Lidia Sajdak (LIIL)

- Wizja to taka natrętna mucha, która nie da ci spokoju póki jej nie zabijesz. Przekładając to na sytuację artysty/projektanta (o ile przyjmiemy, że projektant może być artystą) znaczy tyle, że pomysł, który rodzi się w głowie trzeba jak najszybciej zrealizować.

-Styl z kolei to takie słowo, którego znaczenie w tym momencie jest fatalnie pojmowane przez większość projektantów, którzy sami się obwołują twórcami jakiejś przełomowej myśli projektowej. O prawdzie i oryginalnym stylu można było jeszcze mówić o projektantach ubiegłego stulecia. Tym największym, jak na przykład Coco Chanel. Teraz jest to moim zdaniem niemożliwe i to z dwóch przyczyn: jedną jest wysycenie rynku, drugą z kolei globalizacja, w wyniku której wszyscy mamy „zanurzone” głowy w tzw. przeze mnie „chmurze konceptualnej”. Internet pozwala zbadać wszystkie zasoby projektów i sztuki z przeszłości, mało tego, cały czas mamy szansę na „monitoring” tego co ktoś zrobił przed chwilą. W konsekwencji projektanci kradną czyjąś myśl, mniej lub bardziej świadomie, ja też. Parę lat temu miałam jeszcze złudzenia, że udaje mi się stworzyć coś w miarę oryginalnego. Z tego fałszywego założenia pomógł mi wyjść mój przyjaciel, również projektant i artysta. Konsekwentnie wymieniał kolejnych artystów z Japonii, Australii czy innego zakątka świata, którzy stworzyli coś zgodnego z moją myślą. Zatem nie ma nowego stylu i nie będzie.

-Pomysł na „co robimy” jest o tyle istotny, że działa jak drogowskaz. Jeśli mamy jasne „wytyczne” gdzie chcemy „dojechać” i z jaką prędkością z życia można wyeliminować chaos i wszystko zaczyna iść gładko. Odbywa się we właściwym miejscu i z właściwym tempem. Czegokolwiek byśmy nie robili, w jakimkolwiek obszarze życia zawodowego byśmy się nie poruszali, najważniejsza jest szczerość względem siebie. Przy spełnieniu tego warunku istnienie ogromna szansa na satysfakcjonujące życie zawodowe.

Lidia Sajdak (LIIL), krakowska projektantka mody.  O sobie mówi: projektuje, bo musi. Specjalizuje się w kategorii mixed-media. Używa niekonwencjonalnych komponentów i unika sztampowych rozwiązań projektowych. Nie interesuje się modą, wychodząc z założenia, że to moda powinna interesować się nią. Tam gdzie większość ludzi widzi granicę, dla niej znajduje się punkt wyjścia.

Fot. Tomasz Jachowicz

Grażyna Pander-Kokoszka (G-style)

- Pomysł? Przyznam się, że nigdy nie wiem co chcę uszyć. Po prostu wpadam do sklepu z tkaninami i wizja sama się nasuwa. Na każdą tkaninę można mieć 1000 wizji. Cenię dodatki ale nie muszą być one typowo pasmanteryjne. Co do stylu myślę, że bazuję na latach 50-60. Zawsze będę się trzymać kurczowo eleganckich, klasycznych i typowo kobiecych modeli. Nie oznacza to jednak, że nie eksperymentuję.

- Moda to nie tylko estetyka, to wyrażenie siebie i tego co nam w duszy gra. Zatem SZNURY – SZNURKI stały się moją aktualną inspiracją. To okno do mojej nowej kolekcji, która jeszcze się tworzy. Sznurek wykorzystuję w wielu kreacjach: w gorsetach, sukienkach, spódniczkach. Idąc o krok dalej zamiast pasmanterii używam np. metalowych podkładek i wkrętek nie zapominając o innych świecidełkach. Ta kolekcja to nowa odsłona mnie mimo, że mało szablonowa i  spektakularna dalej pozostaje kolekcją elegancką na swój sposób, a przede wszystkim kobiecą czyli taką jak lubię. Chcę pokazać, że nawet KICZ może być elegancki i praktyczny, a zarazem zjawiskowy. Mam pełno pomysłów na siebie i na to co nowe, nie koniecznie konwencjonalne. Nie chcę dać się zaszufladkować.

