Zdecydowana większość przychodzących na świat dzieci w Polsce rodzi się w związkach małżeńskich. Większość dorosłych Polaków (67 proc.) jako coś złego ocenia również wzrost liczby urodzeń pozamałżeńskich.

Zdaniem prof. Piotra Szukalskiego widoczne jest jednak rozluźnienie związku między momentem zawierania małżeństwa a skłonnością do prokreacji. Dzieci nie muszą rodzić się już tylko w małżeństwie. „Z drugiej zaś strony małżeństwo nie oznacza natychmiastowego podejmowania prób realizacji planów prokreacyjnych” – uważa demograf.

W związku z tym obniża się skala „małżeństw naprawczych”, zawieranych w sytuacji, kiedy wkrótce ma pojawić się potomstwo. Ciąża – jak mówi prof. Szukalski – powoli przestaje być powodem zmuszającym do zawarcia małżeństwa.

Przez ostatnie 25 lat wskaźnik małżeństw, które zostały „przymuszone” do zawarcia związku szybko spadał. Obecnie udział małżeństw doczekujących się dziecka w trakcie pierwszego roku od zawarcia małżeństwa wynosi 22,6 proc., kiedy w 2000 r. było to aż 40,7 proc. W przypadku skrócenia tego okresu do 9 miesięcy w 2000 r. udział ten wynosił ponad 33 proc, a obecnie o ponad połowę mniej – 16 proc.

Jednocześnie spadek liczby małżeństw naprawczych, jak i liczby urodzeń w czasie pierwszych 9 czy 12 miesięcy trwania związku małżeńskiego, łączy się z silnym wzrostem częstości urodzeń pozamałżeńskich. Obecnie odpowiadają one za jedną czwartą ogółu urodzeń, podczas gdy w roku 2010 wskaźnik ten wynosił 20,6 proc., a dekadę wcześniej jedynie 12,1 proc.

W rezultacie można mówić o wzroście znaczenia urodzeń, które zostały poczęte poza małżeństwem – łącznie w ostatnich latach obejmują one ok. jedną trzecią ogółu urodzeń. Podejrzewać należy, iż – wraz ze wzrostem liczby urodzeń pozamałżeńskich – rośnie też liczba dzieci, które są świadkami ceremonii ślubnej swych rodziców.

Demograf podkreślił, że ludność polskiej wsi jest zdecydowanie bardziej tradycyjna. W związku z tym są tam silniejsze oczekiwania społeczne do zawierania „małżeństw naprawczych”.

„Towarzyszy temu również niższy o kilka punktów proc. w stosunku do ludności miast, udział urodzeń pozamałżeńskich na obszarach wiejskich. To potwierdza tezę o niższym poziomie akceptacji przez mieszkańców wsi dla nietradycyjnych zachowań demograficznych” – zaznaczył prof. Szukalski.

Źródło: PAP Nauka w Polsce

Dane o wpływie małżeństwa na rokowanie w razie zawału serca zostały zaprezentowanie niedawno na kongresie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

Brytyjscy naukowcy z Aston Medical School w Birmingham przeanalizowali informacje blisko 930 tysięcy chorych hospitalizowanych w Anglii w latach 2000-2013. Były to jedne z największych tego typu analiz prowadzonych do tej pory w Europie. Z tej grupy 25 287 osób miało zawał serca. W 2013 roku badacze sprawdzili, ile z nich zmarło i sprawdzili, jaki był ich stan cywilny (żonaty/rozwiedziony/owdowiały/singiel).
Czy małżeństwo poprawia zdrowie?

Jeśli wahasz się, czy złożyć przysięgę małżeńską, to może szalę przechyli na korzyść zawarcia związku fakt, że badanie pokazało, iż małżonkowie w porównaniu do singli mieli o 14 procent większe szanse na życie po zawale.

Mało tego. Małżeństwo zmniejszało skutki niezdrowego trybu życia (zła dieta, siedzący tryb życia). Nawet jeśli dany człowiek miał nadciśnienie, wysoki poziom cholesterolu we krwi i cukrzycę typu II, a zatem czynniki zwiększające znacznie prawdopodobieństwo zawału (i najczęściej będące pochodną tego, jak je i jak się rusza), to jego szanse rosły, jeśli jednocześnie pozostawał w związku małżeńskim.

Za takie rezultaty odpowiedzialne są prawdopodobnie korzyści płynące z poczucia większego bezpieczeństwa oraz lepsza opieka w razie choroby osoby w związku małżeńskim.

