Szczególną uwagę warto zwrócić na to, w jaki sposób wpływają na dzieci. Badania pokazują, że mogą doprowadzić do zwiększenia się agresji wśród młodych ludzi, w szczególności wymierzonej przeciwko członkom mniejszości i grup marginalizowanych.

Jak to było w Kalifornii

Zjawisko to zostało zaobserwowane przy okazji dyskusji, która rozwinęła się w Kalifornii przed referendum w kwestii przyjęcia tak zwanej Propozycji 8. Mieszkańcy stanu mieli zagłosować w sprawie wprowadzenia do konstytucji poprawki, której rezultatem była delegalizacja małżeństw osób tej samej płci. Referendum poprzedzone było długą kampanią prowadzoną zarówno przez przeciwników, jak i zwolenników poprawki, w której udział wzięło wielu popularnych polityków i organizacji.

Analiza przypadków występowania aktów agresji na tle homofobicznym w kalifornijskich szkołach w latach poprzedzających referendum, w trakcie kampanii oraz po jego zakończeniu pozwala zauważyć pewną zależność. Liczba tego typu zachowań znacznie wzrosła w roku 2008, w którym prowadzona była szeroko zakrojona debata na temat Propozycji 8. Jeszcze w roku szkolnym 2001/02 liczba uczniów skarżących się na znęcanie ze względu na orientację seksualną wynosiła 7.6% ogółu. W roku 2008/09 ofiarami agresji na tym tle padło 10.8% wszystkich uczniów. W tym samym czasie odnotowano niewielki spadek liczby przypadków nękania na tle rasy, religii czy płci.

Co ciekawe, jak zauważa autor badań na ten temat, Stephen Russell z University of Texas w Austin, liczba przypadków znęcania jest wyższa niż szacowana liczba osób LGBT uczących się w tamtym czasie w kalifornijskich szkołach. Oznacza to, że ofiarami agresji padały również osoby heteroseksualne, co sugeruje, że napastnicy kierowali się jedynie własnym postrzeganiem rzeczywistości.

Podziały nie tylko wśród dorosłych

Sytuacja mająca miejsce w 2008 w Kalifornii bardzo dokładnie obrazuje zjawisko, które zdarza się, gdy obecny w debacie publicznej temat silnie dzieli społeczeństwo. Wydawać by się mogło, że dyskurs dotyczy jedynie osób dorosłych. W końcu to przede wszystkim do nich, jako wyborców, adresowane są wszelkie kampanie i relacje medialne. Okazuje się jednak, że w rzeczywistości mogą one mieć bezpośrednie skutki także dla osób z pozoru niezaangażowanych w sprawę.

Stephen Russell podkreśla, że chociaż dorosłym często wydaje się, że jest inaczej, dzieci i młodzież słuchają tego, co mają do powiedzenia politycy i dziennikarze. To właśnie wśród tak młodych ludzi dyskusje silnie polaryzujące społeczeństwo mogą powodować powstawanie uprzedzeń i w efekcie agresję. Sytuacja jest szczególnie niesprzyjająca w dobie ciągłej styczności z mediami, które na okrągło podsycają antagonizmy, prowadząc do coraz większych rozłamów w społeczeństwie.

Skutki, jakie dla zdrowia fizycznego i psychicznego młodych ludzi mają uprzedzenia i agresja, są oczywiste. Nie ma natomiast dokładnych badań jednoznacznie definiujących kulturowe przyczyny występowania takich postaw. Jedną z nich może być właśnie prowadzona publicznie dyskusja na tematy dzielące społeczeństwo, w szczególności te dotyczące mniejszości i grup marginalizowanych.

Uważaj na słowa, nie tylko te cudze

Żyjemy w świecie, w którym nie da się uniknąć konwersacji na tematy kontrowersyjne. Każdy ma dostęp do środków przekazu, dzięki którym nasza opinia na dowolny temat może stać się dostępna dla szerokiej publiczności. Co więcej, każdy z nas staje się nadawcą, gdy publicznie piszemy komentarze lub prowadzimy własnego bloga/vloga. Warto więc zwrócić uwagę na to, że to co publikujemy, może mieć realny wpływ na odbiorców i to nie tylko w sferze mentalnej, ale również fizycznej czy zdrowotnej.

W przypadku każdej dyskusji publicznej, która w jakikolwiek sposób dotyczy mniejszości, powinniśmy zadbać o to, aby nie wpływała ona negatywnie na jej członków. Tutaj należy zwrócić uwagę na to, jak negatywny efekt mają wszelkie radykalizmy. Musimy sobie uświadomić, że jeżeli na skutek obecnej w przestrzeni publicznej narracji cierpi jakakolwiek grupa społeczna, to w końcu odbije się to negatywnie na całym społeczeństwie.

