Da się zauważyć, że mąż darzył ją szacunkiem, podziwiał i cenił jej postępowanie. Ich związek był też przykładem miłości partnerskiej. Pozwoliło im to na przyjaźń, dzięki której rozwijali wspólne zainteresowania. Oboje zajmowali się działalnością filantropijną, a także sprawowali opiekę nad ubogimi mieszkańcami swoich włości. Aleksandra również ceniła swojego męża, który był jednym ze współtwórców konstytucji 3 Maja. Po jego śmierci, żona zadbała, aby pamięć o nim nie zaginęła. Stworzyła specjalnie dla niego upamiętniającą go budowlę, którą do dzisiaj można oglądać w ogrodzie pałacu wilanowskiego.

Starsza córka Izabeli wzorując się na matce również doceniała sztukę i architekturę. W czasie swojego dzieciństwa miała też okazję, by wielokrotnie uczestniczyć w pracach budowlanych i architektonicznych. Asystowała wielu wybitnym artystom.

Źródło: Exacto

Mężem tej urodziwej damy został Jan Potocki – słynny podróżnik, który skrzętnie opisywał wszystko, co udało mu się zobaczyć podczas swoich licznych wyjazdów. Dzięki jego zamiłowaniu do odkrywania świata odbyła ona trzyletnią podróż po Europie.

Swoją postawą, a zwłaszcza brakiem konformizmu wobec ówczesnej polityki, zaskarbiła sobie poważanie patriotów oraz wdzięczność Tadeusza Kościuszki. Dzięki swojemu wdziękowi została nazwana Giulietta la bella – Julia piękna. Co więcej, posiadała ona również wybitne zdolności teatralne i taneczne wywoływały według opowiadań westchnienia zachwytu. Jak się okazuje nie tylko to w niej ceniono. Jeden z ówczesnych pamiętnikarzy pisze o niej tak: Julia Potocka była niezrównanego wdzięku. Gdy jej maleńka, śliczna nóżka, unosząca zaokrąglone elastyczne kształty utoczonej postaci, zwijała się w mazurku i zdawała się ledwie dotykać ziemi, (…) otaczające tłumy, wstrzymując oddech całe oczyma ją pożerając, milczące wzrokiem sobie tylko czarodziejkę ukazywały jako nieporównaną(…).

Źródło: Exacto

Na tym jednak jej działalność społeczno-kulturalna się nie kończyła. Uwielbiała nie tylko architekturę, ale także sztukę czy modę. Jej znakiem rozpoznawczym były przede wszystkim błękitne suknie. Nie bez przyczyny nazywano ją w końcu Błękitną Markizą. Co do sztuki, trzeba przyznać, że nie pozostawiała zdolnych artystów samym sobie. Wspierała materialnie tych, którzy nie byli zbyt zamożni, ale zachwycali ją swoim talentem.

Nie da się pominąć faktu, że z chęcią zbierała także wszystkie najpiękniejsze dla niej dzieła. Pochodziły one z Francji, Anglii, Włoch i Austrii. Wśród nich znajdowała się np. kolekcja rzeźb i waz antycznych, która była wówczas jedną z nielicznych w Polsce.

Posiadała także sporą ilość rzeźb nowożytnych. Jedną z najcenniejszych był dla niej posąg Henryka Lubomirskiego. Antonio Canova przedstawił go w nim jako Amora. Izabela zadbała też, by Henryk został uwieczniony również na obrazach. Elisabeth Vigée-Lebrun namalowała go zatem jako Geniusza Sławy. Swoją drogą, ten sposób portretowania znalazł potem wielu naśladowców.

Na brak książek także nie narzekała. Jej biblioteczka zawierała wiele istotnych dzieł, w tym między innymi Inwentarz Księstwa Koreckiego, czy Kronikę autorstwa Marcina Kromera. Do tego dochodzą jeszcze muzykalia, których udało jej się zebrać około 1500.

Przy tylu różnych obowiązkach znajdowała również czas dla rodziny i przyjaciół. Jej największe przyjaciółki to na przykład Maria Ludwika i Maria Antonina, dla których jej serce i posiadłość zawsze były otwarte.

Źródło: Exacto