Rzadko zdarza się, że dobry film jest ucztą dla miłośników kina. A jednak! Opowieść o życiu Howarda Hughesa to coś w sam raz dla każdego, kto kocha kino. Za sprawą genialnego wyczucia reżysera możemy na trzy godziny przenieść się do magicznej fabryki snów, do Hollywood z okresu od końca lat 20tych po połowę lat 40tych. To świat prawdziwych gwiazd: Avy Gardner, Katherine Hepburn, Spencera Tracy i… Howarda Hughesa. A raczej Leonardo Di Caprio. Do tej pory musiał on udowadniać, że oprócz ładnej buzi ma też odrobinę talentu aktorskiego. Po kreacji, jaką stworzył w „Aviatorze” to raczej reżyserzy będą musieli dowodzić, że mają odpowiednią rolę dla tak dobrego aktora. Jego bohater to uwodzicielski przystojniak a jednocześnie szalony schizofrenik, dla którego wyjście z hotelowej toalety wymaga więcej odwagi i uporu niż zaprojektowanie i zbudowanie samolotu o rozpiętości skrzydeł większej niż boisko piłkarskie! Nie mam wątpliwości, że Di Caprio stanowi główny atut filmu. Całości dopełniają: rewelacyjni Cate Blanchett,  Alec Baldwin i Alan Alda w rolach drugoplanowych oraz świetna muzyka Howarda Shire’a. No i ogromny wysiłek scenografów i projektantów kostiumów, dzięki którym na ekranie odżywa dawne, bajkowe Hollywood.

Martin Scorsese oprowadzał nas już po „Kasynie” rodzącego się Las Vegas, pozwalał uczestniczyć w „Ostatnim kuszeniu Chrystusa”, przedstawiał z dziewiętnastowiecznej perspektywy świat „Gangów Nowego Jorku”. W „Aviatorze”, razem z Howardem Hughesem, zabiera nas prosto do nieba. Dzięki temu filmowi, możemy choć na chwilę oderwać się od ziemi i poczuć naprawdę wolnymi. I przekonać się, że jedyną rzeczą, która nas ogranicza jesteśmy my sami.

Akcja dzieje się w Ameryce lat 50. Oto poznajemy dwóch agentów federalnych: Teddy’ego i Chucka, którzy przybywają na tytułową wyspę, żeby rozwiązać pewną zagadkę. Na wyspie znajduje się specjalne więzienie połączone ze szpitalem psychiatrycznym dla wyjątkowo niebezpiecznych, a jednocześnie uznanych za obłąkanych, przestępców. Z tegoż więzienia pewnej nocy, z zamkniętej celi i bez butów uciekła jedna ze skazanych – szczególnie niebezpieczna morderczyni trójki dzieci. Agenci mają sprawdzić, czy ucieczkę przeżyła, co się z nią stało i co tak naprawdę wydarzyło się na tej skalistej wyspie odciętej od świata.

Jeden z detektywów, Teddy (po raz kolejny obsadzony w głównej roli przez Scorsese Leonardo Di Caprio) okazuje się postacią bardziej skomplikowaną, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Przeżył wielką tragedię tracąc ukochaną kobietę (to, jak ją stracił będzie rozwiązaniem wielu zagadek, które spiętrzą się przed detektywami podczas pobytu na wyspie), ma też koszmarne doświadczenia związane z II wojną światową (ten wątek też jest niezbędny, bo już w pierwszych minutach filmu dowiadujemy się, że jeden z lekarzy zajmujących się umysłowo chorymi przestępcami jest Niemcem i wcale nie wykluczone, że maczał palce w nazistowskich eksperymentach na ludziach). Postać grana przez Di Caprio to najmocniejsza stron filmu, niestety gdzieś w połowie reżyser chyba za bardzo zaufał naiwności widzów. Bo mniej więcej po godzinie zaczyna być jasne, że coś tu w tej historii nie gra. A jeśli nie gra, to pewnie nic nie jest takie, jakim się być wydaje. A, niestety, takie myśli widza w trakcie seansu, to już pierwszy krok do rozwikłania zagadki szybciej, niż reżyser by sobie tego zapewne życzył.

„Wyspa tajemnic” ma wiele atutów. Doskonała obsada (poza Di Caprio możemy podziwiać na ekranie Marka Ruffalo, Bena Kingsley’a, Michelle Williams), klimatyczne zdjęcia, sprawny montaż, dobrze dobrana muzyka. Scenariuszowi też nie można wiele zarzucić, poza tą wspomnianą przewidywalnością. Ale, może się czepiam.