- Małżeństwo zapewnia emocjonalne oraz fizyczne wsparcie na różnych poziomach. Od zachęcania pacjenta do prowadzenia zdrowszego trybu życia, wspomagania go w walce ze schorzeniami po pomoc w przestrzeganiu zaleceń lekarskich. Nasze odkrycia sugerują, że małżeństwo jest jedynym sposobem na to, by dana osoba otrzymała wsparcie pozwalające kontrolować czynniki ryzyka związane z chorobami serca. A w rezultacie przeżyła – skomentował otrzymane wyniki główny autor badań dr Paul Carter.

Podobne wyniki dały przeprowadzone kilka lat temu badania amerykańskie, które objęły jeszcze większą populację. Naukowcy z New York University Langone Medical Center analizowali dane ponad 3,5 miliona Amerykanów pod kątem zależności między stanem cywilnym a czterema schorzeniami: chorobą tętnic obwodowych, miażdżycą tętnic, tętniakiem aorty brzusznej i chorobą wieńcową.

Okazało się wtedy, że osoby pozostające w związku małżeńskim mają:

8 proc. mniejsze ryzyko tętniaka aorty brzusznej;
9 proc. mniejsze ryzyko zachorowania na miażdżycę tętnic;
19 proc. mniejsze ryzyko choroby tętnic obwodowych.

Ponadto okazało się również, że w porównaniu do osób samotnych lub zamężnych/żonatych, u wdowców notuje się 7 proc. większe ryzyko zachorowania na chorobę wieńcową, a bycie rozwodnikiem zwiększa ryzyko zachorowania praktycznie na każdą chorobę serca.

W badaniu amerykańskim wykazano ponadto, że największe korzyści z pozostawania w związku małżeńskim odnosili badani poniżej 50. roku życia, u których ryzyko zachorowania na którąkolwiek z chorób serca było mniejsze o 12 proc.

Czy każde małżeństwo poprawia zdrowie?

Nie każde małżeństwo jest jednak dobroczynne dla zdrowia serca. Korzyści – co oczywiste – odnosi się ze związku dobrego. Co ciekawe, jeśli pojawiają się problemy w związku, to w przypadku starszych osób przekładają się one na gorszą kondycję kobiet. Przynajmniej tak dowodzą badania uczonych z Michigan State University. Kwestia ta dotyczy zwłaszcza ludzi po 70. i 80.

Badacze przez pięć lat śledzili losy 1200 małżonków, którzy w momencie rozpoczęcia badań mieli 57-85 lat. Oprócz ankiet na temat jakości życia małżeńskiego, osoby te miały sprawdzane podstawowe wskaźniki zdrowotne. Ustalenia naukowców z Michigan State University były następujące:
Kiepskie małżeństwo (partner krytykuje, jest roszczeniowy), ma większy wpływ na zdrowie serca niż dobre małżeństwo (partner wspierający). Innymi słowy: złe małżeństwo bardziej szkodzi sercu niż dobry związek daje korzyści.
Wpływ jakości małżeństwa na ryzyko wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej zwiększa się wraz z wiekiem partnerów. Z czasem zły związek generuje więcej stresu, który powoduje większe problemy sercowe. Jest to wynikiem m.in. słabnącego wraz z upływem czasu układu odpornościowego.
Jakość związku ma większy wpływ na kondycję kobiet niż mężczyzn. Być może dlatego, że panie mają tendencję do duszenia w sobie negatywnych emocji wobec partnera, częściej cierpią na depresję, a ona wpływa na problemy z sercem.
Choroba serca sprawia, że kobiety są bardziej poszkodowane w małżeństwie. Być może dlatego, że wciąż to żony chętniej opiekują się chorymi mężami niż mężowie – swoimi cierpiącymi małżonkami.

Małżeństwo a nowotwory

Amerykańskie badania uczonych pod kierunkiem Ayal A. Aizera z Harvard Radiation Oncology Program ujawniły, że chorzy na raka pozostający w małżeństwie mają generalnie większe szanse na przetrwanie choroby niż osoby samotne.

Analizy Amerykanów objęły swym zasięgiem grupę liczącą blisko 735 tys. osób, u których w latach 2004-2008 zdiagnozowano 10 rozmaitych nowotworów (w tym piersi, płuc, jelita grubego, trzustki i prostaty).

Badania ujawniły przede wszystkim, że u osób zamężnych/żonatych istnieje o 17 proc. mniejsze ryzyko przerzutów. Ponadto u chorych, u których jeszcze do tych przerzutów nie doszło, istnieje większa aż o 53 proc. większa szansa, że otrzymają stosowne leczenie. I na koniec: każdy/a zamężny/żonaty chory na raka miał o 20 proc. większe szanse przeżycia niż samotny.