Źródło: Pediatrics

Podstawową działalnością brokerów danych jest zdobywanie (generowanie i skupowanie), syntetyzowanie i odsprzedawanie danych o nas samych. Ich zadaniem jest odtwarzanie cyfrowych profilów ludzi, czyli tzw. wirtualnych cieni, na podstawie ich działalności w sieci oraz w świecie rzeczywistym.

Jak podkreśla dr Modliński, z opracowanego kilka lat temu raportu portalu Clearcode wynikało, że brokerzy danych mogą dysponować nawet 1500 różnymi informacjami na temat indywidualnego człowieka – począwszy od jego wyznania, orientacji seksualnej, rutynowych zakupów, po poglądy polityczne i opinie na temat globalnego ocieplenia.

Do najciekawszych „jednostek” informacji należą m.in. „aktywność na Facebooku”, średnie spożycie alkoholu czy częstotliwość korzystania z loterii. „Nic dziwnego, że dołączając do tego status cywilny, miejsce zamieszkania, sposoby spędzania wolnego czasu czy liczby dzieci, reklamodawca wie, jaki produkt i w jakich okolicznościach powinien zaoferować odbiorcy” – dodaje ekspert w udostępnionej mediom analizie.

W jaki sposób brokerzy danych pozyskują informacje? Niestety nadal – jak podkreślił dr Modliński – głównym źródłem danych o nas jesteśmy my sami oraz nasza nieostrożność w sieci. I tak np. zdradzamy nasze preferencje biorąc udział w licznych testach i quizach internetowych. Przykładem są sondaże preferencji politycznych, w których bezpośrednio deklarujemy chęć zagłosowania na konkretną partię, bądź tzw. kompleksowe testy preferencji.

„Pod pozorami chęci wsparcia nas w naszych decyzjach politycznych, zaprasza się nas do wzięcia udziału w quizie, gdzie mamy odpowiedzieć na pytania dotyczące polityki rodzinnej, zagranicznej, naszego stosunku do ochrony środowiska czy religii. Na końcu proszeni jesteśmy o podanie adresu e-mail, na który wysłany zostanie wynik testu. W taki sposób, w większości nieświadomie, możemy pomóc w kompletowaniu wiedzy o nas, a brokerzy następnie odsprzedają je reklamodawcom” – pisze ekspert od cyberkomunikacji.

Innym przykładem pozyskiwania o nas informacji jest analiza postów publikowanych w mediach społecznościowych. Jak podaje Hannah Fray w swojej książce „Hello Word”, wystarczy przeanalizować niewielką liczbę naszych postów albo komentarzy, aby firma mogła ocenić jak bardzo jesteśmy neurotyczni, introwertyczni czy otwarci na nowe doświadczenia. Również te informacje przypisywane są naszym wirtualnym profilom.

Tylko z tych dwóch źródeł – podkreśla ekspert – ocenić można czy dana osoba jest ekstrawertykiem, ateistą, głosującym na partię liberalną czy introwertykiem, lubiącym chodzić do kina i stroniącym od udziału w wyborach.

„Jeśli akurat jakaś partia chce zachęcić do głosowania biernych wyborców, to wie, że ma poszukiwać ich w kinie i są oni introwertykami. A skoro są introwertykami, to lepiej wręczyć im ulotkę, niż bezpośrednio porozmawiać przed wejściem na seans. W taki sposób reklamodawcy są w stanie wydać mniej pieniędzy na pozyskanie klientów, czy wyborców i zaplanować bardziej precyzyjne kampanie” – dodał.

W jego ocenie, zbliżający się sezon urlopowy zwiększa aktywność brokerów danych zarówno w internecie, jak i w świecie rzeczywistym. Meldując się w sieci w konkretnym miejscu, udostępniając zdjęcia produktów czy konkretnych miejsc pobytu, internauci pozwalają brokerom na uzyskanie informacji kluczowych dla reklamodawców – gdzie zamieścić reklamę, który konsument może spróbować i polubić dany produkt podczas wakacji, a także np. czy więcej liberałów będzie w Kołobrzegu czy w Ustce.

Zdaniem dr Artura Modlińskiego, chociaż coraz więcej konsumentów zdaje sobie sprawę z konieczności chronienia danych, w okresie urlopów są oni mniej uważni, co wiąże się głównie z chęcią dzielenia się miłymi wspomnieniami w mediach społecznościowych, większą otwartością i chęcią odpoczynku od podejmowania przemyślanych decyzji.

„I chociaż filtry i systemy rekomendacyjne mogą pomóc nam podejmować decyzje zgodne z naszymi preferencjami, to jednak przesadny +ekshibicjonizm w sieci+ naraża nas na manipulacje nieuczciwych przedsiębiorstw i polityków” – ostrzega kierownik Centrum Badań nad Sztuczną Inteligencją i Cyberkomunikacją UŁ.

