Jak wyobrażasz sobie swoją zawodową przyszłość za kilka lat?
Jako freelancer mogę pracować gdziekolwiek, gdzie jest prąd i Internet. Mam nadzieję, że za parę lat moja pozycja zawodowa ustabilizuje się na tyle, że będę mogła wyjechać na zapomnianą egzotyczną wyspę i tam odpoczywać z przerwą na pracę.

Co starasz się przekazać obserwującym Cię fanom?
Chciałabym przekazać, że podróżowanie na własną rękę, bez samochodu jest proste i tanie. Jednocześnie jest też bardzo wartościowe i pozwala na cieszenie się życiem. Warto mieć marzenia i je realizować. A właściwie zamieniać marzenia na plany i spełniać je punkt po punkcie.

Co sprawia Ci w pracy największą radość?
Najbardziej przyjemny jest dla mnie ten moment, kiedy po całym dniu biegania po obcym mieście, padam na hotelowe łóżko i wiem, że udało mi się przeżyć, dojechać, zwiedzić miasto i cały dzień rozmawiałam tylko po angielsku. Podstawowe rzeczy, ale bardzo satysfakcjonujące. A potem wgranie zdjęć na komputer i przekazanie swojej opowieści innym, którzy zostawią po sobie ślad w postaci komentarzy, które nie tylko bardzo cieszą, ale też motywują do dalszej pracy.

Co chciałabyś przekazać innym kobietom, aby uwierzyły w siebie i w swoje możliwości?
Jeżeli myślicie, że łatwo mi wyjść z domu i wsiąść do autobusu byle jakiego, to się mylicie. Ja, czy każda inna osoba, tak samo boimy się tego, co może się stać, gdy postawimy stopę na ziemi za ogrodzeniem. Nie musicie tego w sobie tłumić. Nie musicie się panicznie bać. Przyjdzie taki moment kiedy zrozumiecie siebie i znajdziecie rozwiązanie, aby żyć swoim życiem bez zwracania uwagi na innych. Nie czekajcie aż ktoś zaproponuje wam zrobienie czegoś razem. Jeśli macie ochotę, zróbcie to same! Nie ma na co czekać. Dasz radę! A jeżeli myślisz, że nie dasz, to powtarzaj to sobie aż do skutku. A potem to zrób i miej satysfakcję, że spróbowałaś.

Największe marzenie przed Tobą to?
Staram się dopiero je odkryć.

Jaka jest Twoja definicja sukcesu?
Być szczęśliwym.

Zapraszam na: www.jakdojadedo.info

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka

Jeszcze na studiach (kilka lat temu… tylko bez dat proszę!) postanowiłam wyjechać za granicę w poszukiwaniu pracy. Był to okres kiedy wszyscy wyjeżdżali. Ja też tego bardzo chciałam. Przerwałam więc studia na AWFie i wyruszyłam do Irlandii za pracą. Wyobrażenia jakie wtedy miałam – jako niespełna 20-latka – nie pokryły się absolutnie z rzeczywistością, jaka mnie tam zastała! Chodziłam do pracy (byłam kelnerką/barmanką), wracałam do domu, budziłam się i znów szłam do pracy. Miałam tam być tylko kilka miesięcy. Czas jednak BARDZO szybko uciekał i nawet się nie obróciłam, a minęły już 2 lata!

Pewnego pięknego dnia, gdy sprzątałam salę po całonocnej balandze (oczywiście nie ja imprezowałam, tylko pracowałam), zbierając kufle i kieliszki… zastanawiałam się czy to już tak ma to wyglądać? Czy ja już zawsze będę w tym miejscu? Przecież chciałam inaczej!

Zawsze marzyłam o tym, by skończyć studia na AWFie, pracować jako fizjoterapeuta, zostać trenerem i prowadzić zajęcia fitness… Patrzyłam na te wszystkie roześmiane twarze, młode bawiące się osoby, a ja w wieku 22 lat harowałam jak wół! I po co? Wtedy mnie olśniło! Nic, poza korzyścią finansową, nie przeważyło tego pytania: „PO CO?”

Minęło jeszcze kilka miesięcy i wróciłam do Polski. Po dwóch latach przerwy wróciłam na studia, zamieszkałam z powrotem u rodziców i zaczęłam wszystko od nowa! Nie było mi łatwo, w grupie na studiach byłam jedną z najstarszych, ale miałam swój cel i to było najważniejsze! Wiedziałam, co mnie czeka, gdy nie skończę studiów. Wiedziałam, że mam wyjście awaryjne – barmanka w Irlandii, a tego powtórzyć już nie chciałam! Rok akademicki się zaczął, a ja zaczęłam walkę o swoje marzenia.