- Małżeństwo pomaga przetrwać raka, ponieważ małżonkowie są dla siebie wsparciem – mówi Ayal A. Aizer.

Według niego możliwość dzielenia się emocjonalnymi kosztami choroby, wspólne odwiedzanie lekarza i pilnowanie, by chory przestrzegał zaleceń odnośnie przyjmowania leków, ma niebagatelne znaczenie dla kwestii przetrwania choroby.

Małżeństwo a alkoholizm

Psychologiczne korzyści bycia w związku sięgają jednak także innych obszarów. Dane zebrane i analizowane przez psychologów z Arizona State University oraz University of Missouri dowodzą, że dla młodych dorosłych, którzy mają poważne problemy z alkoholem (są np. zdiagnozowanymi alkoholikami), małżeństwo jest prawdziwym wybawieniem.

– Odkryliśmy, że małżeństwo nie tylko generalnie prowadzi do zmniejszenia picia, ale ten efekt jest znacznie silniejszy w przypadku osób, które miały wcześniej naprawdę poważne problemy z alkoholem – mówi dr Matthew Lee, psycholog z University of Missouri.

Według niego, nadmierne picie wchodzi w konflikt z wymaganiami związanymi z małżeństwem, stąd młodzi dorośli, przystosowując się do nowej roli społecznej, rezygnują z alkoholu.

Wsparcie, towarzystwo i pomoc w wyjściu z nałogu, większe szanse przeżycia ciężkiej choroby… Czego chcieć więcej?

Anna Piotrowska (www.zdrowie.pap.pl)

W przypadku kobiet, myśl o dzieciach (jeżeli ich jeszcze nie mają) pojawia się zazwyczaj, gdy w wieku 30-34 lat. W tym czasie zaczyna ona dominować w ich życiu. To potwierdza jedynie, że odsuwanie macierzyństwa na dalszy plan nie oznacza zupełnej rezygnacji z dzieci. Trzeba na nie czasami po prostu dłużej poczekać.

Badania sugerują, iż w Polsce więcej dzieci rodzi się właśnie w związkach małżeńskich. Nie oznacza to, że Polacy nie wchodzą w związki nieformalne, jednak najczęściej poprzedzają one małżeństwo, bo te są nadal najważniejszą formą życia rodzinnego. Związki nieformalne stanowią zaledwie kilka procent tych, w które wchodzą kobiety.

Zdaniem dr Anny Matysiak z zespołu badawczego Szkoły Głównej Handlowej, związki nieformalne w Polsce zawierane są przez partnerów, którzy w zasadzie planują małżeństwo, ale chcą sprawdzić, jak im będzie razem. To związki, które w naszym kraju często nie przechodzą próby czasu. Skoro ten moment traktowany jest zazwyczaj jako pewna próba to pary nie decydują się wtedy na potomstwo.

W latach 70. i 80. odsetek poczęć w związkach nieformalnych wynosił poniżej 5%. W drugiej połowie poprzedniej dekady w kohabitacji poczynanych było ok. 23%. dzieci, rodziło się około 14%, natomiast wychowywanych było mniej – dzieci poniżej pierwszego roku życia stanowiły ok. 12%, a dzieci w wieku do dwóch lat ok. 8–9%.

Eksperci twierdzą jednak, że pozostawanie w związku nieformalnym i wychowywanie w nim dzieci nie jest symptomem indywidualistycznego stylu życia czy zmian wartości. Nie robimy tak, ponieważ chcemy pokazać wszystkim naszą odmienność, a dlatego, że napotykamy pewne ograniczenia lub bariery, które sprawiają, że nie decydujemy się na małżeństwo.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Naukowcy z Michigan State University opisali relację między statusem małżeńskim a ryzykiem zaburzeń poznawczych (np. pamięci) w starszym wieku. Przeanalizowali oni obejmujące 14 lat dane na temat 15 tys. osób w wieku od 52 lat wzwyż. Uczestnicy projektu, co dwa lata brali udział w testach sprawdzających ich możliwości intelektualne.

Choć badanie nie określało zależności przyczynowo-skutkowych, okazało się, że pary żyjące w małżeństwie są wyraźnie mniej zagrożone demencją niż reszta populacji. Osoby po rozwodzie były przy tym aż dwukrotnie bardziej narażone na rozwój choroby niż małżonkowie. Ryzyko było szczególnie wysokie u rozwiedzionych mężczyzn.