A jak wielki jest to biznes, niech świadczą dane o przychodach firm skupiających brokerów danych. Z przytoczonych przez eksperta statystyk z portalu Clearcode wynika, że ich obroty tylko w 2015 r. osiągnęły pułap 200 mld dol. I z każdym rokiem rosną. Według innych danych, tylko jedna firma z tej branży w 2018 r. dysponowała 10 tys. jednostek informacji o 2,5 mld ludzi na świecie.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Platformy streamingowe eksperymentują coraz częściej z bardzo krótkimi serialami – nie trwają już 50 czy 30 minut, ale nawet 10 minut. Podobnie jest z informacjami tekstowymi serwowanymi przez różne serwisy – czasem, aby zachęcić do przeczytania artykułu opatruje się je np. takim podpisem: ten tekst przeczytasz w 1 minutę.

„Krótkie formy, zwłaszcza w postaci wideo, to odpowiedź na zmiany związane z oczekiwaniami odbiorców, czyli generacją post-milenialsów – obecnych 20 latków” – uważa medioznawca dr Krzysztof Kuźmicz z Akademii Leona Koźmińskiego. Dodaje, że skrócenie czasu trwania filmów czy zmniejszenie objętości tekstów w ostatnim czasie wynika głównie z faktu ich „konsumpcji” na urządzeniach mobilnych, czyli głównie telefonach – nie są one wygodne do jednostajnego oglądania np. dwugodzinnego filmu, tylko raczej do szybkiego zerkania w komunikacji miejskiej czy w ciągu dnia.

Dr Kuźmicz przyznaje, że co prawda coraz bardziej popularne są niezwykle krótkie materiały wideo, np. w serwisie TikTok (kilkusekundowe), to równocześnie widoczny jest boom na treści typu storytelling, jak chociażby dłuższe opowieści dźwiękowe, najczęściej w formacie podcastów.

„Przekazywanie informacji w formie ustnej znane jest ludzkości od tysiącleci. Do tej pory w kulturze masowej najbardziej popularnym medium audialnym było radio. Teraz wiele osób sięga po produkcje dźwiękowe w postaci słuchowisk czy książek dźwiękowych dostępnych w mediach strumieniowych i serwisach na żądanie. Wiele z nich trwa nawet ponad godzinę” – zwraca uwagę dr Kuźmicz.

Nie zmienia to faktu, że powstaje coraz więcej produktów w formie bardzo krótkiej. Czy może mieć to negatywne konsekwencje dla naszego zdrowia? Psycholog dr Iwona Werner z Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu uważa, że przebodźcowanie faktycznie może być problemem – ładunek emocjonalny do tej pory zawarty w godzinnym filmie musi zmieścić się w formie kilkukrotnie krótszej. „Dla dojrzałego odbiorcy obejrzenie jednego takiego odcinka raz na jakiś czas nie powinno być problemem. Co innego, gdy takich +ładunków emocjonalnych+ obejrzymy wiele pod rząd” – podkreśla. Dodaje, że w konsekwencji nasz system uwagowy może chcieć karmić się wyłącznie treściami szybkimi, intensywnymi i nieustannie zmieniającymi się.

„To z kolei może prowadzić do zaburzenia naszej sfery emocjonalnej i poznawczej. Symptomami są m.in. większa skłonność do niepokoju, irytacji, zwiększona impulsywność, brak cierpliwości oraz osłabienie zdolności do koncentracji uwagi” – dodaje.

Skracanie przekazów w cyfrowych mediach nie jest jednak – w ocenie psycholog – rewolucją dla naszych mózgów, są nią bardziej właśnie same cyfrowe treści. „To raczej kolejny krok, który spowoduje, że będziemy z tych przekazów jeszcze częściej korzystać w sposób nieuświadomiony i kompulsywny” – podkreśla. W jej ocenie na ich negatywny wpływ najbardziej narażone są nastolatki, które nie posiadają jeszcze wyrobionego zmysłu krytycznego i dojrzałych mechanizmów związanych z zachowaniem kontroli.

Psycholog radzi, aby zamiast korzystać z wielu mediów krótko, jeden po drugim, skupić się dłużej na jednym. „W ten sposób ustrzeżemy się przed powierzchownym zrozumieniem tematu i jednocześnie stworzymy warunki do inicjowania krytycznego i refleksyjnego myślenia” – zaznacza. Aby tego dokonać warto na przykład wyłączyć automatyczne powiadomienia w telefonie, które nieustannie rozpraszają naszą uwagę.

Gdy nasz mózg przestawi się na zapotrzebowanie na liczne i zróżnicowane bodźce wtedy spacer po lesie może okazać się dla nas nudny i niesatysfakcjonujący. „Nie dostrzeżemy dzikich zwierząt, nie poczujemy zapachu lasu. Dlatego tak często można spotkać na łonie natury osoby ze słuchawkami lub głośnikami bluetooth, bo ich układ nerwowy nie jest dostatecznie dostymulowany” – mówi.