- Sama nie wierzę, że tak myślę i tworzę, ja kobieta kochająca lata 50. Ale wiem, że  warto podążać za głosem intuicji w końcu to kolejna bardziej zwariowana współczesna epoka, która na wiele więcej nam pozwala.

Grażyna Pander-Kokoszka, projektantka i właścicielka pracowni krawieckiej G-style. Ceni kobiecość, styl i klasę. Uważa, że każda kobieta jest piękna i zasługuje na to, by otulić ją dobrze skrojoną sukienką. Mottem G-style są słowa Coco Chanel:  -W nadchodzącym roku suknie kobiece zapowiadają się tak pięknie, że mężczyźni nie będą mieli ochoty, by one je zdejmowały.

Fot. Gerard Stefaniak

Grzegorz Chmiel (ArtChmiel)

- Z Alicją znamy się kilka ładnych lat, wiele wypitych razem kaw, wiele rozmów o sztuce i o życiu. Do tej pory brałem udział w dwóch edycjach „Czarownych Warsztatów”. Działaliśmy w maju i w czerwcu na Starej Pradze i w Parku Rydza Śmigłego na Powiślu. White Alice postawiła mi nie lada wyzwanie – miałem przygotować bukiety, by wnieść trochę zapachu do jej świata.

- Jak wyglądają przygotowania do takiej współpracy? Za każdym razem dowiaduję się o wymiarze, w który przeniesie nas Alicja. Później zapoznaje się z postaciami, które zaistnieją na scenie- to trochę jak teatr. Przeglądam stylizacje, faktury i wzory tkanin. Nie bez znaczenia jest kolorystyka i uroda kadry pozującej. Właśnie te czynniki decydują o stylu moich kompozycji.

- Jako florysta towarzyszę ludziom podczas najważniejszych momentów ich życia. Kiedy biorą ślub to w jakieś części biorę go z nimi. Poznaje osobowość młodej pary i odzwierciedlam ich poprzez kwiaty. Obdarzają mnie ogromnym zaufaniem, gdyż każda kompozycja jest indywidualna. Nie mam w zwyczaju powielać swoich ani czyichś prac. Ta zagadkowość jaki efekt będzie finalnie i późniejsze zadowolenie moich klientów jest dla mnie wyjątkowo cenne. Poza tym staram się, by wszystko było dokładne. Jestem perfekcjonistą. Oprócz radosnych chwil towarzyszą mi też te, które uczą pokory, które każą na chwile się zatrzymać i zastanowić nad sensem życia. Dzieje się to wtedy kiedy ludzie wraz z moimi aranżacjami żegnają swoich bliskich.

- Styl w mojej pracy jest ważny, bo kreuje on jasno markę ArtChmiel. Każdy artysta powinien podążać za głosem intuicji. Gusta odbiorców są różne i trzeba liczyć się i uodpornić na krytykę. Nie współpracuje z każdym i nie wykonam każdego bukietu- współpracuję z tymi, którzy czują świat tak jak ja. Myślę, że jestem rybakiem ludzkich odczuć i emocji, które wyrażam poprzez piękno roślin. Niczym wiatr wsłuchuje się w ludzkie historie, noszę je w sobie- to nimi bije moje serce. Cechuje mnie kreatywność i oryginalność. Nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych są tylko niekonwencjonalne połączenia. Czekam na wyzwania i osoby, które ukradną mój wolny czas, by stworzyć coś pięknego. W najbliższym czasie planuję kilka kontrowersyjnych projektów, ale nie będę ujawniał niespodzianki. Późną jesienią ukażą się efekty, a tymczasem zapraszam do mojej pachnącej krainy.