Co to jest demencja

Demencja jest zespołem objawów wywołanych chorobą mózgu o różnej etiologii. Dotyka głównie osób starszych choć, co zdarza się znacznie rzadziej, może zacząć się rozwijać u osób przed 60-tym rokiem życia. Charakterystyczne dla niej jest to, że prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji poznawczych takich jak: myślenie, mowa, pamięć, kontrola emocji itp.

Co ciekawe, okazało się, że tylko w niewielkim stopniu na zagrożenie demencją u osób po rozwodzie i żyjących w małżeństwie wpływ miały czynniki związane ze zdrowiem, takie jak styl życia i przewlekłe schorzenia. 

Naukowcy donoszą też, że różnice ekonomiczne tylko w części miały wpływ na podwyższone ryzyko pojawiające się po rozwodzie oraz u wdów, wdowców, kawalerów i panien. Nie wpływały jednak na rezultaty w przypadku osób mieszkających wspólnie.

Badacze zwracają uwagę, że tylko w USA prawie 6 mln ludzi żyje z chorobą Alzheimera i związaną z nią demencją.

„Badanie to jest istotne, ponieważ liczba osób żyjących poza małżeńskim związkiem w USA rośnie. Do tego ludzie żyją coraz dłużej, a historie ich stanu cywilnego stają się coraz bardziej skomplikowane. Tymczasem status małżeński to ważny lecz często pomijany czynnik wpływający na ryzyko demencji” – podkreśla autorka badania prof. Hiui Liu.

„Uzyskane rezultaty pomogą twórcom polityki zdrowotnej oraz klinicystom w identyfikacji najbardziej zagrożonych populacji oraz w znajdowaniu najlepszych strategii obniżania ryzyka demencji” – dodaje ekspertka.

Marek Matacz dla zdrowie.pap.pl, PAP Zdrowie

Źródło: Informacje ze strony internetowej Michigan State University

Naukowcy z Michigan State University opisali relację między statusem małżeńskim a ryzykiem zaburzeń poznawczych (np. pamięci) w starszym wieku.

Poznaj receptę na zdrowe małżeństwo

Przeanalizowali oni obejmujące 14 lat dane na temat 15 tys. osób w wieku od 52 lat wzwyż. Uczestnicy projektu, co dwa lata brali udział w testach sprawdzających ich możliwości intelektualne.

Choć badanie nie określało zależności przyczynowo-skutkowych, okazało się, że pary żyjące w małżeństwie są wyraźnie mniej zagrożone demencją niż reszta populacji. Osoby po rozwodzie były przy tym aż dwukrotnie bardziej narażone na rozwój choroby niż małżonkowie. Ryzyko było szczególnie wysokie u rozwiedzionych mężczyzn.

Co to jest demencja

Demencja jest zespołem objawów wywołanych chorobą mózgu o różnej etiologii. Dotyka głównie osób starszych choć, co zdarza się znacznie rzadziej, może zacząć się rozwijać u osób przed 60-tym rokiem życia. Charakterystyczne dla niej jest to, że prowadzi do stopniowego upośledzenia funkcji poznawczych takich jak: myślenie, mowa, pamięć, kontrola emocji itp.

Co ciekawe, okazało się, że tylko w niewielkim stopniu na zagrożenie demencją u osób po rozwodzie i żyjących w małżeństwie wpływ miały czynniki związane ze zdrowiem, takie jak styl życia i przewlekłe schorzenia.

Naukowcy donoszą też, że różnice ekonomiczne tylko w części miały wpływ na podwyższone ryzyko pojawiające się po rozwodzie oraz u wdów, wdowców, kawalerów i panien. Nie wpływały jednak na rezultaty w przypadku osób mieszkających wspólnie.

Małżeństwo leczy serce?

Badacze zwracają uwagę, że tylko w USA prawie 6 mln ludzi żyje z chorobą Alzheimera i związaną z nią demencją.

„Badanie to jest istotne, ponieważ liczba osób żyjących poza małżeńskim związkiem w USA rośnie. Do tego ludzie żyją coraz dłużej, a historie ich stanu cywilnego stają się coraz bardziej skomplikowane. Tymczasem status małżeński to ważny lecz często pomijany czynnik wpływający na ryzyko demencji” – podkreśla autorka badania prof. Hiui Liu.

„Uzyskane rezultaty pomogą twórcom polityki zdrowotnej oraz klinicystom w identyfikacji najbardziej zagrożonych populacji oraz w znajdowaniu najlepszych strategii obniżania ryzyka demencji” – dodaje ekspertka.