Dr Kuźmicz wskazuje jednak na pozytywne strony krótkich treści. „Krótkie formy medialne powodują, że odciąża się układ wzrokowy i słuchowy” – wskazuje. Takie spostrzeżenie jest słuszne, o ile użytkownik nie zacznie od razu „konsumpcji” innego, kolejnego przekazu.

Zarówno dr Werner jak i dr Kuźmicz zwracają uwagę, że krótkie formy mogą spełniać dobrze swoje zadanie w e-learningu, zwłaszcza wśród dorosłych. Z badań medioznawcy wynika, że kurs składający się z 5-10 minutowych wykładów w formie wideo w połączeniu z towarzyszącymi interaktywnymi zadaniami i grami może być nawet bardziej skuteczną metodą nauczania-uczenia się niż klasyczny, godzinny wykład. „Nie oznacza to, że digital learning powinien wyprzeć tradycyjne środki i metody dydaktyczne np. w postaci czytania książek, które powinny być komplementarnym elementem procesów edukacyjnych” – uważa dr Kuźmicz.

Eksperci mówią, że kluczowa jest edukacja medialna na etapie szkolnym, tak aby młodzi ludzie z większą świadomością korzystali z różnego rodzaju mediów cyfrowych. Tej jednak w Polsce brakuje – ubolewają.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski, szz/ ekr/

„Trudno przecenić skalę wpływu sieciowego networkingu na codzienne życie ludzi na całym świecie i nie zwracać uwagi na to, że zachowanie to może być wysoce szkodliwe z klinicznego czy społecznego punktu widzenia” – czytamy w artykule Davida A. Bakera i Guillermo Perez Algorta opublikowanym na łamach pisma Cyberpsychology, Behaviour and Social Networking w listopadzie tego roku.

Autorzy dokonali systematycznego przeglądu prac na temat związku między używaniem mediów społecznościowych a objawami depresji. Choć znaleźli sporo publikacji na ten temat, to zaznaczają jednak, że uwzględnione do ich artykułu prace mają sporo ograniczeń jeśli chodzi o jakość danych. Dlatego też swoje wnioski formułują ostrożnie i postulują dalsze badania nad ewentualną korelacją między mediami społecznościowymi a objawami depresji. Tym bardziej, że w wirtualnym świecie dochodzi do tylu szybkich zmian, że ustalenia sprzed roku mogą nie mieć zastosowania dziś.

Facebookowa depresja? Raczej nie…

W 2011 roku Amerykańska Akademia Pediatryczna, zrzeszająca ok. 64 tysięcy pediatrów, użyła terminu „facebookowa depresja”. Zauważono bowiem, że coraz więcej młodych osób ma zaburzenia nastroju związane z użytkowaniem serwisów społecznościowych. Choć jest ich wiele, to zdecydowanie najpopularniejszy z nich jest Facebook i stąd to jego nazwa znalazła się w ostrzeżeniu Akademii. Problem zdefiniowano jako „depresję, która się rozwija, kiedy dzieci w wieku 9-12 oraz nastolatki (13-18) spędzają dużo czasu na stronach mediów społecznościowych, takich jak Facebook, a potem zaczynają przejawiać klasyczne symptomy depresji”. AAP przestrzegało również przed skutkami izolacji społecznej osób spędzających zbyt wiele czasu w internecie, jak również możliwością wchodzenia przez nie w ryzykowne sieciowe interakcje, które także mogą przyczynić się do zaburzeń nastroju.

Postawa Akademii została skrytykowana. Zarzucono jej, że istnienie „facebookowej depresji” nie zostało odpowiednio udokumentowane.

„Koncepcja +facebookowej depresji+ może się okazać zbytnim uproszczeniem nie uwzględniającym całej mozaiki czynników, które oddziałują na związek między mediami społecznościowymi a depresją zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Jednak pomimo ograniczeń wykazanych w niniejszej publikacji, wyniki badań sugerują, że dla niektórych ludzi sieciowy networking może być związany ze zwiększeniem objawów depresji, podczas dla innych może się on okazać dobroczynny” – oceniają autorzy publikacji.

Nie „Czy…?”, ale „Jak…?”

Zatem nie można powiedzieć, że używanie mediów społecznościowych jest po prostu szkodliwe.

Istnieje bowiem bardzo wiele czynników (np. częstotliwość korzystania z mediów społecznościowych, czas spędzany w obrębie serwisu, rodzaje interakcji, liczba „znajomych”), które mogą mieć znaczenie dla samooceny i nastroju użytkownika. Ważne jest też to, jakie interakcje z innymi ludźmi w realnym świecie ma osoba używająca serwisów społecznościowych.