Pierwsze kroki jakie poczyniłam to zapisanie się na kurs instruktora fitness. Gdy tylko dostałam papierek od razu szukałam pracy (jestem pracoholikiem!). Ku mojemu zaskoczeniu od razu dostałam kilka fajnych ofert. Studiowałam dziennie, pracowałam jako „fitnesska”, wszystko zaczynało się powoli układać.

Następnie robiłam mnóstwo szkoleń, zostałam trenerką, skończyłam studia. Zaczęłam pracę w dużej sieciówce,  gdzie zostałam managerem, trenerem i prowadziłam autorskie zajęcia!

Nie uwierzycie, ale właśnie o tym marzyłam, sprzątając kufle po irlandzkich imprezowiczach. Wciąż miałam to przed oczami i mimo wielu różnych potknięć w życiu, udawało mi się krok po kroku realizować moje marzenia. Czasami nasze życie płata nam różne figle. Czasem trzeba upaść, zrobić coś na przekór, aby uświadomić sobie czego się oczekuje, czego tak naprawdę się chce!

Ten okres pracy w Irlandii dużo mnie nauczył. Przede wszystkim tego, że o marzenia należy walczyć, nie zawsze pieniądz jest ważniejszy! Być może Was to zdziwi, ale jako barmanka w Irlandii zarabiałam dwa razy więcej niż menager w Polsce. Natomiast satysfakcja z pracy jaką otrzymałam – jest nieporównywalnie większa!

Jeżeli i Ty jesteś na etapie wyborów życiowych, pamiętaj, żeby ZAWSZE kierować się sercem i intuicją!

fot. Pixel Heart

Każda z nich jest inna. Claudia jest przewrażliwiona na punkcie wsi, na której za żadne skarby nie chciałaby mieszkać. Jej miejscem na Ziemi jest z pewnością miasto. Ella ma natomiast ochotę na to, aby coś zmienić w swoim życiu. Los bywa jednak przewrotny i wcale nie zamierza dać jej szansy na radykalne zmiany. Laura uległa najstarszemu banałowi z książek. Ale to nie znaczy, że jest łatwiejszy do zaakceptowania.

„Najlepsze chwile w życiu” to inspirująca, zabawna, prowokacyjna i prawdziwa powieść o kobietach i dla kobiet. Porusza kwestie związane z tym, co świat daje kobietom, kiedy już dzieci wyfruwają z gniazda i daje zarówno poruszające, jak i radośnie pocieszające odpowiedzi czterem przyjaciółkom świętującym upływający czas.

Źródło: Wydawnictwo MARGINESY

Praca to pani pasja. Kiedy pojawiło się u pani zainteresowanie kosmetologią?
Anna Ścisło: Zainteresowanie kosmetologią pojawiło się u mnie dosyć późno. Zawsze marzyłam o tym, żeby zostać lekarzem. Chciałam pomagać. W tym celu poszłam do liceum o profilu biologiczno-chemicznym z językiem łacińskim. W pewnym momencie zdałam sobie sprawę z tego, że jestem osobą „nadwrażliwą”, że nie mogłabym wielu rzeczy zrobić i po prostu tamto marzenie porzuciłam.
Przez cały okres liceum mieszkałam w internacie. W moim pokoju zawsze było pełno osób, które przychodziły po radę lub po prostu porozmawiać. Myślę, że byłam pewnego rodzaju  „wolontariuszem-psychoterapeutą” (śmiech).
Kiedy przyszedł moment, by zdecydować się na jakiś kierunek studiów z pomocą przyszedł mi mój brat. To on wpadł na pomysł, żebym studiowała kosmetologię. Początkowo byłam sceptycznie nastawiona, ale z czasem zrozumiałam, że dzięki temu mogłabym pomagać zarówno w sferze fizycznej, jak również psychicznej. Klientki czasem potrzebują po prostu się wygadać (śmiech).
Po pierwszym roku studiów chciałam zrezygnować – zostałam za namową jednej z nauczycielek zajęć praktycznych. Kosmetologia stała się moją pasją dopiero na studiach magisterskich. Dzięki szerokiemu programowi nauczania miałam okazję poznawać kosmetyki „od środka”, a tym samym zrozumieć mechanizmy ich działania. Fascynują mnie poszczególne składniki i to jak będą one wpływać na jakość skóry.

