Po studiach powrócił jednak do rodzinnej miejscowości Kurówko, gdzie mieszka i pracuje. Kiedy zrobiło się o nim głośno? Wszystko zaczęło się, gdy we współpracy z okolicznymi mieszkańcami zrealizował na stodołach, szopach, domach i przystankach autobusowych kilkadziesiąt murali przedstawiających hybrydalne zwierzęta fantastyczne. Wtedy też pojawił się w związku z nim termin „wiejski street-art”. Potem przyszedł czas na kolejne projekty – mocno osadzone w realiach podsierpeckiej wsi: Galeria-Kapliczka, multimedialna instalacja odstraszająca dziki z pól uprawnych, triumfalna brama w stylu metaloplastyki na „150-lecie zniesienia pańszczyzny” itd.

Szczególnie ważny pośród tych projektów okazał się tzw. „Pomnik Chłopa”, który miał grać ze stereotypami na temat polskiej wsi. Od dwóch lat objeżdża on (jak święty obraz) polskie wsie i miasta.

W swoich pracach Rycharski eksploruje także wątki queerowe, pyta o stosunek Kościoła do społeczności LGBTQ. Jak zauważa Karol Sienkiewicz artysta „na nowo odkrył dla polskiej sztuki wiejską społeczność, zmysłowe związki z naturą, rozwijające się poza ośrodkami miejskimi tradycje”. Iwo Zmyślony, który zgłosił kandydaturę Rycharskiego zauważył, że „to społecznik i wrażliwy łobuz, który potrafi połączyć duchowość z aktywizmem. Bez popadania w dydaktyzm czy sentymentalizm kreśli alternatywną ścieżkę dla współczesnej Polski – otwartej na różnorodność, a jednocześnie radośnie konserwatywnej, pogodnie celebrującej własny prowincjonalizm”

Daniel Rycharski spełnia się również jako wykładowca na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. W 2016 roku brał udział w licznych wystawach. Wykonał też na zamówienie rolników zrzeszonych w NSZZ Solidarność „Sztandar Św. Ekspedyta”. Angażując się w działania ruchu Wiara i Tęcza, zaprezentował również dokumentację mszy świętej odprawionej w Przystani Pielgrzyma LGBQT podczas tegorocznych Światowych Dni Młodzieży.

W tym roku otrzymał on Paszport POLITYKI w kategorii „Sztuki wizualne”. W tej dziedzinie nominowali byli również: Alicja Bielawska i Roman Stańczak.

Jedną z jego pierwszych płyt był duet z Timem Daisym. Ich album „Four Walls” (2008 r.) został płytą roku w plebiscycie jazzowego serwisu Diapazon. Grywał także regularnie z takimi muzykami jak Hamid Drake, Bobby Few i Klaus Kugel.

W Polsce znalazł natomiast oparcie w składzie klarnetowego kwartetu Ircha, sformowanego przez Mikołaja Trzaskę. Regularnie nagrywał także albumy na czele świetnej formacji Hera, łączącej jazz i wpływy muzyki świata. W świat zaprowadziła go fascynacja muzyką Wschodu. Z muzykami z Bangalore założył formację Saagara i pojechał w trasę koncertową do Indii.

To nie pierwsza nominacja Wacława Zimpla. Był on już nominowany dwa lata temu za nagrany w kwartecie album „Stone Fog” oraz płytę dziewięcioosobowej grupy To Tu Orchestra. Z tą ostatnią klarnecista wchodził mocniej w świat minimal music. Ta ścieżka jest przez niego kontynuowana na jego solowym albumie „Lines”, za który został on zresztą nominowany do Paszportów POLITYKI. Album tria LAM (z Hubertem Zemlerem na perkusji i Krzysztofem Dysem na fortepianie) wydaje się subtelnie spajać wszystkie najważniejsze dla niego nurty, czyli inspiracje minimalizmem i duchowością muzyki Wschodu.

Jego obecność wśród laureatów Paszportach POLITYKI 2016 nie jest żadnym przypadkiem. „Słuchając muzyki tego znakomitego klarnecisty – czy to w wersji solowej, jak na albumie „Lines”, czy w powołanym niedawno do życia trio LAM – łatwo zatracić się w transie, inspirowanym amerykańskim minimalizmem, ale doprawionym subtelną słowiańską melancholią” – uzasadniał swój wybór Jarek Szubrycht, dodając: „Warto jednak pozostać na tyle przytomnym, by pokłonić się nisko artyście, który lada moment – z paszportem czy bez – wyfrunie nam w daleki świat”. Właściwie, biorąc pod uwagę entuzjastyczne głosy z zachodniej prasy i regularne wizyty za granicą, już wyfruwa.

Nominowani w kategorii „muzyka popularna” byli również: Taco Hemingway i Rumak oraz Raphael Rogiński.