A wie co mówi o tyle, że jego badanie było stosunkowo duże. Wzięły w nim udział 584 heteroseksualne kobiety, a dodatkowo poziom ich hormonów mierzony był na bieżąco dzięki próbkom śliny. Badanie było żmudne, uczestniczki raz w tygodniu odbywały sesję z pytaniami, podczas której miały oceniać atrakcyjność męskich twarzy, a także oceniać swoją aktualną sytuację intymną.

Za każdym razem uczestniczkom pokazywano 10 zestawów męskich twarzy – w każdym zestawie po dwie. Z tych dwóch miały następnie wybrać bardziej atrakcyjną. By cel badania nie był dla badanych kobiet do końca jasny, wybór twarzy przeplatano z innymi pytaniami.

Zgodnie z przewidywaniami, zdecydowana większość badanych wybierała twarze o typowych męskich cechach, jak choćby silnie zarysowana szczęka czy głęboko osadzone oczy. Twarze lekko sfeminizowane przegrywały, a różnica była najwyższa, gdy kobiety proszono o wybór pod kątem krótkiej relacji, potencjalnie ograniczającej się do stosunku.

Ta część badania nie zaskakuje w najmniejszym stopniu: tak, kobiety uwielbiają męskie, zmaskulinizowane twarze. Jednocześnie na żadnym etapie nie pojawił się związek preferencji kobiet z poziomem estradiolu i progesteronu (hormonów regulujących płodność) we krwi. Tak samo, nie pojawił się związek z testosteronem czy kortyzolem, które również mogłyby mieć znaczenie.

Tymczasem często spotykane założenie sprowadza się do tego, że kobiety wybierają tym bardziej męskich partnerów, im bardziej są płodne. Nie udało się tej hipotezy potwierdzić. Z drugiej strony badanie wykazało, że postrzeganie mężczyzn nie zmienia się podczas przyjmowania antykoncepcji doustnej, co ma swoje znaczenie. Stereotypowy zarzut wobec antykoncepcji mówi o spadku zainteresowania mężczyznami.

W związku z obiecującymi wynikami badacze zamierzają kontynuować swoje poszukiwania odpowiedzi, dlaczego kobiety wybierają jedne twarze zamiast innych. Tym razem na większą skalę.

Źródło: Psychological Science

EksMagazyn: Obserwuje Pan czasami różnice między językiem, jakim posługują się kobiety, a tym, którego używają mężczyźni?

Michał Rusinek: Feministki już od dość dawna próbują opisać coś, co się nazywa pisarstwem kobiecym, gdzie jakoś inaczej prowadzi się myśl i narrację; historia tych prób jest chyba ciekawsza od samego problemu. Kiedy pisałem książkę o retoryce, wypożyczyłem sobie z angielskiej biblioteki książkę „Retoryka i feminizm”. Pierwsze zdanie tego ogromnego tomu brzmi: „Retoryka nie ma nic wspólnego z feminizmem, bo jest wymysłem mężczyzn” (śmiech). Coś w tym jest! Ale tak na poważnie, wydaje mi się, że płeć w języku – nie tylko literatury, także w języku codziennym – ciekawa jest tylko w dialogu między płciami. Dyskurs robi się nacechowany płciowo wówczas, gdy jest to dyskurs zainteresowanych sobą ludzi: w wersji heteroseksualnej dwojga, w wersji homoseksualnej – dwóch. Tego jest zjawiska nie da się zaobserwować w językoznawczym laboratorium; jeśli już, to w literaturze. Albo – alkowie.

Skoro już jesteśmy w alkowie… Co Pana przyciąga w kobietach?

Uważam, że najciekawszym organem zarówno u kobiety, jak i u mężczyzny, jest mózg. Zwierciadłem mózgu (jeśli się nie wierzy duszę) są oczy. Przyciąga mnie  też rozmowa i umiejętność współtworzenia jakiegoś jedynego w swoim rodzaju języka, który jest możliwy w bliskich relacjach. Z kobietami dobrze mi się też po prostu współpracuje: mam wrażenie, że taka relacja pozbawiona jest niezdrowego współzawodnictwa, natomiast pozwala na wzajemne się uzupełnianie.

A co Pana w płci pięknej irytuje?

Po pierwsze, irytuje mnie sprowadzanie tej płci wyłącznie do piękna. To niewinne z pozoru i utrwalone w kulturze sformułowanie przecież uprzedmiotawia kobiety. Po drugie – odpowiadając już na pani pytanie – irytuje mnie (w obu płciach) zamiłowanie do intryg, szkodliwych plotek. Irytuje mnie brak dystansu do siebie, nieumiejętność posługiwania się ironią i autoironią. No i brak poczucia humoru.

Uważa się Pan za prawdziwego mężczyznę?

Oczywiście, że nie, bo nawet nie wiem, co to znaczy! (śmiech) Jeśli wierzyć stereotypom, „prawdziwy mężczyzna” powinien zapewne siedzieć przed telewizorem, pić piwo i oglądać futbol, w dodatku z niemasochistyczną przyjemnością, w przerwach zaś rozmawiać z kolegami o pieniądzach. Nic z tych rzeczy mnie nie pociąga. Ale jeszcze wyraźniej nie pociągają mnie stereotypy.

Czym zatem dla Pana jest „prawdziwa męskość”?

Myślę, że prawdziwa męskość pojawia się tylko w spotkaniu z kobiecością, w zderzeniu z nią. Wówczas ma szanse powstać prawdziwa męskość i prawdziwa kobiecość. Nie da się jej zdefiniować, bo definiowanie jest wyznaczaniem granic i związane jest myśleniem o pojęciach, które można terytorialnie ograniczyć. A tutaj ważne jest nie terytorium, a relacja. Dobra relacja.

Rozmawiały: Joanna Jałowiec, Aneta Zadroga

Okazało się, że neandertalczycy mieli o wiele więcej mięśni niż współcześni ludzie. O ciekawe – nie tylko panowie żyjący kilkadziesiąt tysięcy lat temu mogli pochwalić się muskułami – dotyczyło to także kobiet.

Za taki stan rzeczy odpowiadały głównie: geny, klimat i mięsna dieta. Nadmiar testosteronu wpływał między innymi na, jak byśmy to dziś określili – styl życia neandertalczyków.

Polowali oni inaczej, niż ludzie żyjący później. Powszechną metodą zabijania zwierząt był bezpośredni kontakt z ofiarą. Zamiast zabijać zdobycz za pomocą łuku i strzał, neandertalczycy woleli angażować się w kontakt twarzą w twarz.

źródło: PAP Nauka w Polsce

A co na to etykieta? Otóż według zasad savoir vivre’u („Poradnik dobrych manier” autorstwa Arantxa G. de Castro) eleganccy Panowie generalnie powinni powstrzymywać się od jakiejkolwiek biżuterii. Z wyjątkiem spinek do mankietów i zegarka, które są wyznacznikami dobrego stylu. Wszelkie inne ozdoby – łańcuszki, bransolety, sygnety, nie są dzisiejszym synonimem elegancji i luksusu. Skąd zatem nieustanne skłonności mężczyzn do nabywania różnego rodzaju ozdób? Okazuje się, że to całkowicie naturalne – w czasach zamierzchłych nasi męscy przodkowie próbowali poprzez biżuterię uwydatnić swój status majątkowy, lub przynależność do elitarnego rodu.

Dziś niestety, wielu Panom brakuje w tym względzie dobrego smaku. A może nie? Zapytaliśmy kilka kobiet, co myślą o męskich błyskotkach. Oto ich opinie:

Agata, 34-letnia szefowa portalu dla kobiet: Kiedyś sygnety na męskich dłoniach i różnego rodzaju łańcuszki na szyi wydawały mi się nie do przyjęcia. Kojarzyły mi się głównie z panami wizytującymi często różnego rodzaju siłownie, a wieczorami wyłaniającymi się na ulice w sportowym obuwiu w poszukiwaniu łatwego, szybkiego i ordynarnego seksu. Ale pewnego dnia poznałam pewnego mężczyznę, który nosił egzotyczny łańcuszek na szyi rzemyki na nadgarstku. Pomijając to, że na początku znajomości wzięłam go za wylansowanego gbura, okazał się bardzo inteligentnym i wartościowym mężczyzną. Zatem punkt widzenia zależy od miejsca patrzenia. Teraz męska biżuteria wydaje mi się dość kokieteryjna, ale taką kokieterię jestem w stanie zaakceptować, o ile nie jest przesadzona. Facet obwieszony złotymi i srebrnymi ozdobami, który przypomina choinkę to nadal jest dla mnie granica nie do przejścia.

Zofia, 30-letnia nauczycielka: Kiedy słyszę „męska biżuteria”, od razu mam w oczach czterdziestoletniego pana z brzuszkiem od piwa, z ogromnym złotym sygnetem na palcu, który ma podkreślać zasobność jego portfela. Zdecydowanie odpada! Jedyne, co akceptuję, to cienki srebrny łańcuszek z delikatnym wisiorkiem, ale noszony wyłącznie do dżinsów. Uważam też, że spinki do mankietów, dobrze dobrane, są jak najbardziej do przyjęcia. Wszelkie kolczyki, bransoletki, grube łańcuszki na szyi odpadają. Jest jeden wyjątek. Mój kolega nosi na nadgarstku bransoletkę zrobioną z gitarowej struny. Jest muzykiem i uważam, że taka ozdoba doskonale do niego pasuje.

Kalina, 28-letni marketingowiec: Ogólnie uważam, że biżuteria jest niemęska i panowie nie powinni nosić tego typu rzeczy. A jeżeli już muszą, niech robią to dyskretnie i niech to będą rzeczy, które nie rzucają się w oczy. Wszelkie sygnety, łańcuchy i inne przesadzone świecidełka, są dla mnie synonimem obciachu.

Magdalena, 26 -letnia ekspedientka w salonie jubilerskim: z biżuterią mam do czynienia na co dzień i mogę jedynie podsumować, co obserwuję. Otóż, jeśli chodzi o elegancką biżuterię – to spinki do mankietów są aktualnie bardzo gustownym dodatkiem, zgodnie z salonowymi wymogami. Natomiast jeśli chodzi o styl bardziej sportowy, to bardzo często wybierane są srebrne łańcuszki i bransolety typu „figaro” i „pancerka”- typowe męskie sploty. Panowie bardziej ekstrawaganccy wybierają bardziej fantazyjne sploty, lub biżuterię ze stali nierdzewnej połączonej z dodatkami skórzanymi, lub gumowymi. Ciekawe jest jednak to, że wciąż to kobiety najczęściej wybierają biżuterię dla swoich partnerów. Oni sami dla siebie rzadziej kupują  męskie akcesoria. Czyli zakupy męskiej biżuterii są najczęściej podyktowane kobiecymi potrzebami. Dziwne, prawda?

Izabela, 32-letnia kulturoznawczyni: Lubię jak mężczyzna podkreśla w jakiś sposób swoją osobowość i jeśli zauważam oryginalną biżuterię – to jest to dla mnie sygnał, że ten ktoś może też mieć nieszablonowy sposób myślenia i postrzegania świata. Ważne jednak, aby biżuteria męska była dyskretna i „ze smakiem”. Myślę, że szczegóły w dużym stopniu świadczą o człowieku – i to dotyczy zarówno męskich, jak i damskich dodatków.

Wszystkie pytane kobiety chórem stwierdziły, że biżuteria męska powinna być dyskretna. A zatem może nie ma w tym nic złego, że w tym sezonie modne są maleńkie błyszczące kamyczki, wpinane do guzików, pasków, zegarków i spinek do mankietów? Jeśli tylko akcesoria mają nieprzesadny kształt i dekoracje, a dodatkowo są zakładane do odpowiedniego stroju i pod konkretną okazję, z pewnością będą wyglądać stosownie. Warto pamiętać o tych podstawowych zasadach, bo nawet najbardziej męski i oryginalny splot naszyjnika lub bransolety będzie wyglądał nieciekawie, jeśli panowie ubiorą go, na przykład, do wykonywania prac fizycznych.

Kiedy facet, na przykład któryś z moich przyjaciół lub mężczyzn, z którymi w danej chwili uprawiam jakiś wyuzdany rodzaj miłości, zaczyna mnie atakować wynurzeniami w stylu młodego, żywego jak z kart książki Wertera, odechciewa mi się wszystkiego.

I nie o to chodzi, że jestem już tak do cna zepsuta, że nie potrafię dostrzec, że mężczyzna też ma uczucia, przemyślenia natury egzystencjalnej i problemy, o których chce porozmawiać. Nie. Moja empatia jest bardzo rozbudowana, a i z przyswajaniem informacji przekazywanych mi werbalnie nie mam większego problemu.

Problem w tym, że każdy facet jest tylko facetem i, błagam, niech nie udaje, że poza żarciem, spaniem i seksem, potrzebuje czegoś jeszcze do życia (!) O, przepraszam, tak, część z panów potrzebuje jeszcze jednego – wyżalenia się, rozmów o życiu i śmierci, docenieniu, poczuciu wartości. Jednym słowem – połechtania własnego ego, ot co! A, że, według przeciętnego samca, każda kobieta to potencjalny psychoterapeuta, tylko za darmo, to prędzej, czy później owe werterowskie przemyślenia się pojawiają…

Niestety problem jest szerszej i właśnie egzystencjalnej natury, a wymieniona kwestia jest tylko jego niewielkim ułamkiem. Otóż mężczyźni zniewieścieli, a kobiety cierpią na nadmiar testosteronu. A może i nie nadmiar, tyle, że niedobór tegoż hormonu u płci brzydkiej jest tak widoczny, że przeciętnemu Kowalskiemu może wydawać się, że obecnie panie i panowie zamienili się rolami.

Naprawdę wkurza mnie kiedy słucham tych wszystkich wynurzeń o życiu, o kosmosie, o wielkim wybuchu, o tym, że koledzy mają już wille, a on na razie tylko dwupoziomowe mieszkanie, i o tym, że chciałby coś zrobić, ale w sumie, nie wie jak… Mam ochotę wtedy krzyknąć i w kliku niewybrednych, nie nadających się do cytowania słowach, powiedzieć coś, czego sens zamyka się w tych kilku frazach: „Weź się w garść, skończ jęczeć i do roboty!”