Wyodrębniono jednak sytuacje, w których korzystanie z mediów społecznościowych może mieć znaczenie w pojawieniu się lub pogłębieniu objawów depresji. To:

• porównywanie siebie z „przyjaciółmi” z mediów społecznościowych, a następnie nadmierne rozmyślanie na ten temat;
• nadmierne rozpamiętywanie  tego, co się zobaczyło czy przeczytało w mediach społecznościowych;
• nadmierne i „zazdrosne” obserwowanie działalności innych w mediach społecznościowych;
• obserwowanie byłego partnera/partnerki za pomocą mediów społecznościowych.

Większe ryzyko wystąpienia objawów depresji zauważono ponadto u kobiet (mają one tendencje do większej aktywności w serwisach społecznościowych, ale też częściej niż mężczyźni chorują na depresję), jak i u osób neurotycznych.

Z kolei częste publikowanie pozytywnych informacji w serwisach społecznościowych, a także częsta wymiana opinii i liczne interakcje, wykazują działanie pozytywne w odniesieniu do depresji. Co więcej, osoby, które mają depresję, a w mediach społecznościowych skutecznie znajdują wsparcie, odczuwają poprawę swojego nastroju.

Podsumowując, Baker i Perez Algorta zwrócili uwagę, że świat internetowych mediów społecznościowych wciąż ewoluuje, a zmiany te zachodzą bardzo szybko. W związku z tym dzisiejsze ustalenia jutro mogą być nieaktualne, chociażby ze względu na to, jaki rodzaj wiadomości dociera do użytkowników przez te serwisy społecznościowe. Autorzy zaznaczają, że rośnie udział reklam, profesjonalnych dostawców w odbieranych treściach, a ponadto wiele mediów społecznościowych nie jest już wyłącznie prywatna przestrzenią. Stąd zalecają przeprowadzenie podobnego przeglądu prac naukowych za pięć lat, by sprawdzić, czy wcześniejsze ustalenia nadal są aktualne.

W jaki sposób powstała praca?

Baker i Perez Algorta przeprowadzili systematyczny przegląd prac naukowych związanych z mediami społecznościowymi (Facebookiem, Twitterem, MySpace) i depresją. Szukali oni jedynie artykułów, w których ten termin, o ugruntowanej w psychologii definicji, się pojawiał. Z analiz zostały więc wyłączone teksty, gdzie wzmiankowano o obniżeniu nastroju, niskiej samoocenie, bezsilności itd. Przeglądane przez badaczy teksty dotyczyły badań ilościowych, czyli opierających się na ankietach i kwestionariuszach. W sumie do przeglądu zakwalifikowano 30 prac obejmujących 35 tysięcy respondentów w wieku od 15 do 88 lat z 14 krajów.

Pracę można znaleźć TU

Justyna Wojteczek, Anna Piotrowska, PAP Zdrowie

W połączonym badaniu uniwersytetów publicznych stanu Vermont i australijskiej Adelajdy okazało się, że nawet podmiot z zewnątrz może z powodzeniem zbierać dane. Nie tylko o osobach aktywnych w mediach społecznościowych, ale również o tych, które mają ustawione bariery dotyczące prywatności informacji. Ba, można pozyskać sporo informacji nawet o ludziach, którzy kont w social media nie zakładali nigdy!

Po analizie 30 mln kont na twitterze wniosek analityków danych może przerażać. By prześledzić aktywność konkretnej osoby nie trzeba mieć informacji o jej koncie, wystarczy 8-9 kont znajomych.

Na facebooku efekty były bardzo zbliżone. Śledzenie aktywności przyjaciół umożliwia przewidzenie działań danej osoby z 95-procentową pewnością, nawet jeśli ona sama nie jest użytkownikiem tego portalu. Mówimy o preferencjach konsumenckich, kulinarnych, poglądach politycznych czy wyznaniu.

Oczywiście badanie dotyczy użytkowników z kręgu języka angielskiego, a w USA, Wielkiej Brytanii czy Australii media społecznościowe są używane statystycznie częściej niż w Polsce. Jednak szybki rozwój również w naszym kraju powinien dać do myślenia: prywatność? Na pewno coraz trudniej będzie ją zachować.

Źródło: Nature Human Behavior

W ogromnym skrócie: im dłużej młoda osoba „siedzi” na facebooku czy twitterze, tym większe jest ryzyko spadku samooceny, zaburzeń snu, a w efekcie – depresji. Młodzież spędzająca 3-5 godzin dziennie w social media była narażona na objawy depresyjne o 21-26% bardziej niż rówieśnicy zalogowani przez 1-3 godziny. Z kolei u nastolatków pozostających online więcej niż 5 godzin dziennie to samo ryzyko wynosiło już 35-50%.