Marek Matacz, zdrowie.pap.pl

Tak, jak zmienia się charakter i znaczenie relacji, tak samo zmieniają potrzeby, cele i wartości osób będących w związku. Pojawia się rutyna, troski, obowiązki, które czasem skutecznie potrafią ujarzmić spontaniczność i latające w brzuchu motyle. Wiele par z czasem zaczyna dostrzegać, że więcej je dzieli niż łączy, że nie radzą sobie ze wspólnym pokonywaniem problemów, że mają rozbieżne cele. Wtedy pojawiają się nieporozumienia, od których już tylko krok do kryzysu.

Nie przegap sygnałów

Przyczyn kryzysu w związku może być wiele. Nie istnieje tu jeden schemat, który możemy przełożyć na wszystkie zmagające się z problemami małżeństwa. Jako najczęstszą przyczynę rozwodu wskazuje się niezgodność charakterów. Małżonkowie wskazują jako problem brak porozumienia, problemy osobowościowe, konflikt wartości i konflikty ról czy problemy emocjonalne. Ważne jest jednak, by nie przegapić pojawiających się po drodze oznak, że coś zaczyna się „psuć”, jak np. że przestajemy ze sobą rozmawiać, a każdy dzień zaczyna się i kończy kłótnią, brakuje nam zrozumienia i większość czasu spędzamy osobno.

- Małżonkowie z czasem częściej w negatywny, wybiórczy sposób interpretują zachowania męża czy żony, przypisując im złe zamiary. Zdarza się, że częściej widzą to, co niemiłe i nieprzyjemne niż miłe. Częstym błędem w podejściu do kryzysu jest to, że winą obarczamy naszego partnera. Łatwiej jest nam przenieść odpowiedzialność za problemy na drugą osobę. Jednak naprawdę rzadko zdarza się, że sprawa jest tak prosta. Najczęściej oboje mają sobie wzajemnie coś do zarzucenia, czegoś im w związku brakuje, przestaje satysfakcjonować. Na początku trzeba wykonać bardzo proste zadanie – zastanowić się, dlaczego do danych sytuacji doszło – choćby zdrada jest zazwyczaj sygnałem, że problem pojawił się już wcześniej, ale zabrakło rozmowy czy podjęcia próby rozwiązania problemu. Warto przy tym zwrócić uwagę na naturalne rozbieżności w stylach mówienia kobiet i mężczyzn, które wraz ze stereotypami i nadawanym symbolicznym nieraz znaczeniom komunikacji w związku stymulują lub pogłębiają konflikt. Dla przykładu: kobiety mówiąc o problemach oczekują wsparcia i pocieszenia, podczas gdy mężczyźni traktują tę sytuację jako sygnał do poszukiwania rozwiązań – wyjaśnia Monika Dragunajtys-Sudoł, psycholog.

Pogadajmy, czyli gdzie szukać pomocy?

W sytuacji, gdy codzienne nieporozumienia uniemożliwiają małżonkom zgodne funkcjonowanie, powodują znaczące cierpienie, konieczne może okazać się poszukanie wsparcia u innych osób. I tak włączają w swoje konflikty osoby bliskie – rodziców, rodzeństwo, przyjaciół, poszukując w nich sojuszników lub oczekując sposobów rozwiązania trudności. Niejednokrotnie konflikt wówczas eskaluje, rozszerza się i pogłębia oddalając małżonków od siebie. Czasami decydują się na pomoc specjalisty psychologa czy psychoterapeuty. Wyobrażenia dotyczące terapii pary mogą utrudniać zaangażowanie się w nią lub rozczarowywać, kiedy nie przynosi szybkich i zadowalających efektów.

Decydując się na podjęcie terapii małżeńskiej warto wiedzieć, jak ona zazwyczaj przebiega. Oczywiście każdy związek jest inny, zatem podejście terapeuty zwykle jest elastyczne i dostosowane do możliwości potrzeb konkretnej pary. Z reguły współpraca ze specjalistą rozpoczyna się od kilku spotkań zapoznawczych. Najczęściej są to trzy sesje, podczas których psycholog ma czas na poznanie obecnej i przeszłej sytuacji pary, a także ich planów i oczekiwań. To też czas na ustalenie kontraktu i szczegółowe określenie celów. Dopiero potem można przejść do dalszej części procesu.

Terapia dla par – jakie niesie korzyści?

Na terapię najczęściej zgłaszają się pary stające w obliczu kryzysu lub w przechodzące kryzys. Konflikty, których nie udaje się małżonkom rozwiązać między sobą, często rosną do wielkich rozmiarów, uniemożliwiając im wspólne, zgodne życie. W takiej sytuacji, pary zapominają o uczuciu, które łączyło ich jeszcze jakiś czas temu, a codzienną czułość i miłość zastępują negatywne emocje – złość czy frustracja.

- Spotkania ze specjalistą usprawnią wzajemną komunikację i pomogą lepiej zrozumieć siebie nawzajem. Pary stają się wtedy bardziej świadome swoich emocji, reakcji czy potrzeb. Uczą się także znajdowania kompromisów, które są podstawą opartego na zaufaniu i bliskości związku. Współpraca z terapeutą daje szansę na jasną i czytelną komunikację, dzięki czemu małżonkowie w końcu mogą usłyszeć i zrozumieć również oczekiwania i problemy drugiej osoby. Zdarza się, że wiele małżeństw na bieżąco omawia pojawiające się problemy, a mimo to nie udaje im się rozwiązać kłopotów samodzielnie. Schematy myślenia i zachowania w relacji mają tendencję do usztywniania się. Sposoby rozwiązywania problemów, które początkowo mogły w związku pomagać, mogą być na dłuższą metę dezadaptacyjne. Wtedy potrzebne jest neutralne spojrzenie kogoś z zewnątrz, czyli np. terapeuty czy mediatora i zastosowanie innych niż dotychczas stosowane strategii – mówi specjalistka.

Ratowanie małżeństwa za wszelką cenę?

Przy zaangażowaniu obojga małżonków zazwyczaj istnieje szansa na pokonanie problemów. Bywa, że w wyniku terapii pary, które jeszcze rok wcześniej chciały się rozejść, teraz na nowo cieszą wspólnym życiem, decydują się na kolejne kroki w związku, np. na powiększenie rodziny. Należy mieć jednak świadomość, że na odbudowanie relacji potrzeba czasu. Musimy postrzegać to jako proces. Tak jak para nie przestała się dogadywać w ciągu kilku dni, tak nie da się ich związku odbudować z dnia na dzień. Pozytywne efekty to wspólna praca terapeuty i obojga zaangażowanych małżonków.

Pamiętajmy, że z czasem zmieniamy się i my, i współmałżonek. Zmieniają się nasze plany, podejście do życia czy oczekiwania. Czasem miłość między dwojgiem ludzi po prostu się zmienia. W niektórych sytuacjach każde z małżonków chce pójść w swoją stronę i nie ma w tym nic złego, o ile obie strony się na to zgadzają. Wtedy naturalną koleją rzeczy jest rozstanie się. Częściej jednak pary, zwłaszcza po uwzględnieniu wpływu rozstania na inne osoby i przebieg rozwoju osobistego, decydują się na podjęcie próby odbudowania relacji. Najczęściej z sukcesem – tłumaczy Monika Dragunajtys-Sudoł.

Co ważne, terapia małżeńska to nie są tylko sesje z terapeutą. Główna praca i to na pełen etat jest do wykonania po opuszczeniu gabinetu – w domu, w codziennym życiu.

Źródło: 38 PR

A może inaczej: ciekawe są wnioski z analizy. Pierwszy jest taki, że decyzja kobiety może mieć wpływ na poczucie męskości partnera. Kiedy kobieta postanawia nie przejmować nazwiska po mężu, jego otoczenie może zacząć postrzegać go jako uległego.

– Tradycja przejmowania nazwiska to więcej niż tylko tradycja. Odzwierciedla subtelne normy płciowe i ideologię, które zwykle nie są kwestionowane pomimo ewidentnego uprzywilejowania mężczyzn – twierdzi prof. Robnett.

Posługując się zróżnicowanymi metodami badawczymi, zespół znalazł związek pomiędzy cechami osobowościowymi i postrzeganiem dynamiki związku. Tradycyjnie mężczyznom przypisuje się instrumentalizm, agresywność czy skłonność do dominacji. Z kolei ekspresyjność, czułość i skłonność do pielęgnacji to cechy kobiece. Tyle że ten schemat postrzegania sypie się, gdy kobieta nie przejmuje nazwiska po mężu.

Zwróćmy uwagę, że nie mówimy o realnych cechach małżonków, lecz o tym, jak postrzega ich otoczenie. – Ludzie uogólniają na podstawie kwestii nazwiska, przekładając ją na bardziej ogólne cechy osobowe partnerów – twierdzi psycholożka.

Jak doszła do swoich wniosków? W pierwszym badaniu spytano studentów w USA, by przypisali cechy osobowe mężczyźnie, którego żona nie przejęła po nim nazwiska. Przypisywano mu cechy ekspresyjne, a używane przez studentów słowa to czuły, wyrozumiały, skromny, uległy.

