pobiegnie kilka osób. Kiedy dowiedziałam się, że do biegu przygotowuje się ponad tysiąc osób, byłam w szoku!

Z samego biegu pamiętam mężczyznę w średnim wieku, który biegł razem z niepełnosprawną żoną. Bardzo mnie to wzruszyło. Wszystkim jeszcze raz dziękuję za pomoc.

Czuję się pewnie i bezpiecznie używając nowej protezy. Jej ciężaru w ogóle nie czuję, bo jest ona zawieszona na specjalnym silikonie. Na razie chodzę o jednej kuli, ponieważ po siedemnastu latach przerwy muszę teraz od nowa nauczyć się chodzić. Ale to dla mnie ogromne ułatwienie. Jestem szczęśliwa że nie potrzebuję już pomocy drugiej osoby. Sama mogę sobie np. przygotować coś do jedzenia albo wyjść z domu.

Teraz najważniejsza jest dla mnie rehabilitacja, muszę nauczyć się chodzić bez kuli. Marzę też o znalezieniu pracy. Wierzę, że teraz będzie to możliwe.

***