Niestety, w każdym z powyższych przedziałów najwyższa wartość dotyczy dziewcząt (26% i 50%), podczas gdy u chłopców to ryzyko stanowi dolny pułap (21% i 35%). Próbując to wyjaśnić, naukowcy z University College (pod kierownictwem prof. Yvonne Kelly) sprawdzali, jak często młodych ludzi w sieci spotykają przykrości.

Okazuje się, że co czwarty chłopiec (25%) doświadczał nękania i innych form cyberprzemocy. U dziewcząt to zjawisko było znacznie częstsze, dotykało aż 40%! Niemal identycznie wygląda problem zaburzeń snu, silnie związanych z powstawaniem zaburzeń depresyjnych. U chłopców problem dotyczy 28%, u dziewcząt znów 40%.

To nie koniec, ponieważ dziewczynki od młodych lat są często oceniane pod kątem fizyczności. W grupie spędzającej najwięcej czasu w mediach społecznościowych (50%) wyraźnie spadała samoocena i zadowolenie ze swojego ciała.

Wyniki są niepokojące i powinny stanowić wskazówkę dla pedagogów i rodziców. Bezpieczne korzystanie z mediów społecznościowych to wciąż temat, który trudno „ugryźć”, ponieważ szybki rozwój branży i dynamiczne zmiany w ramach poszczególnych portali utrudniają okiełznanie potencjalnych zagrożeń płynących z ich użytkowania.

Źródło: EClinicalMedicine / PAP

Women Power Index 2017 to pierwsza na rynku analiza używania tych hashtagów przez Polki i Polaków w ich kanałach na Instagramie, Facebooku oraz na Twitterze. Index powstał w oparciu o analizę ilościową i jakościową postów w polskich mediach społecznościowych opublikowanych w 2016 roku, a także w oparciu o badanie ankietowane przeprowadzone w 2017 roku.

– Premiera Women Power Index 2017 odbywa się dwa miesiące po narodzinach akcji #metoo, która otworzyła kolejny rozdział #womenpower; miesiąc po przyznaniu przez magazyn Time honorowego tytułu ”Człowieka Roku 2017” kobietom, które zapoczątkowały tę akcję; kilka dni po inauguracji inicjatywy „Time’s up” i na kilka dni przed ceremonią rozdania Złotych Globów, podczas której aktorki i kobiety związane z przemysłem filmowym i inicjatywą Time’s up zapowiedziały, że ubiorą się na czarno. Z miesiąca na miesiąc #women- i #girlspower pojawia się w nowych kontekstach, które kształtują rzeczywistość i wpływają na świat biznesu oraz marek. To będzie nabierać na mocy – podkreśla Joanna Stopyra–Fiedorowicz, psycholog społeczny, współautorka WPI 2017.

Women Instragram Power

16 224 to łączna liczba postów opublikowanych w 2016 roku przez Polaków w social media, które zawierały przynajmniej jeden z analizowanych w raporcie hashtagów: #womenpower, #girlspower, #gogirls, #gogirl, #empowerwomen, #siłakobiet i #strongwomen. Zdecydowanie najwięcej publikowano na Instagramie (85,88%) i – co nie dziwi – wśród publikujących dominują kobiety (96%).

Większość postów i komentarzy opublikowanych przez mężczyzn można określić jako wyraz poparcia dla kobiet (głównie wsparcie Czarnego Protestu). Panowie w pojedynczych wpisach dopingowali również kobiety w osiąganiu swoich celów.

WomenPower w oczach kobiet i mężczyzn

Feminizm, feministki, siła kobiet, silne, energiczne kobiety sukcesu, aktywne i niezależne – to najczęstsze określenia, jakimi zarówno kobiety i mężczyźni przywołują definiując womenpower. Z jednej strony to napawa optymizmem, ponieważ w swojej istocie womenpower, który wpisuje się w globalny nurt empower women, komunikuje właśnie te wartości, na które obie płcie zwróciły uwagę najczęściej. Z drugiej jednak strony, w tych skojarzeniach nie ma w ogóle wskazań na relacje (matki- córki, siostry czy przyjaciółki), a które – jak wynika z Women Power Index 2017 – występują również przy hashtagu womenpower.

Co piąty badany zadeklarował, że womenpower zauważa w mediach. Warto w tym miejscu podkreślić, że ogólnopolskie media od kilku lat poświęcają uwagę zmianom ról i utartych wzorców, jakie dotyczą obu płci. Womenpower w IT dostrzegają najczęściej najmłodsi respondenci – 24% kobiet w wieku 15–18 lat oraz 21% ich męskich rówieśników. Te statystyki mocno wyróżniają się na tle pozostałej grupy respondentów, których odpowiedzi oscylowały między 2 a 11% w zależności od płci i wieku.

