Victor jesteś można spokojnie powiedzieć obywatelem świata. Urodziłeś się w Sztokholmie, pracujesz na Helu, wiele podróżujesz. Myślałeś nad tym gdzie zakotwiczysz za kilka lat?
Victor Borsuk: Rzeczywiście miałem to szczęście, że mogłem pomieszkać w paru egzotycznych miejscach na świecie ale uczciwie mogę powiedzieć, że Polska jest najlepsza. Mamy tu najpiękniejsze kobiety, świetną infrastrukturę (kina, sklepy, restauracje) i najlepszy spot do uprawiania kitesurfingu. Polska jest wyjątkowa. To miejsce gdzie przy odrobinie ciężkiej pracy i szczęścia można żyć jak w bajce. Bo gdzie indziej na świecie można za darmo studiować, jeździć szybką kolejką miejską za mniej niż 10 eur, zjeść pyszny obiad za 3 eur i spotkać się kolegami w absolutnie najlepszym spocie do uprawiania kitesurfingu? Kocham Polskę! To tutaj mogę spełniać swoją pasję i poznawać najpiękniejsze kobiety;) Dlaczego miałbym chcieć zakotwiczyć się gdzie indziej?

Jesteś siedmiokrotnym Mistrzem Polski w Kitesurfingu, trzykrotnym wicemistrzem Polski.  Skąd u Ciebie pasja właśnie do kite’a? Zaczynałeś swoją przygodę z wodą od windsurfingu prawda?
Tak, miałem to szczęście, że windsurfingiem zainteresował się mój tata. Kiedy skończyłem 6 lat zaczęliśmy w wakacje jeździć na półwysep helski, który jeszcze wtedy był terenem wojskowym. Windsurfing pozwolił mi zrozumieć jak radzić sobie z silnym wiatrem i jak nie panikować samemu na głębokiej wodzie, która mnie po prostu przerażała. Kiedy miałem 12-13 lat pojawiły się pierwsze latawce na których kitesurferzy robili skoki po 6-8 metrów w górę, praktycznie przeskakując nad windsurferami. Wtedy wiedziałem już, że jest to jest sport, który pokocham. Jednak nie było łatwo – na początku bardzo się bałem siły latawca, ale to mnie chyba najbardziej ekscytowało, bo pojawił się sport, który rzucił mi wyzwanie.

Gdzie najlepiej się pływa? Czy w Polsce, mam tu na myśli głównie Hel, są dobre warunki do uprawiania kitesurfingu?
Są wyjątkowe miejsca na świecie takie jak stan Ceara w Brazylii, czyli region bardzo blisko równika z równym wiatrem i ciepłą wodą. Jest to jedno z tych magicznych miejsc, które trzeba odwiedzić jako kitesurfer. Jednak ja najbardziej kocham półwysep helski. Gdy wieje, to najlepsze miejsce na świecie do nauki kitesurfingu i spędzania czasu z przyjaciółmi. Zawodowy kitesurfing umożliwił mi podróż dookoła świata, a ja za każdym razem wracam w sezonie letnim do Polski i cieszę się, że mamy takie miejsce, które przyciąga kitesurferów z całego świata.

Jakie trzeba mieć umiejętności, predyspozycje, aby uprawiać kitesurfing? Każdy może uprawiać ten sport?
Kitesurfing to sport absolutnie dla każdego! Wystarczy mieć ukończone 8 lat, ważyć powyżej 35 kg i mieć ochotę na przygodę Tutaj waga, wzrost czy wiek nie mają znaczenia, wystarczą chęci i nauka z profesjonalnym instruktorem. Zaczynamy od zabawy małym latawcem na plaży, później instruktor podpina nas pod większy dmuchany latawiec i zaczyna się prawdziwa przygoda z body dragami, czyli pływanie na brzuchu dzięki szybkim ruchom latawca.

Jesteś w świetnej formie w zasadzie przez cały rok. Z pewnością odżywiasz się zdrowo. Korzystasz z jakiś sprawdzonych diet czy sam układasz swoje menu?
Przede wszystkim cały czas poszerzam swoją wiedzę w tym temacie i dużo czytam. W dzisiejszych czasach internet pozwala nam na nieograniczony dostęp do interesujących nas tematów, bardzo wiele można dowiedzieć się przeglądając przeróżne strony i blogi. Moja dieta głównie opiera się na doświadczeniach z własnym ciałem. Kiedy jestem na diecie wysokobiałkowej, która pozwala zwiększać masę mięśniową, co 3 tygodnie pojawia się ogromny głód i zapotrzebowanie na coś słodkiego. Wtedy słucham swojego ciała i pozwalam sobie na drobną, jedzeniową przyjemność. Jednak to co jemy nie zawsze jest zdrowe i pomimo najszczerszych chęci, takich jak gotowanie na parze, dużej ilości warzyw, czy jarmużu z batatami, czasem i tak czujemy się słabo. Wtedy potrzebna jest lepsza suplementacja.

Masz super materiały filmowe i zdjęciowe, z kim współpracujesz, czy dużo czasu zajmują Ci plany i sesje zdjęciowe?
Ostatnio to moja codzienność. Zawodowy sport to nie tylko wyniki i ciągły trening, ale również wartość dodana, którą dajemy naszym Sponsorom. Dzięki nim jestem w stanie spełniać swoje marzenia, rozwijać się w sporcie ale nie mogę zapominać o tym, że to również jest praca. Osobiście jestem pasjonatem fotografii i filmowania, więc praca z Darkiem Orliczem, czy z chłopakami z Cutsense to dla mnie czysta przyjemność. Czasem mieszkamy razem przez parę tygodni, więc jest nam razem naprawdę wesoło.

