W badaniu przeprowadzonym na terenie dwóch krajów – Niemiec i Stanów Zjednoczonych – uczestniczyło prawie 5 tys. ochotników. Wypełniali oni kwestionariusze mierzące natężenie negatywnych emocji. Specjaliści analizowali też częstotliwość stosowania przez nich zaimków pierwszoosobowych liczby pojedynczej w mowie i w piśmie.

Okazało się, że badani ze skłonnością do odczuwania negatywnych emocji używali więcej słów z tej kategorii. Podczas gdy przeciętny człowiek wypowiada dziennie około 1400 zwrotów typu „ja”, „mnie”, osoby z tendencją do negatywnej emocjonalności wypowiadają średnio około 2000 takich słów.

Chociaż związek pomiędzy stosowaniem zaimków pierwszoosobowych a negatywną emocjonalnością nie jest duży, można go porównać do związku pomiędzy negatywną emocjonalnością a używaniem słów wskazujących na kiepski stan psychiczny, takich jak „smutny”, „nieszczęśliwy”, czy „nienawiść”, które stanowią językowy wyznacznik depresji.

– Poprzednie badania sugerowały występowanie związku pomiędzy mówieniem o sobie a depresją. Nasze badanie sugeruje, że mówienie o sobie nie jest być może dobrym wyznacznikiem depresji, ale pozwala z dobrym skutkiem ocenić generalną skłonność do odczuwania negatywnych emocji – komentuje Allison Tackman, koordynatorka badania.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Ustalili, że uczestnicy, którzy mieli problemy z zapadaniem w sen i ogólnie spali krócej (mniej niż przepisowe 8 godzin na dobę), częściej spełniali kryteria diagnostyczne zaburzeń psychicznych, np. depresji, lęku uogólnionego, fobii społecznej, agorafobii, itp. Poza tym podczas eksperymentu dłużej koncentrowali się na negatywnych bodźcach – dosłownie nie mogli oderwać od nich oczu i wyrzucić ich z pamięci.

Wygląda na to, że problemy ze snem mogą być po części odpowiedzialne za występowanie nawracających, obsesyjnych myśli o negatywnej treści, które – jak dowodzą poprzednie badania – są ściśle związane z występowaniem zaburzeń psychicznych.

Chociaż niniejsze badanie nie pozwala na wyznaczenie związków przyczynowo-skutkowych, naukowcy planują kontynuować eksperymenty w tym zakresie, by ewentualnie potwierdzić swoje przypuszczenia i przyczynić się do ulepszenia metod leczenia dolegliwości natury psychicznej.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

W badaniu na myszach specjaliści wykazali, że samice gryzoni, które doświadczyły stresu podczas wchodzenia w interakcje społeczne, unikały potem kontaktu z nowymi osobnikami. Po zastosowaniu leku blokującego działanie oksytocyny zwierzęta pozbywały się lęku i bez oporu zbliżały się do innych myszy.

Podobne wyniki uzyskano w poprzednim badaniu, w którym zaobserwowano, że stres społeczny pobudza produkcję oksytocyny, a zestresowane samice myszy otrzymujące donosowo dawkę hormonu zaczynają wycofywać się z kontaktów społecznych.

Badacze odkryli, że oksytocyna może u samic oddziaływać na dwa rejony mózgu: jądro łożyskowe prążka krańcowego (BNST) – obszar związany z kontrolowaniem lęku, oraz jądro półleżące – obszar związany z funkcjonowaniem układu nagrody. Zablokowanie aktywności hormonu w rejonie BNST prowadzi do złagodzenia lęku społecznego u zestresowanych zwierząt.

Wyniki badania mogą okazać się przydatne w projektowaniu nowych metod leczenia depresji lub fobii społecznej.

– Stresujące doświadczenia społeczne wpływają na to, która część mózgu będzie wykorzystywała oksytocynę. Zrozumienie, w jaki sposób odbywa się to u myszy, dostarcza nam nowych pomysłów na użycie leków blokujących oksytocynę w terapii lęku społecznego – komentuje jeden z autorów badania Brian Trainor.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Aby rozpocząć szkolenie spadochronowe lub wykonać skok tandemowy z instruktorem nie trzeba spełnić specjalnych wymogów, przeciwwskazań jest naprawdę niewiele. Dyskwalifikują jedynie poważne choroby, np. epilepsja, poważne choroby serca, układu krążenia i zbyt duża waga (pow. 110kg). Skoki tandemowe z instruktorem mogą wykonywać nawet osoby niepełnosprawne o dużym stopniu niepełnosprawności, np. z porażeniem czterokończynowym. Aby rozpocząć samodzielne skoki na kursie spadochronowym należy przejść proste badania lekarskie w wyznaczonych ośrodkach medycznych oraz szkolenie teoretyczne. Po szkoleniu teoretycznym, które trwa ok 14 godzin można wykonać pierwszy skok, który z reguły jest wykonywany z wysokości 4000m w asyście dwóch instruktorów. Średnio po pierwszych dwóch skokach z dwoma instruktorami do końca kursu skacze się już z jednym instruktorem.