W drugim badaniu uczestnicy w Anglii przeczytali historię fikcyjnej zaręczonej pary i byli proszeni o komentarz w sprawie wyboru kobiety dotyczącego nazwiska. Gdy kobieta postanawiała zachować swoje nazwisko, uznawali mężczyznę za bardziej ekspresyjnego. Gdy przejmowała jego nazwisko – za bardziej dominującego i instrumentalnego.

W trzecim badaniu, ponownie na studentach w USA, skupiono się na mężczyznach prezentujących bardzo silne tradycyjne wzorce, zakrawające o niechęć do kobiet czy seksizm. W ich ocenie kobieta wybierająca swoje nazwisko odbierała mężowi część jego siły. – Już poprzednie badania pokazały, że osoby pasujące do określenia „seksista” negatywnie reagują na kobiety, które wymykają się tradycyjnym normom dotyczącym płci. Teraz wiemy również, że ich negatywna ocena przechodzi na mężów tych kobiet – zauważa prof. Robnett.

Źródło: Sex Roles

Ale, w odróżnieniu od ślubu ich rodziców, małżeństwo Gobii będzie sformalizowane i otrzyma poświadczenie urzędowe, dzięki nowemu hinduskiemu przepisowi. 25-latka będzie jedną z milionów kobiet w mniejszości hinduskiej Pakistanu, które mogą zatwierdzić swój stan cywilny na mocy nowych przepisów (Hindu Marriage Act, podpisany 19 marca).

– My, hinduskie dziewczynki i kobiety, żyłyśmy dotąd w ciągłym strachu przed… przed porwaniem, wymuszoną zmianą wyznania i ślubem z osobą o odmiennej religii – mówi Sapna Gobia, absolwentka filologii angielskiej w Dharaki, na południu Pakistanu.

Ma nadzieję, że nowe prawo pomoże zatrzymać falę uprowadzeń kobiet mniejszości hinduskiej i ich wymuszonego nawrócenia na potrzeby bigamicznych, wymuszonych małżeństw.

– Dzięki zatwierdzeniu naszych małżeństw przez państwo, nikt nie może powstrzymać mnie i mojego męża przed potwierdzeniem naszego stanu cywilnego – młoda Hinduska powiedziała Thomson Reuters Foundation (TRF). – Przede wszystkim bigamia została uznana za przestępstwo w oczach prawa, to wielka ulga.

Po oddzieleniu od Indii w 1947 roku i utworzeniu Pakistanu jako niezależnego kraju dla muzułmanów, małżeństwa mniejszości hinduskiej nie były usankcjonowane prawnie, co oznaczało dla kobiet w tej mniejszości brak prawnej ochrony.

Hindusi w Pakistanie stanowią dużą mniejszość, z populacją ok. 3 milionów na całkowitą liczbę 190 milionów zamieszkujących ten kraj. Dyskryminacja i przemoc wobec nich, zwłaszcza na tle religijnym, jest powszechna.

– Wiele naszych zamężnych córek i sióstr zostało porwanych przez możnych Pakistańczyków i zmuszonych do przejścia na islam – powiedział prawnik Arjun Das, prezes Pakistańskiej Rady Meghwaru (hinduskiej społeczności), który apelował o wprowadzenie nowego prawa. – Później były zmuszane do poślubienia ich wpływowych porywaczy, oczywiście bez swojej zgody.

Porwanie

16-letnia Anjali Kumari została pojmana w biały dzień we własnym domu w Dharaki. W ciągu jednego dnia wymuszono na niej zmianę wiary na islam. – Gdy zaczęliśmy uliczne protesty, domagając się uwolnienia córki z rąk lokalnej grupy politycznej, musieliśmy wynieść się do Karaczi z powodu gróźb odebrania nam życia – relacjonuje w rozmowie z TRF ojciec Kumari, Kundan Mal Meghwar. – Została ponownie wydana za mąż wbrew swojej woli.

W 2014 roku sąd w Karaczi uznał, że Anjali powinna zamieszkać w schronisku w tym mieście, by jej rodzice mogli ją odwiedzać. – Ale nigdy nie pozwolono nam jej zobaczyć, przez co wpojono jej, że nie jesteśmy zainteresowani uwolnieniem córki z rąk porywacza. Poddała się presji i ostatecznie odeszła do nowego męża – relacjonuje ojciec.

Ochrona

– Przełomowe prawo, Hindu Marriage Act, ma na celu ochronę rodzin, zwłaszcza kobiet i dzieci z społeczności hinduskiej, przez uznanie ich małżeństw w świetle prawa – argumentuje Zahid Hamid, minister prawa i sprawiedliwości Pakistanu. Nowa ustawa pozwoli też Hindusom na rozwody i ponowne zaślubiny.