To jasny sygnał dla wszystkich fundacji, uczelni i organizacji, które w ostatnich latach bardzo aktywnie zaangażowały się w działania na rzecz przyciągania kobiet do świata IT. 23% kobiet w wieku 45–54 lat zauważa womenpower w postawie i zachowaniu współczesnych kobiet. Jest to najwyższy procent wskazań na ten obszar. Ale zauważają go również kobiety najmłodsze, w wieku 15-18 lat oraz te w wieku 25-34 (po 21% wskazań), a także mężczyźni w wieku 55+ (również 21% wskazań).

Analizowane w WomenPower Index 2017 hashtagi pojawiają się w wielu kontekstach. Na ich tle szczególnie mocno wyróżniają się trzy. Pierwszy dotyczy zdrowego tzw. fit stylu życia, który obejmuje m.in. treningi na siłowni, metamorfozy ciała, motywowanie do aktywnego stylu życia, rekomendacje zdrowych posiłków.

Drugi najsilniejszy kontekst to fala protestów kobiet związanych z ustawą zakazującą aborcji. Selfie & Social Power to trzeci główny kontekst używania analizowanych hashtagów przez Polki w 2016 roku.

Czy nam się to podoba, czy nie włączone smartfony to od kilku lat stały element wszystkich imprez. Nie inaczej jest w przypadku wieczoru wigilijnego czy sylwestrowego. Ale właściwie jakich aplikacji używają Polacy w te wyjątkowe wieczory? Cloud Technologies wziął pod lupę aktywność 405 tys. telefonów w świąteczne wieczory.

– Przeanalizowaliśmy dane dotyczące rodzajów używanych aplikacji i porównaliśmy odsetek osób używających dany rodzaj aplikacji mobilnej podczas wieczorów w „zwykłe” grudniowe dni oraz wieczoru wigilijnego i sylwestrowego. Poza zwykłym porównaniem odsetków kontrolowaliśmy również zmienność w obrębie dni powszednich. Tylko te kategorie, gdzie zmienność jest niska, a różnica między „specjalnym” dniem a średnią z „normalnych” dni jest wysoka, uznajemy za istotne – wyjaśnia Jan Gromadzki, data scientist oraz doktorant na SGH.

Badacze danych prześledzili mobilną aktywność internautów 24 i 31 grudnia w godzinach 18:00 – 23:59. W przypadku kilku kategorii różnice okazały się na tyle istotne i ciekawe, że firma postanowiła podzielić się swoimi obserwacjami.

Zdjęcia, randki i „fame” w internecie

W czasie wigilijnego wieczoru zdecydowanie częściej używamy aplikacji przeznaczonych do obróbki zdjęć (wzrost o 27%) oraz aplikacji dla blogerów, do których zaliczamy te do zarządzania kontami w mediach społecznościowych, pozwalające na kontrolowanie statystyk oglądalności, liczby followersów i osób, które klikają unfollow. Autorzy raportu wskazują, że blogerzy – zamiast skupić się na rozmowie z bliskimi – sporą część wieczoru spędzili na obserwowaniu popularności swoich świątecznych postów.

Drugą grupą oprogramowania, którego popularność rośnie w czasie wigilii, są aplikacje randkowe (wzrost o 20%). Zdaniem analityków przyczyny takiego stanu rzeczy należy szukać nie tylko w pytaniach pokroju „A kiedy sobie w końcu kogoś znajdziesz?”, które często padają przy wigilijnym stole czy wzmożonym poczuciem samotności, lecz również w dostatku wolnego czasu i znudzeniu świątecznymi aktywnościami.

Z danych można wywnioskować, że w czasie Wigilii chętnie odcinamy się od tego, co zajmuje nam czas na co dzień, o czym świadczy rzadsze używanie aplikacji zakupowych (aż o 75%). O połowę spadł też odsetek osób, które używają aplikacji informacyjnych. W czasie Wigilii nie włączamy również aplikacji mających ułatwić kontrolowanie i zrzucenie wagi, które największą popularnością cieszą się po świętach.

Podobnie jak w przypadku Wigilii, tak i w Sylwestra, częściej sięgamy po aplikacje randkowe (wzrost o 30%). Ponad dwukrotnie zwiększa się popularność aplikacji radiowych, dzięki którym po pierwsze mamy muzykę, a po drugie nie przegapimy północy. Znacznie częściej używamy aplikacji do przerabiania zdjęć (wzrost o 30%). Notujemy też wzrost popularności aplikacji dla blogerów, niemniej jednak jest on mniejszy niż w Wigilię. Podobnie jak w przypadku Wigilii rzadziej korzystamy z aplikacji typu weight loss – ale tym razem spadek jest dwa razy mniejszy.

Źródło: Cloud Technologies

Jak wyobrażasz sobie swoją zawodową przyszłość za kilka lat?
Chciałabym nadal pomagać ludziom w dojściu do upragnionej formy. Moja praca to także moja pasja i czerpię z niej ogromną radość. Życzyłabym sobie także, żeby wyjazdy Active Weekends, organizowane przez Active Life Time, której jestem pomysłodawczynią, były jeszcze bardziej popularne.

