We wspomnianej miejscowości pracuje również Sara. Jest jedyną zatrudnioną tam listonoszką. Mieszka tam od urodzenia, wychowuje trzech synów, a w wolnych chwilach dużo rozmawia ze swoją osiemdziesięcioletnią sąsiadką Rosą. Ta starsza już kobieta zrobiłaby wszystko, aby oszczędzić cierpień Sarze i jej dzieciom. Ale cóż może uczynić wątła staruszka, aby dotychczasowe życie najukochańszych istot nie legło w gruzach? Może napisać list. Ale nie byle jaki − tylko list, który przechowuje w swoim sercu od sześćdziesięciu lat. Ten prosty gest będzie kamykiem wyzwalającym lawinę zdarzeń, które nieoczekiwanie zmienią życie wielu osób.

Staruszka ma plan, który daje nadzieję na nowe życie dla mieszkańców małego miasteczka. „Prosty gest”, książka napisana przez Ángeles Doñate, to opowieść o marzeniach, tęsknocie, upływie czasu, przebaczeniu, o potędze słów i o drobnych gestach, dzięki którym możemy poznać smak szczęścia.

Dlaczego Ángeles Doñate zdecydowała się napisać książkę, w której główną rolę odgrywają listy? Stanowią one bowiem ważny element jej życia. Autorka wciąż przechowuje bożonarodzeniowe kartki otrzymane od szkolnych koleżanek, listy miłosne, w których czas zatarł już imię nadawcy, oraz wszelką korespondencję wysłaną z najodleglejszych zakątków globu. W najważniejszych momentach jej życia listy odegrały fundamentalną rolę: podczas studiów daleko od rodzinnego domu czy w trakcie choroby jej ojca. Z tej miłości do odręcznego pisma i głębokiego przekonania o drzemiącej w nim dobroczynnej mocy rodzi się ta historia.

Źródło: Prószyński Media

Nie obnosili się ze swoimi uczuciami, ale i ich nie analizowali, a dowodem na to jest ich korespondencja. Chętniej zajmowali się w niej niewielkimi codziennymi kłopotami z aprowizacją niż miłosnymi wyznaniami. Barwnie opisywanym tłem dla ich miłości był okres PRL.

Od kwietnia 1966 do października 1985 zakochani pisali do siebie często niemal codziennie. Szczególnym momentem w ich korespondencji był rok 1968, w którym w polityce wrzało, a Szymborska z przyczyn zdrowotnych przebywała w sanatorium w Zakopanem. W tym momencie można było zauważyć niesamowitą tęsknotę. Zaowocowała ona blisko setką listów. Ta część korespondencji porusza wiele prozaicznych tematów, takich jak sanatoryjna oraz gomułkowska rzeczywistość.

Kiedy rozpoczęła się ich przygoda? Drogi literatów połączyły się w 1966 roku, podobno w Dzień Kobiet. Miesiąc później już pisali do siebie listy. W jednym z pierwszych listów Szymborska otrzymała od Filipowicza namalowany na kartce niebieskim długopisem kwiat oraz zdjęcie ukochanych przez poetkę małp. Niejednokrotnie dołączali oni również do swoich listów małe drobiazgi, a więc liście kasztana, wstążeczki czy rysunki. W tej korespondencji można również odnaleźć kartki pocztowe pełne zabawnych wyklejanek Szymborskiej czy listy pisane na papeteriach. Nie brakuje także stron wyrwanych z podręczników czy encyklopedii.

Tytułowe listy prowadzą do  spraw codziennych, rzadziej uczuć i literatury. Trudno znaleźć w nich sentymentalne wyznania. O swoich uczuciach mówili wprost, z niezwykłą lekkością, czułością i dyskrecją, świetnie się przy tym bawiąc. Szymborska często dla żartu pisała z błędami ortograficznymi lub przyjmowała rolę arystokratki – hrabiny Heloizy Lanckorońskiej. Filipowicz wcielał się natomiast w postać  hrabiego Tulczyńskiego. W ich korespondencji pojawiają się także postacie fikcyjne, pozwalające literatom na żartobliwe sceny zazdrości.

„Najlepiej w życiu ma twój kot. Listy” to zbiór prawie 450 listów wymienianych pomiędzy Wisławą Szymborską i Kornelem Filipowiczem. To całość zachowanej korespondencji pisarzy.

Źródło: Go Culture

Pewność siebie – warto się jej nauczyć

Dlaczego niektórzy ludzie idą przez życie jak strzały? Wszystko udaje im się załatwić, codzienne problemy dla nich nie istnieją? Są osoby, dla których nie ma rzeczy nie do zrobienia. Jaka jest ich recepta na życie? To proste – pewność siebie. Jest to cecha, której można się nauczyć, a posiadanie jej, czyni nasze życie łatwiejszym i prostszym.

To, czy posiadamy pewność siebie zależy od nas samych, od tego, jakie jest nasze podejście do życia. Jeśli potrafimy zauważyć w sobie zalety, ale akceptujemy też swoje wady, mocno stąpamy po ziemi i dążymy do realizacji postawionych sobie celów, posiadamy tę cechę. Oceniamy się pozytywnie, nasze ciało, umiejętności, potrafimy głośno wyrażać swoje poglądy i nie boimy się krytyki, a popełnienie jakiegoś błędu nie jest dla nas dramatem życiowym, ani porażką, tylko kolejną lekcją.

Pewnością siebie charakteryzują się optymiści, którzy postrzegają wszystko pozytywnie, mocno wierzą w szczęśliwy los. Warto wiec nauczyć się pewności siebie. Jak to zrobić? Mam na to własny, sprawdzony sposób.

Najpierw musimy zaakceptować siebie i nauczyć się myśleć pozytywnie. Poznać swoje wartości i umiejętności. Przecież nie musimy być tacy jak inni (wyglądać jak modelki z kolorowych magazynów, czy też gotować jak w programach kulinarnych). Każda z nas ma jakiś talent tylko czasami o nim nie wiemy lub go nie doceniamy.

Oto kilka sposobów które pomogły mi zwiększyć swoją pewność siebie:
1. Rano po obudzeniu spójrz w lustro z uśmiechem i pomyśl o tym, jaki ten dzień może być udany.
2. Jeśli idziesz ulicą, staraj się nie garbić, stawiaj pewne kroki i patrz przed siebie, nigdy nie spuszczaj wzroku, a przede wszystkim – uśmiechaj się.
3. Nie wstydź się wyrażać własnego zdania, nie bój się krytyki, a jeśli jesteś pewna swojego zdania – po prostu go broń.
4. Pomyłki i błędy, niepowodzenia, traktuj jako kolejne lekcje, a nie porażki.
5. Rozmawiaj patrząc rozmówcy w oczy, mów wolno, spokojnie i wyraźnie.
6. Zapamiętuj nawet swoje najdrobniejsze sukcesy.
7.Uwierz w siebie, a Twoje życie będzie łatwiejsze.

Wypisane powyżej mądre zdania powtarzane przez nie jednego psychologa to naprawdę małe kroczki, ale mogą doprowadzić do tego, co najważniejsze – zwiększenia poczucia własnej wartości, a – co za tym idzie – pewności siebie. Bo, niestety, żyjemy w społeczeństwie, w którym obowiązuje „wyścig szczurów” – wygrywa szybszy i silniejszy. Nie możemy walczyć z całym społeczeństwem, ale możemy wzmocnić siebie – lepsze samopoczucie gwarantowane, a i postawione sobie cele będzie nam wtedy łatwiej osiągnąć.

tekst nadesłała Czytelniczka Karina Maciorowska