Rzeźnie i przybytki lux
Po dziewiętnastowiecznych maisons de rendez-vous, czyli „domach spotkań”, jak je nazywano, pozostało wiele pamiątek rozsypanych po prywatnych i państwowych archiwach. Małe lusterko przedstawiające z jednej strony kobiecy portret, a po odwróceniu do góry nogami, ciało nagiej kobiety, to tylko jedna z nich.
W Paryżu w połowie XIX wieku prężnie działało około 200 oficjalnych domów uciech, z czego tylko kilka należało do kategorii lux. Pozostałe były urządzone skromniej.
Przybytki rozkoszy najniższej kategorii nazywano „rzeźniami”. Kobiety pracowały w nich od 9 rano do 2 w nocy, niejednokrotnie przyjmując ponad kilkudziesięciu klientów dziennie. Mężczyźni czekali w kolejce na zewnątrz budynku, każdy z nich miał zaledwie kilka minut na zabawę z kochanką. W rejestrze jednego z domów publicznych zachowały się wpisy dotyczące pracujących w nim kobiet. Niektóre z nich były związane z jednym miejscem przez kilka lat, a inne przez pół dnia. Zazwyczaj dziewczyny często krążyły między domami, by stali klienci nie zdążyli się nimi znudzić. Nazywano to „wymianą personelu”, a całym procederem zajmowali się specjalni pośrednicy. Prostytutkami były najczęściej młode dziewczęta z nizin społecznych, często z ubogich, wiejskich rodzin, które przyjeżdżały do Paryża w poszukiwaniu lepszego życia. Kiedy nie udawało się im znaleźć posady pokojówki czy sprzątaczki, trafiały na ulicę.
Możliwość wyboru była tradycją domów publicznych o lepszej reputacji. Kobiety przychodziły do salonu, elegancko ubrane, na obcasach, w kostiumach z epoki lub stylizowanych na stroje historyczne. Mężczyzna mógł wybrać każdą z nich.

Cały artykuł znajdziecie w X numerze EksMagazynu – w Empikach w całej Polsce.