Co starasz się przekazać obserwującym Cię fanom?
Staram się przekazać to, żeby ludzie żyli zdrowo, tzn. żeby ćwiczyli i dbali o swoje ciało, ale także by znaleźli czas na odpoczynek i regenerację. Udowadniam także, że zdrowa kuchnia wcale nie musi być trudna ani droga. Czasem swoimi wpisami chcę pokazać, że warto mieć dystans do siebie.

Co sprawia Ci w pracy największą radość?
Największą radość sprawiają mi sukcesy moich podopiecznych. To, jak dzięki regularnym ćwiczeniom zmienia się nie tylko ich ciało, ale także myślenie. Niesienie pomocy innym zawsze było w moim sercu. Kiedyś chciałam być ratownikiem medycznym. Wprawdzie ratownikiem nie zostałam, ale jako trener personalny czuję, że pomagam ludziom i w 100% się spełniam.

Co chciałabyś przekazać innym kobietom, aby uwierzyły w siebie i w swoje możliwości?
Dziewczyny, ,,niemożliwe nie istnieje”. Jesteśmy silną płcią i nic nas nie załamie. Ważna jest tylko wiara w siebie i swoje możliwości. Wiem, że to jest czasem trudne. Może jesteś zbyt krytyczna dla siebie? Warto więcej czasu poświęcić sobie. Spróbuj znaleźć w swoim życiu więcej pozytywów niż negatywów. Wiem, że są ciężkie dni, ale trzeba je przetrwać. Małymi kroczkami warto dążyć do celu.

Największe marzenie przed Tobą to?
Jak chyba każda kobieta marzę o powiększeniu rodziny i to jest moje pragnienie na najbliższy czas.

Jaka jest Twoja definicja sukcesu?
Mogłabym pisać tutaj o studiowaniu. O tym, że w pewnym momencie pracowałam w wielu miejscach na raz, że moje zajęcia nigdy nie świeciły pustkami. O tym, że brałam udział w wielu imprezach, że udzielałam wywiadów w mediach. O tym, że byłam w stanie wstać o świcie i tak zorganizować sobie dzień, żeby nie zmarnować ani minuty, pracować na dwa etaty, robić dyplom i jeszcze gdzieś pomiędzy tym wszystkim, starać się wygospodarować trochę czasu dla bliskich i przyjaciół. To u zdecydowanej większości ludzi wzbudza podziw.
Ja jednak wolę inną definicję sukcesu. Za sukces uznaję próbę wyrwania się z wyścigu, jaki obecnie funduje nam życie i przejście na tę bardziej świadomą stronę życia. Skupienie się na tym, co jest dla mnie ważne i co daje mi satysfakcję. Zadbanie o swoje zdrowie. Opieranie się na wartościach ponadczasowych, jakimi są niewątpliwie rodzina i przyjaźń.

Zapraszam na: https://www.facebook.com/trenermonikabj/?ref=page_internal

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka

Jak wyobrażasz sobie swoją zawodową przyszłość za kilka lat?
Nie lubię planować przyszłości, gdyż często takie plany różnią się z rzeczywistością i przynoszą rozczarowanie. Biorę to, co przyniesie jutro i nie wybiegam za bardzo w przyszłość.

Co starasz się przekazać obserwującym Cię fanom?
Siebie… Taka jaka jestem, na co dzień trochę szalona, trochę zakręcona, ale zawsze szczera i prawdziwa. Takie są wpisy na moim blogu.

Co sprawia Ci w pracy największą radość?
W pracy największą radość? Gdyby brać pod uwagę pracę w domu i prowadzenie bloga (zawodowo nie pracuję), to największą radość sprawiają mi słowa: dziękuję, świetna robota, docenienie mojej pracy i czasu jaki w nią włożyłam.

Co chciałabyś przekazać innym kobietom, aby uwierzyły w siebie i w swoje możliwości?
Przede wszystkim wiara w siebie to podstawa, która pomoże nam pokonać każdą przeciwność losu. Nie poddajemy się przy pierwszym upadku, ale podnosimy się i próbujemy dalej, aż do skutku! Taki ciężko zapracowany sukces cieszy najbardziej.

Największe marzenie przed Tobą to?
Marzenia mam raczej takie przyziemne, jak zdrowie i szczęście, a reszta przyjdzie sama. No może jeszcze camper, którym będziemy mogli podróżować gdzie tylko dusza zapragnie.

Jaka jest Twoja definicja sukcesu?
Nie poddawać się, w każdej dziedzinie życia i wierzyć, a sukces będzie na wyciągnięcie ręki. Wszystko zależy od nas samych, co osiągniemy w życiu.

Zapraszam na: http://sylwiatestujeiradzi.blogspot.com/

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka