Co najbardziej lubisz w kendo?
Obecnie, zarówno w Europie, jak i w Japonii, głównym celem treningu są sukcesy na imprezach sportowych, ze względu na to, że jest to dosyć wymierny efekt wysiłku. Szczęśliwie, w Japonii trafiłem do społeczności kendoków, którzy są przeciwnikami kendo w formie sportu. Przykładają wagę do historii i genezy kendo w takim samym stopniu, jak do samego treningu. Ta mało popularna postawa jest najbliższa ideałom dawnych samurajów. Tym samym najważniejsza jest etykieta, ceremoniał, a ponad wszystko – jakość i ortodoksyjna forma kendo, co jest równoznaczne z nauką technik, tak, aby pozwalały używać prawdziwego miecza, a nie ograniczały do zdobywania punktów bambusowym kijem na zawodach.
Kendo to próba poznania siebie przez szukanie własnych słabości, codzienny ciężki trening i samodyscyplinę. Etykieta uczy szacunku do obecnych w trakcie treningu, ale poza nim również: kształtuje osobowość i buduje pewność siebie, bo uczy, że droga na skróty nie przynosi efektów.

Jak często trenujesz? Jak dbasz o formę?
Trenuję codziennie. Są to zwykle dwa treningi, poranny oraz wieczorny. Oprócz tego właściwa dieta. Wierzę w teorię, że jesteśmy tym, co zjemy. Zdarza mi się również biegać i wspinać się, choć na to rzadko pozwala mi czas.

Regularnie bywasz w Japonii.
Co roku odwiedzam niewielkie miasto Kumagaya, które jest położone około 100 km od Tokyo. Od pierwszego wyjazdu, głównym celem wizyt było dla mnie studiowanie kendo, a także zdawanie egzaminów. Mieszkam u nauczyciela kendo Sensei Horiguchi Hisao, który dba o to, żeby czas był wykorzystany w optymalny sposób. Codziennie uczestniczę w trzech treningach, przed śniadaniem o 5 rano, kolejnym o 9 – w szkole średniej z młodzieżą oraz wieczorem – o 19, z dorosłymi. Wszystko jest wcześniej zaplanowane i przygotowane. Między treningami biorę udział w lekcjach historii kendo. Zwykle dwa dni przeznaczone są na zwiedzanie zabytkowych miejsc, często ważnych z punktu widzenia kendo.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 22, maj-czerwiec 2014