Grzegorz Chmiel, florysta. Obecnie mieszka i działa w Warszawie. Założyciel marki ArtChmiel.

Fot. Sławek Patoka

Więcej na temat gości „Czarownych Warsztatów”  znajduje się pod tym linkiem.

Aktualności – https://www.facebook.com/pages/Warsztaty-Fotografii-Artystycznej-WHITE-ALICE/131264216946129?fref=ts

Kolejna edycja weekendowa odbędzie się w Warszawie jesienią, tymczasem zapraszamy na WAKACJE FOTOGRAFICZNE, które odbędą się w drugiej połowie sierpnia 21-27.08.2014.  Zapisy: http://www.warsztatyfoto.eu/koszt.html

Liil: Obawiam się, że absolutnie wszystkiego (śmiech). Dużo zależy od tego, o którym projektowaniu rozmawiamy. Jeśli tworzę rzeczy czysto sesyjne to nie mam żadnych hamulców, ani co do formy, ani komponentów, z których powstają. Natomiast jeśli chodzi o tzw. odzież „ready-to-wear”. To zdecydowanie są to ubrania, w których najważniejszą rolę gra konstrukcja i nietypowo poprowadzone cięcia, a drugi wyznacznik stylu to wysokiej jakości tkaniny.

W kontekście twojej twórczości co powiesz na: kontrowersje, kicz, fetysz ?

Z tych trzech pojęć „fetysz” ma najmniej negatywną konotację, zatem „fetysz”. Nigdy nie stawiam na kontrowersję, to najtańszy chwyt z możliwych. A co do kiczu, mam nadzieję, że go nie tworzę. Przynajmniej staram się ze wszystkich sił, żeby tak nie było. Choć zależy o jak pojmowanym kiczu rozmawiamy. Inteligentnie podany, wpisany w ciekawy kontekst może cieszyć. Co na przykład świetnie udaje się w magazynie Vice.

Barok czy minimalizm?

Ha! Gdybym miała narysować wykres imitujący diagramy giełdowe to wykazałby, że na przestrzeni lat akcje baroku u mnie spadają. W przypadku minimalizmu – zdecydowanie hossa.  Zauważyłam, że w sztuce, szeroko pojętej, coraz bardziej podobają mi się surowe, abstrakcyjne formy, oddychające, zaaranżowane w rozległej przestrzeni ekspozycyjnej, a coraz mniej atrakcyjna wydaje mi się sztuka przedstawiająca.

W twoich kreacjach czuje się azjatycką nutę? Czy dobrze dedukuję, że kręci cię ta estetyka?

Kręci mnie szalenie! Uwielbiam grafikę w estetyce Azji, o japońskich projektantach już nie wspominając. W planach mam naukę japońskiego. Pierwsze słówko do notesu to „aya”, które oznacza „design” oczywiście.

A co jeszcze inspiruje Liil ?

Zabrzmi to banalnie, ale wszystko. Absolutnie każdy bodziec bez względu na charakter czy jest słuchowy, wzrokowy, smakowy czy też związany z dotykiem lub zmysłem węchu może u mnie spowodować projektowy „efekt domina”. Zdarza się, że jakiś utwór muzyczny przekuwam na obrazy/projekty, albo gdy spojrzę na jakiś plakat czy zdjęcie krystalizuje mi się koncepcja co do samego pokazu i nagle wiem jaka muzyka będzie towarzyszyć moim projektom na wybiegu. Obecnie pracuję nad kolekcją inspirowaną carycami. W związku z powyższym czytam „Biesy”, gotuję pielmienie i noszę się z zamiarem zakupu samowaru (śmiech).

Nawiązując do cytatu Jacka Kerouac’a jeśli prawdziwi ludzie to szaleńcy, to kim są artyści?

Można tu zastosować równanie matematyczne. Skoro prawdziwi ludzie to szaleńcy, a artyści to też ludzie wychodzi na to, że artyści to też szaleńcy (śmiech). A mówiąc serio, artyści to ludzie o specyficznej percepcji. Artyści patrzą inaczej i zwykle na co innego niż przeciętny zjadacz chleba.

Miałyśmy okazję współpracować przy okazji letnich edycji „Czarownych Warsztatów” 2012 i 2013, które organizuję. Uczestnicy mieli okazję fotografować modelki i modeli w nakryciach głowy twojego autorstwa. Dzięki temu powstało wiele ciekawych zdjęć. W jakich jeszcze przedsięwzięciach bierzesz udział?

W zasadzie bez przerwy w coś się angażuję. Coraz częściej podejmuję współpracę z modelkami za granicy. Szczególnie owocna okazała się współpraca z Charlotte ze Szwajcarii. W najbliższym czasie planujemy wykorzystać moje projekty w videoklipie. Ostatnio spełniło się moje niewypowiedziane marzenie, za sprawą Anny Andrzejewskiej i Eny Kielskiej, jeden z moich projektów „zagrał” w sztuce. Na horyzoncie majaczy jeszcze perspektywa zdjęć podwodnych. Dzieje się!

Ostatnio widziałyśmy się na urodzinach damskiego Playboya w KIJÓW.Centrum w Krakowie. Jestem ciekawa twojego zdania na temat EksMagazynu i tej imprezy?

Podziwiam Panie redaktorki. To naprawdę wielka sztuka utrzymać pismo na rynku tak długo i nie dać się konkurencji. Trzeba zaznaczyć, że to magazyn z Krakowa, a w kwestii prasy Warszawa zwykle połyka Kraków na śniadanie. A samą imprezę oceniam jako bardzo udaną. Do gustu wielce przypadła mi „licytacja kawalerów”.

Z jakimi fotografami najchętniej współpracujesz ? Z tego co obserwuję nie stawiasz na ilość, a na jakość. Ponadto dobierasz do współpracy nieprzypadkowe osoby.

Tak to prawda. Robię „odsiew”. Pracowałam z bardzo szerokim gronem fotografów. Z jednymi „kliknęło” z innymi nie. Do tej pierwszej grupy wciąż wracam. To są ludzie świetnie przygotowani technicznie, o ogromnej wyobraźni i stalowych nerwach niezbędnych do zniesienia moich fanaberii. Ale jestem otwarta na zupełnie świeże kooperacje. Wciąż czekam, aż Tim Walker się odezwie (śmiech).

Ulubieni projektanci na polskim rynku? Jestem też ciekawa jak oceniasz aktualną sytuację w naszym kraju.

Kondycja polskiej mody ma tendencję zwyżkową. Coraz trudniej odróżnić polskie marki od zagranicznych. Jeśli chodzi o moje osobiste preferencje to odpowiadają mi propozycje marki Simple stawiającej na jakość i niewymuszoną elegancję oraz 4F, która w produkcji wykorzystuje wyższe technologie. Ale imiennie żaden z polskich projektantów mnie nie zachwycił. Nadal znajduję więcej inspiracji za granicą. Przykładowo za sprawą Iris van Herpen (holenderska projektantka) zainteresowałam się wydrukiem 3D i poznałam fantastyczną ekipę Materialination z Michałem Frączkiem na czele. Dzięki ich pomocy jeden z moich projektów powstał w tej technice.

Gdybyś mogła nawiązać współpracę, zrobić pokaz z którymś z zagranicznych projektantów, kto by to był?

Oj, najchętniej z tymi nieżyjącymi (śmiech). Mam na myśli Coco Chanel lub Alexandra McQueena. Ale czuję też, że dużo wspólnego mam z Husseinem Chalayanem. Jego kolekcję z 2009 uważam za zachwycającą i jakieś jej echa są obecne w mojej kolekcji dyplomowej „Dychotomia”.

Fot. Karol Paciorek

Fot. Sabina Labe & Paweł Labe

Fot. Alicja Reczek White Alice

Fot. Anna Andrzejewska

Rozmawiała: White Alice