Posługując się danymi na temat 15 tys. osób w wieku od 35 do 74 lat, naukowcy z Uniwersytetu Johanna Gutenberga w Moguncji wykazali kolejną, nieznaną wcześniej zależność.

Według badania opisanego na łamach „International Journal of Cardiology”, hałas, a właściwie wywołane nim rozdrażnienie ma związek z zaburzeniami pracy serca.

– W kilku badaniach z udziałem zdrowych ochotników i pacjentów z chorobą wieńcową oraz w badaniach przedklinicznych udało nam się już pokazać powiązanie między hałasem, a chorobami układu krążenia – mówi prof. Thomas Münzel, jeden z autorów nowej publikacji.

– Jednak do tej pory, żadne badanie jasno nie pokazywało, w jakim stopniu rozdrażnienie z powodu hałasu może powodować arytmię – podkreśla naukowiec.

Analiza wyników obszernego Gutenberg Health Study (GHS) pozwoliła sprawdzić te relacje w przypadku najpowszechniejszego typu arytmii. Co ważne, badanie nie sprawdzało natężenia samego hałasu, ale poziom rozdrażnienia, jakie powodował. Nie można więc wyciągnąć z niego jednoznacznych wniosków na temat przyczyn i skutków.

Zależność jednak istnieje i okazała się znacząca. Aż u 23 proc. osób doświadczających ekstremalnie wysokiego rozdrażnienia hałasem pojawiło się to zaburzenie, podczas gdy cierpiało z jego powodu tylko 15 proc. uczestników projektu, którzy byli wolni od wpływu hałasu.

– Badanie po raz pierwszy pokazuje, że rozdrażnienie wywołane różnymi źródłami hałasu w ciągu dnia i w nocy związane jest z większym ryzykiem migotania przedsionków. Biorąc wszystkie dane pod uwagę, pokazaliśmy, że na rytm serca silniej działa zdenerwowanie pojawiające się nocą – mówi kierujący pracami Omar Hahad.

– Odkrycie zależności między wywołanym hałasem rozdrażnieniem a migotaniem przedsionków jest ważne i może wyjaśnić, dlaczego hałas może zwiększać ryzyko udaru. Jednak nie powinno się zapominać, że hałas uszkadza zdrowie także bez pojawiania się rozdrażnienia – tłumaczy prof. Münzel.

W badanej populacji największy udział w prowokowaniu zdenerwowania miał hałas emitowany przez samoloty (84 proc. w ciągu dnia i 69 proc. w nocy).

Badanie pokazało też, że potrzebna jest szczególna uwaga przy wprowadzaniu środków zaradczych. Naukowcy przytaczają sytuację lotniska we Frankfurcie, gdzie wprowadzono zakaz lotów między godz. 23.00 i 5.00. Doszło do wzrostu natężenia hałasu poza tymi godzinami. Natężenie ruchu lotniczego szczególnie zwiększyło tuż przed godziną 23 i krótko po 5.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce. Fot: Freepik.com

Co to takiego?

Migotanie przedsionków ( łac. fibrillatio atriorum, ang. atrial fibrillation, AF) to  najczęstsze zaburzenie rytmu serca, polegające na nieskoordynowanym pobudzeniu przedsionków serca, któremu może towarzyszyć szybka akcja komór (od 350 nawet do 700 uderzeń na minutę).

Przy tak szybkiej i nieskoordynowanej aktywacji przedsionki przestają pompować krew do komór serca. Dlatego też migotanie przedsionków zmniejsza objętość krwi przepompowywanej w ciągu minuty do serca nawet o 20 do 30%!

Przyczyny

Najczęstszymi czynnikami predysponującymi do migotania przedsionków są niewydolność serca u osób starszych i wady zastawkowe u osób młodych.

Migotanie przedsionków powstaje na skutek przeciążeń i uszkodzeń przedsionków serca, wywołanych przez m.in. nadciśnienie tętnicze, wady serca, choroba niedokrwienna serca, zapalenia serca, nadczynność tarczycy, infekcje, choroby płuc, a także toksyny (w tym alkohol) i leki. Migotanie przedsionków może mieć również podłoże genetyczne.