Czy realizowanie marzeń jest trudne?
Myślę, że najtrudniejsze jest samo ich znalezienie. Zazwyczaj żyjemy w takim pośpiechu, że popadamy w stagnację. Nie zastanawiamy się co dalej robić, czego pragniemy, tylko robimy to, co mamy zrobić w danym momencie i pędzimy dalej. Sama realizacja marzeń zależy od naszej organizacji i tego czy będziemy konsekwentnie dążyć do celu. Wierzę, że jeśli czegoś pragniemy, to z czasem to zdobędziemy, może w innym momencie, niż byśmy tego oczekiwali, ale jednak to się uda.

Jakie jest zatem pani największe marzenie?
Poza prozaicznym założeniem rodziny i byciem szczęśliwą marzę o tym, żeby kiedyś tworzyć własne kosmetyki. Skupię się wówczas na cerze problematycznej, trądzikowej, jak również działaniu przeciwzmarszczkowym. Każdego dnia zastanawiam się czego bym użyła, aby osiągnąć dany efekt kosmetyczny. Rynek kosmetyczny jest teraz bardzo szeroki. Mamy mnóstwo możliwości, aby poprawić nasz wygląd. Chcę, aby moje produkty były unikatowe, a jednocześnie dostępne dla większej liczby odbiorców. Wierzę, że mi się to uda, muszę jedynie jeszcze trochę poczekać i zdobyć potrzebną wiedzę.

Co daje pani największą satysfakcję w pracy?
Choć bywają trudne chwile w pracy, to największą satysfakcję daje mi zadowolenie osób, którym wykonałam zabieg. Pamiętam jedną sytuację, która sprawiła, że widzę sens w tym co obecnie robię… Przyszła do mnie pani, której syn wykupił zabieg. Widziałam, że nie jest to osoba majętna i że pierwszy raz jest w takim miejscu. Chciałam tą panią dopieścić, zrobić dla niej jak najwięcej, tak by poczuła się wyjątkowo. Pani ciągle mi dziękowała. Widziała, że się staram. Wychodząc wzięła mnie w objęcia i ponownie dziękowała mając łzy w oczach. Gdy zamknęła za sobą drzwi, opadłam na krzesło i po prostu się wzruszyłam.

Nie każdy ma szczęście robić w życiu to co kocha. Jak pani sądzi dlaczego tak właśnie jest?
Myślę, że czasem ludzie sami nie wiedzą, co chcą robić i wtedy każda praca jest zła lub po prostu brakuje im odwagi, by zmienić coś w swoim życiu. Szybko przyzwyczajamy się do otoczenia, w którym pracujemy. Czasami należy zmienić miejsce, w którym się żyje. Do tego trzeba sporej odwagi, jak również wsparcia bliskich osób. Kolejną przeszkodą jest tłumaczenie, że nie ma się odpowiedniego wykształcenia. W takim przypadku należy poszukać szkoły, czy kursu, doszkolić się i po prostu zacząć działać (śmiech).

Jakie są pani plany na przyszłość?
Na tę chwilę wiem, że brakuje mi jeszcze sporo wiedzy i doświadczenia. Uważam, że kolejnym krokiem po pracy w SPA będzie współpraca z dermatologiem. Chcę się jak najwięcej dowiedzieć o zmianach skórnych, nauczyć się metod diagnostycznych i leczenia. Na studiach przekazano nam taką wiedzę, jednak bez praktyki jest wręcz bezużyteczna. Choć kocham miejsce, w którym żyję, to wiem, że muszę się rozwijać, a tym samym się wyprowadzić.

Dobry kosmetolog to taki, który…
…potrafi słuchać, wykorzystać wiedzę, by pomóc w pielęgnacji skóry, czy modelowaniu sylwetki. Ważne jest, aby kosmetolog spojrzał krytycznym okiem na produkty i urządzenia oferowane na rynku. Powinien sprawdzić, czy są jakieś dowody na ich skuteczność. Prawdą jest, że to, co czasem firmy przedstawiają nam jako nowość, było użyte wiele lat wcześniej i nie przyniosło oczekiwanych efektów. Dobry kosmetolog powinien odróżniać produkty wartościowe, od mniej wartościowych. A najważniejsze, żeby miał dużo uśmiechu i cierpliwości, ale to dotyczy każdej pracy.

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka