We wspomnianej miejscowości pracuje również Sara. Jest jedyną zatrudnioną tam listonoszką. Mieszka tam od urodzenia, wychowuje trzech synów, a w wolnych chwilach dużo rozmawia ze swoją osiemdziesięcioletnią sąsiadką Rosą. Ta starsza już kobieta zrobiłaby wszystko, aby oszczędzić cierpień Sarze i jej dzieciom. Ale cóż może uczynić wątła staruszka, aby dotychczasowe życie najukochańszych istot nie legło w gruzach? Może napisać list. Ale nie byle jaki − tylko list, który przechowuje w swoim sercu od sześćdziesięciu lat. Ten prosty gest będzie kamykiem wyzwalającym lawinę zdarzeń, które nieoczekiwanie zmienią życie wielu osób.

Staruszka ma plan, który daje nadzieję na nowe życie dla mieszkańców małego miasteczka. „Prosty gest”, książka napisana przez Ángeles Doñate, to opowieść o marzeniach, tęsknocie, upływie czasu, przebaczeniu, o potędze słów i o drobnych gestach, dzięki którym możemy poznać smak szczęścia.

Dlaczego Ángeles Doñate zdecydowała się napisać książkę, w której główną rolę odgrywają listy? Stanowią one bowiem ważny element jej życia. Autorka wciąż przechowuje bożonarodzeniowe kartki otrzymane od szkolnych koleżanek, listy miłosne, w których czas zatarł już imię nadawcy, oraz wszelką korespondencję wysłaną z najodleglejszych zakątków globu. W najważniejszych momentach jej życia listy odegrały fundamentalną rolę: podczas studiów daleko od rodzinnego domu czy w trakcie choroby jej ojca. Z tej miłości do odręcznego pisma i głębokiego przekonania o drzemiącej w nim dobroczynnej mocy rodzi się ta historia.

Źródło: Prószyński Media

„I nie wróciłeś..” to jednak próba rozliczenia się z tym co minęło, a szczególnie z ojcem, który nigdy z obozu nie wrócił. Książka jest zatem listem do niego. Do człowieka, który jako jedyny potrafiłby ją zrozumieć.

Wzbudzająca wiele kontrowersji francuska dziennikarka  w nietypowy sposób dołącza do grona piszących o obozach koncentracyjnych. To nie jest relacja z miejsca, w którym trzeba było staczać walkę o każdą chwilę życia, ale opowieść o niemożliwym powrocie do świata, który stał się obcy i nieprzychylny, o tęsknocie za tymi, którym niczego nie trzeba by tłumaczyć. O życiu na zawsze naznaczonym tragedią.

Autorka jest wieloletnią dziennikarką, działaczką polityczną i reżyserką. Została urodzona w Polsce, ale w 1919 roku wyemigrowała do Francji.  Podczas II wojny świtowej wraz z ojcem brała czynny udział w walce przeciwko hitlerowskim Niemcom. Została schwytana i uwięziona w obozie koncencentracyjnym, z którego uwolniono ją dopiero w maju w 1945 roku.

Może trudno ci będzie w to uwierzyć, ale mimo tego, co nas spotkało, byłam osobą pogodną. Pogodną w ten nasz specyficzny sposób – żeby zemścić się za to, że jestem smutna i jednak się śmiać. Ale się zmieniam. To nie gorycz, nie stałam się zgorzkniała. Jest po prostu tak, jakby już mnie tu nie było. Słucham radia, wiadomości, wiem, co się dzieje, i coraz częściej ogarnia mnie strach. Nie znajduję w tym wszystkim swojego miejsca.

Marceline Loridan-Ivens

Źródło: Prószyński Media

Aby wypełnić prośbę wygłoszoną na łożu śmierci, Ellen Branford musi porzucić Manhattan oraz narzeczonego z wyższych sfer nowojorskich. Wyrusza ona do Beacon w stanie Maine, by tam szybko załatwić sprawę. Tymczasem wiele kwestii zaczęło się komplikować. Wszystko zaczęło się natomiast od nieszczęśliwego wypadku. Elen wpada do oceanu i omal nie tonie. Zostaje jednak wyratowana przez cieślę będącego przypadkowym świadkiem zdarzenia.

Za sprawą wypadku Ellen zostaje kimś na kształt lokalnej sławy, co może jej pomóc w odkryciu starannie ukrywanej przez babcię przeszłości – lub wręcz przeciwnie. W trakcie odkrywania kolejnych informacji dotyczących jej babci, kobieta zastanawia się czy słuszne były jej własne wybory. Wtedy staje się też zupełnie jasne, że jednodniowy wypad do Beacon trzeba będzie przedłużyć.

„Apetyt na życie” Mary Simses to ciepła i smakowita opowieść o atrakcjach prostszego życia. Autorka tej opowieści żyje razem z mężem i córką na południu Florydy. Przez wiele lat mieszkała w Nowej Anglii, gdzie pracowała w wydawnictwie czasopism, a następnie jako prawniczka w korporacji, po godzinach pisząc dla przyjemności. Teraz jej książki mają okazję przeczytać miliony osób na całym świecie.

Źródło: Prószyński i S-ka

Odwieczne pytania retoryczne, czy mnie to nie pogrubia, czy to pasuje do koloru moich oczu, czy komponuje się z tym czy tamtym? Dlaczego mówisz tak, skoro nawet się na mnie nie spojrzałeś!!! Niestety tutaj nie ma dobrych odpowiedzi, negacja, aprobata – to jest bez znaczenia. Jesteśmy tylko statystami monologu, a że rozmowa z samym sobą w miejscach publicznych postrzegana jest jako objaw choroby psychicznej, stanowimy tylko alibi dla zakupowych samodywagacji naszych Pań.

Mijając innych facetów, z tak samo błędnym spojrzeniem co ja, cieszę się, że nie jestem sam, jest nas cała armia zakupowo-wspomagających zombie. Na upartego można by znaleźć jakieś plusy tego zakupoholicznego maratonu. Sytuacje, których można być świadkiem, biją Monty Pythona na głowę. Dziewczyna czarna jak heban mówi do swojego faceta, trzymając w ręku sukienkę – czy ten musztardowy kolor mi pasuje? Jego mina zadaje się mówić – taki zestaw najlepiej odnalazł by się na grillu, on jednak przytakuje bez przekonania.
Nie wiem jak wam, ale dla mnie musztardowy to może być sos, śliwkowy sok, ale za Boga nie kolor!

Ok, faceci są z Marsa a kobiety z Wenus, ale zakupy chyba z czeluści piekielnych. Czynność ta jest naprawdę prosta. Trzeba zrobić listę i kupujemy punkt po punkcie, przy okazji zakupimy gumę do rzucia, ale jak można mieć w torbie wszystko, poza tym, po co się przyszło i na dodatek być zadowolonym?

Kochane może jakiś mały kompromis? Cztery sklepy na wypad, przez zakupami z nami mały zwiad z koleżanką, naprawdę dogadajmy się! Może pomogą przyjazne sklepy, w których będą manekiny, do których wystarczy wrzucić 2 zł i będą rytmicznie potakiwać głową.
Nasze Drogie Panie twierdzą, że ogniskiem zapalnym w relacjach z facetami jest dyskusja na temat pewnych równań: seks + emocje = kobieta, seks – emocje = mężczyzna.
Ja stawiam inną tezę: szczęście = kobieta + zakupy, szczęście = facet – zakupy

Może dla kobiet zakupy to rodzaj gry wstępnej, warto się zastanowić, czy w nią nie wejść, oczyśćcie na swoich zasadach. Zakupy raz na jakiś czas, nie za często, najpierw jej sklepy, w których trudno rozróżnić spodnie od spódnicy. Jak to założyć, przez głowę czy nogi? Następnie cos dla nas, obcisłe, może lateksowe wdzianka, nie musimy kupić tego stroju, sam widok wystarczy!

Inspiracją do napisania tego tekstu były przeżycia własne oraz, aby zachować cień obiektywizmu, przeczytana książka – Sekrety Kobiet, dr Barbary De Angelis.
Przemysław Czylok