Kiedy znajdujesz czas dla rodziny, przyjaciół, dziewczyny, jak go spędzacie? Jakieś rekomendacje co do miejsc wartych odwiedzenia?
Mogę tylko powiedzieć, że relację z rodziną, przyjaciółmi i dziewczyną są dla mnie bardzo ważne i nigdy ich nie zaniedbuje.

Ostatnio widzimy, że angażujesz się społecznie, czy pomaganie innym jest dla Ciebie ważne i dlaczego. Opowiedz nam w co się ostatnio angażujesz.
Tak, niedawno zostałem ambasadorem kampanii społecznej ,,Młodość bez procentów”, która ma zachęcić młodzież do aktywnego spędzania czasu z przyjaciółmi, zamiast picia alkoholu. Prowadzę również wykłady dla Fundacji EFC dla uzdolnionej młodzieży z mniej zamożnych rodzin, żeby zainspirować ich i zachęcić do wiary w siebie. Sam niejednokrotnie musiałem zmierzyć się z własnymi demonami dlatego próbuje pokazać młodym, że trzeba walczyć a nagroda czeka na wytrwałych.

Jak widzisz siebie za 5 lat? Dalej w sporcie czy w zupełnie innej dziedzinie?
Sport to chyba nieodłączna część mojego życia i mam nadzieję, że pozostanie w nim na zawsze. Parę lat temu zacząłem łączyć sport z biznesem, i stworzyłem obozy sportowe Borsuk Camps. Organizuje też wyjazdy kitesurfingowe po całym świecie, a także łącze swoje doświadczenie w marketingu sportowym z różnymi działaniami związanymi z ciekawymi projektami społecznymi.

oprac. Julia Nieznalska
fot. materiały prasowe

Rafał Wieczorowski: Zaczęło się od gimnastyki akrobatycznej, na której miałem też lekcje baletu. Nie był to może zbyt męski sport, chłopak w rajtuzach, robiący szpagaty przy lustrze (śmiech), ale uważam, że dało mi to mocne fundamenty na przyszłość. Później było już tylko karate od 9 roku życia i trwa to aż do teraz, przez 24 lata. Fitness pojawił się 10 lat temu. Miał być on tylko dopełnieniem mojej wiedzy o ćwiczeniach, aby moje zajęcia karate z archaicznych stały się bardziej nowoczesne. Z czasem stał się moim życiem!

Co uważa pan za swoje największe osiągnięcie?

Chyba nie będę umiał wybrać jednego. Dumny jestem najbardziej z trzech osiągnięć. Pierwsze to zdobycie 3 miejsca na Mistrzostwach Świata Karate w USA, a kolejne to wygrana w konkursie organizowanym przez miesięcznik „Shape” na trenera roku fitness. Te dwa osiągnięcia skłoniły mnie do spełnienia trzeciego – swojego największego marzenia, czyli założenia własnego klubu karate.

A jak motywuje pan swoich podopiecznych w klubie? Czy istnieje złoty przepis, aby motywacja zawsze była skuteczna?

Jeśli chodzi o motywację, to staram się swoich podopiecznych nauczyć, że w sporcie jest jak w życiu – ile dadzą z siebie, tyle otrzymają w zamian. Sam talent może nie wystarczyć, każdy wysiłek w przygotowaniu ma swoje odzwierciedlenie na zawodach. Jeśli dadzą z siebie wszystko, poświecą swój czas –będą mistrzami. Zazwyczaj po sukcesie zdobywam ich zaufanie i dalej jest już tylko łatwiej.

Ma pan także ogromne doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą. Czy praca z najmłodszymi jest trudniejsza niż z dorosłymi? Czego wymaga?

Praca z dziećmi jest trudniejsza niż z dorosłymi. Przebiega na dwóch płaszczyznach: pierwsza ma wymiar fizyczny. Polega na kształtowaniu ich ciała, zdolności motorycznych i tu myślę jest łatwiej niż w tej drugiej płaszczyźnie, czyli w mentalnej. Trzeba szczególnie uważać pracując z dziećmi, bo wszystko co robimy będzie kształtowało ich charakter. Można łatwo zrazić dziecko do sportu oraz do swojej osoby. Tym bardziej, iż karate jest bardzo ciężką dyscypliną, wymaga twardego charakteru. Musze często z nimi rozmawiać. Zarówno porażka jak i zwycięstwo wymagają przecież omówienia. Bywa często, że jestem dla nich jak starszy brat, który zawsze pomoże w sprawach – nawet tych niezwiązanych ze sportem.

Czym cechują się pana treningi?

Zawsze stawiałem na wszechstronność i różnorodność treningu. Staram się rozwijać wszystkie cechy motoryczne moich uczniów i klientów. Na pewno moje treningi mają wysoki poziom trudności. Łączę treningi funkcjonalne z treningami interwałowymi gdyż uważam, że dają one najlepsze efekty. Bardzo dobrze sprawdzają się programy treningowe LesMills oraz Insanity. Zarówno dzieciom jak i dorosłym staram się przekazać, że ma to być dla nich „fun”, zabawa, aby słowo „trening” nie kojarzyło im się z czymś negatywnym, a samo pójście na zajęcia nie było dla nich przykrą koniecznością.

Pana motto życiowe, którym kieruje się na co dzień…

Moim wzorem od zawsze był Bruce Lee. Podzielam jego filozofię treningu. To właśnie jeden z jego cytatów bardzo mnie inspiruje: „Nie obawiaj się porażki – to nie porażka, ale mało ambitny cel jest błędem. W wielkiej próbie honorowo jest nawet polec…”

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka
Fot. Archiwum Bohatera