„Żelazna dama” to portret kobiety. Wyjątkowej i nie kłaniającej się nikomu. Kobiety sukcesu. A sukces, jak wiadomo, zawsze ma swoją cenę. Im większy, tym więcej trzeba za niego zapłacić. Atutem filmu jest to, że mało w nim polityki (sic!). Jest intymny portret jednej z ikon XX wieku, portret osobisty, kobiecy. Wydarzenia polityczne są niejako tłem, w które wkomponowana jest dramatyczna historia pierwszej kobiety u sterów brytyjskiego rządu. Meryl Streep spisała się znakomicie. Jest damą, jędzą, skrzeczącą, kłótliwą i nieustępliwą polityczką. Wszystkim, czym mogła by być i z pewnością była sama Margaret Thatcher.

I tak się dzieje. Były mąż (świetny, naprawdę, w tej roli Alec Baldwin) na nowo zakochuje się w swojej starej żonie i próbuje ją na nowo w sobie rozkochać. Niestety dla niego, na drodze staje mu architekt, który projektuje nowy dom dla bohaterki granej przez Streep (w tej roli uroczy jak zawsze Steve Martin). I zaczyna się seria mniej lub bardziej zabawnych dla bohaterów wydarzeń. Otóż, byli małżonkowie romansują niczym dwudziestolatkowie, dwóch zalotników stara się o jedną kobietę, która w dodatku zaczyna odczuwać upływ czasu i wpada na niekonwencjonalne pomysły.

Film „It’s complicated” wejdzie do polskich w połowie lutego. W nieszczęsne walentynki. I założę się, że pójdzie na niego sporo zakochanych par, niezależnie od wieku i stanu cywilnego. Komedia Nancy Meyers jest dość odważnym przedsięwzięciem. Rzadko bowiem w kinie można oglądać perypetie bohaterów w średnim wieku osadzone w tym właśnie gatunku filmowym. A tutaj mamy piękny trójkąt pięćdziesięciolatków i ogląda się go wyśmienicie.

Do tej pory myślałam, że powiedzenie „im starszy, tym lepszy” dotyczy tylko Seana Connery, ale teraz widzę, że działa to również w przypadku płci pięknej. W chwilach, kiedy oglądam Meryl Streep na dużym ekranie, chciałabym być facetem w średnim wieku. Ba, nawet młodym, bo Pani Streep jest prawdziwym fenomenem, który zachwyca niezależnie od metryki. I swojej, i widzów.

Fabuła – prosta, z życia wzięta, choć oczywiście z amerykańskiego. Sekretarka Julie, przechodząca właśnie kryzys zawodowo – życiowo – osobisty szuka natchnienia. Trafia na książkę kucharską Julii i postanawia zrealizować w ciągu roku wszystkie 524 przepisy w niej umieszczone. I zabiera się do dzieła, odpalając jednocześnie bloga, na którym opisuje swoje zmagania z cielęcina, francuskim winem, krabami, sufletami, itd, itp. I tak, obserwując Julie, przenosimy się od czasu do czasu do Paryża i poznajemy Julię Child, Amerykankę, żonę dyplomaty, która jest wielką babą również szukającą satysfakcji w życiu i przekonaną, że poza jedzeniem nic jej dobrze nie wychodzi… Pewnego dnia odkrywa, że skoro tak lubi jeść, to może nauczy się gotować… I tak się zaczyna.

Oczywiście, jak nietrudno się domyślić, zmagania Julie z legendą amerykańskiej kuchni stają się bardzo popularne, choć przynoszą jej też kilka życiowych zakrętów i kilka centymetrów więcej w talii. Na ich podstawie powstaje książka, a na jej podstawie film, co jest sympatycznym zabiegiem twórców. Ale to nie najważniejsze (najważniejsze jest to, że filmu tego nie można oglądać będąc głodnym). Można do niego zasiąść nawet w najbardziej podłym nastroju.

Bo „Julie and Julia” na pewno nastrój każdemu poprawi. Są tu oczywiście przesłania typu – idź pod prąd, rób to, co kochasz, znajdź własną drogę w życiu, nie rezygnuj z pasji, doceniaj to, co masz, itd., itp., ale to w końcu film amerykański, nie da się takiej łopatologii uniknąć. Co ważniejsze jednak – tutaj ta łopatologia nie przeszkadza. To bardzo przyjemnie opowiedziana historia. O kobiecie dobrej, sympatycznej, radosnej. Nie trzeba tego filmu oglądać z jakiegokolwiek powodu. Można go obejrzeć tak po prostu. I się nim delektować, jak najlepszą wołowiną we francuskim winie. I właśnie dlatego warto.