Częstość występowania

Migotanie przedsionków to najczęstsza po skurczach dodatkowychi arytmia serca. Choroba ta występuje u około 1-2 proc. dorosłych ludzi, a po 80. roku życia aż u co dziesiątej osoby! Szacuje się, że w Polsce na chorobę tę cierpi ok. 400 tys. osób. W Europie dotyka około 4,5 mln osób i jest odpowiedzialne za jedną trzecią wszystkich hospitalizacji z powodu arytmii serca w Unii Europejskiej! Staje się więc poważnym problemem dla publicznego systemu ochrony zdrowia.

Rodzaje migotania przedsionków

Migotanie przedsionków może wystąpić jako pojedynczy epizod, jednak zwykle obserwuje się nawroty z tendencją do utrwalenia po pewnym czasie. Migotanie przedsionków lekarze dzielą na: napadowe, przetrwałe i utrwalone.

To pierwsze ustępuje najczęściej w ciągu doby; przetrwałe – trwa zazwyczaj dłużej niż 7dni i nie ustępuje samoistnie, natomiast w przypadku utrwalonego migotania przedsionków nie udaje się przywrócić prawidłowego rytmu serca.

Objawy

Migotanie przedsionków, zwłaszcza napadowe, bywa bardzo dokuczliwe, choć zdarza się także, że niektóre osoby nie odczuwają żadnych dolegliwości. AF najczęściej powoduje uczucie szybkiej i nieregularnej czynności serca, silnego bicia serca, osłabienie, zawroty głowy, zdarzają się także omdlenia, a także uczucie niepokoju. Są to objawy, których nie należy bagatelizować.

Nieleczone migotanie przedsionków może powodować powstawanie skrzeplin w przedsionkach serca, które z prądem krwi mogą dostawać się do różnych narządów, powodując m.in. niedokrwienny udar mózgu.

Jak rozpoznać migotanie przedsionków?

Migotanie przedsionków rozpoznaje się w zapisie EKG. W przypadkach, gdy występuje rzadko i trwa krótko, potrzebny jest długotrwały zapis – np. EKG metodą Holtera. Ważne jest, aby w przypadku migota nia przedsionków znaleźć przyczynę leżącą u jego podłoża.

W tym celu wykonuje się dodatkowe badania oceniające stan serca i płuc, czyli: pomiar ciśnienia tętniczego, ECHO serca, RTG klatki piersiowej, a także badania krwi. W przypadku podejrzenia choroby niedokrwiennej serca należy rozważyć test wysiłkowy oraz koronarografię.

Leczenie

Leczenie migotania przedsionków w każdym przypadku powinno być rozpatrywane indywidualnie. Przebieg leczenia zależy nie tylko od objawów, ale przede wszystkim od skutków i zagrożenia, jakie stwarza AF u konkretnego pacjenta.

Migotanie przedsionków wymaga leczenia przede wszystkim przyczyny, następnie należy wybrać strategię leczenia samej arytmii. U części chorych należy przywrócić prawidłowy rytm serca, a następnie starać się go utrzymać. Można to osiągnąć lekami antyarytmicznymi (niektórzy chorzy wymagają stałego podawania leków, a inni tylko w czasie napadu), kardiowersją (elektryczną lub przy pomocy doraźnie stosowanych leków, czyli tzw. kardiowersją farmakologiczną), a w wybranych przypadkach ablacją.

Jeśli migotanie przedsionków występuje sporadycznie, można zastosować tzw. strategię „pigułki w kieszeni”. Wówczas chory przyjmuje lek, jak tylko poczuje, że wystąpiło migotanie przedsionków.

U pozostałych chorych, u których migotanie przedsionków przeszło w formę utrwaloną, można ograniczyć leczenie do utrzymania średniej częstości pracy komór serca w przedziale 70-90/min w spoczynku i <120/min w czasie wysiłku. U chorych, u których praca komór w przebiegu migotania przedsionków jest bardo zwolniona, należy rozważyć wszczepienie rozrusznika serca.

U wszystkich chorych należy ocenić ryzyko zakrzepowo-zatorowe (udar mózgu, zatorowość płucna), jakie stwarza migotanie przedsionków i zastosować odpowiednie leczenie przeciwzakrzepowe. W przypadku znacznego ryzyka wystąpienia zakrzepu stosuje się doustne leki przeciwkrzepliwe, w ryzyku umiarkowanym stosuje się kwas acetylosalicylowy, a w sytuacji bardzo niskiego ryzyka można nie stosować żadnej profilaktyki przeciwzakrzepowej.

Materiał został przygotowany w oparciu o stronę www.kardioserwis.pl