– Urzędnicy stanu cywilnego będą powołani w różnych częściach kraju, zgodnie z nowym prawem. Uprawnienia urzędników pozwolą rejestrować małżeństwa mniejszości hinduskiej i wydawać oficjalne świadectwa ślubu – deklaruje minister. Zwraca uwagę, że szczególny nacisk położono na zwalczenie bigamii w Pakistanie. Właśnie o ochronę kobiet przed siłową zmianą wiary i ślubem walczyły od lat Pakistańska Rada Meghwaru i Pakistańska Rada Hinduska.

Jednak Ramesh Kumar Vankwani, lider Pakistańskiej Rady Hinduskiej, przypomina o konieczności silnej woli politycznej we wdrażaniu takiego prawa. Potrzeba kampanii w szkołach i mediach, by ludzie byli świadomi zmian prawnych. – Zapewnienie niezbędnej ochrony przed okrucieństwem oraz swobód dla mniejszości jest obowiązkiem państwa – przypomina Vankwani.

Z kolei sędzia sądu najwyższego i aktywista na rzecz praw mniejszości Nand Lal Lavha przypomina, że kluczowa będzie świadomość wśród policjantów, sądów i prawników, by zapewnić ochronę dla hinduskich dziewczynek i kobiet.

Reportaż udostępniony przez Thomson Reuters Foundation. Autorzy: Saleem Shaikh, Sughra Tunio. Redakcja: Ros Russell

Szwagier, ojciec trójki dzieci, niecieszący się wśród towarzystwa dobrą opinią, nie budzi w niej jednak odrazy, lecz jako przyszły mąż niesie nadzieję na wyczekiwaną przez lata poprawę losu dziecka niechcianego i odtrącanego przez własnych rodziców tylko dlatego, że nie urodziło się chłopcem.

Ewa ostatnia córka mecenasa Więckowskiego, która do tej pory była zahukana i poniewierana, zostaje panią we dworze i jest wprost uwielbiana przez męża, który – podobnie jak ona – pragnie pogrzebać przeszłość na cmentarzu i odciąć się od nielubianego teścia. Dwór wznoszący się od lat na końcu alei starych topoli kryje jednak stare tajemnice, które nie pozwalają zapomnieć o tym, co było.

„Aleja starych topoli” ma swoją kontynuację. W kolejnym tomie poznajemy jednak następne pokolenie Celiowskich i Więckowskich. Nie oznacza to jednak, że razem z nim kończą się tajemnice rodzinne. Tak naprawdę to dopiero początek…

Źródło: Novae Res

Jakie są żony jednego męża? Tunia zawsze marzyła o domu pachnącym świeżo pieczonym ciastem, z wykrochmalonymi firankami w oknach. Anita to wolny duch, dla której seks jest o całe niebo i piekło ważniejszy niż dla jej przyjaciółki. Choć pewnie lepiej byłoby ją nazwać współżoną czy siostrą.

Taki układ nie jest kompromisem, brakiem decyzji, chwilową zachcianką czy zdradą. To dla tych ludzi idealny model rodziny. W tym układzie mąż stanowi dobro wspólne, którym obie panie podzieliły się sprawiedliwie.

Nie tylko Michalina Wisłocka wiedziała, że kobiety mają różne temperamenty, potrzeby i oczekiwania wobec mężczyzn. A jednak mało która odważyłaby się na to, żeby żyć pod jednym dachem z mężem i drugą kobietą – tak jak Wisłocka. I jak one, kilkadziesiąt lat później. Czy w takim układzie mają szansę na szczęście? I dlaczego najmłodsza córka postanowiła już nigdy nie wychodzić z domu? Teraz obojętnie obserwuje świat zza szyby pokoju. To nie jej życie. Jej rozpadło się, z hukiem i w niesławie. I jak do tego doszło? Bo zabrakło miłości czy było jej zbyt dużo?

„Żony jednego męża” to opowieść o dwóch pokoleniach rodziny, która przez dwadzieścia lat udawała zupełnie zwyczajną.

Autorka tej powieści, Anna Fryczkowska, ma na swoim koncie osiem powieści, a także kilka ważnych nagród. Jest także dziennikarką i scenarzystką głośnych seriali telewizyjnych (m.in. „Na Wspólnej” i „Przystań”).

Premiera książki zaplanowana jest na 11 kwietnia 2017 r.

Źródło: Burda Media