EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » moda w PRL

Moda w czasach PRL-u, cz. 3

Redakcja — Tue, 10 Nov 2015 15:28:42 +0000

Georg Orwell opisując ten „nowy ideał” kobiety w powieści „Rok 1984” namalował postać młodych kobiet odzianych w kombinezony przepasanych jeszcze „na wszelki wypadek” czerwonymi szarfami Młodzieżowej Ligii Antyseksualnej…

Maskulinizacja i deseksualizacja były obecne nie tylko w „modzie robotniczej”, ale także w stroju biurowym. Niestety konfekcyjne sklepy państwowe oferowały wówczas zbyt obszerne płaszcze i żakiety wywatowane na ramionach oraz seryjnie szyte sukienki kompletnie niedopasowane do figury. Tygodnik „Moda i Życie Praktyczne” tak reklamował modne, damskie obuwie: „ciepłe, mocne i tanie będą botki na gumie z filcu i stylonu produkowane przez Złotoryjskie Zakłady Przemysłu Filcowego. 16 wzorów i 5 kolorów[1]”

Nie da się ukryć, że strój taki potrafił zeszpecić najpiękniejszą dziewczynę, dając jej „klocowatą” sylwetkę.

Jakże kolorowo musiała w tamtych czasach wyglądać zalotna Hanna Bielicka (1915-2006). Budziła zapewne na ulicach niepokój podobnie jak bikiniarze…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

[1] Wiesław Kot, PRL-czas nonsensu. Polskie dekady 1950-1990, Wydawnictwo Publicat, Warszawa 2007

Moda w czasach PRL-u, cz.1

Redakcja — Mon, 26 Oct 2015 18:57:56 +0000

Okrzyknięty honorowym bikiniarzem, tak pisał na temat ubrania w „Dzienniku 1954”: „Uważam, że ubranie jest najbardziej zewnętrzną emanacją charakteru, indywidualności, zalet i wad, że mówi mnóstwo o człowieku, o jego usposobieniu, marzeniach, tęsknotach (…) formuje nastroje i samopoczucie.”

Leopold Tyrmand (przez pewien czas mąż wspominanej Barbary Hoff kreującej wygląd polskich ulic w latach 50.) był mistrzem autokreacji. Miał bezbłędne wyczucie stylu i elegancji. Trudno by opisywać modę w latach 50. bez jego udziału. Oczywiście, jak wszyscy mogący sobie pozwolić na „odchylenie od narzucanych norm” zdobywał odzież na Bazarze Różyckiego w Warszawie – „wylęgarni mody i elegancji”. Ale nawet wówczas i tak wyróżniał się. Komponował oryginalną całość, aż do najmniejszego detalu.

Postać Tyrmanda świetnie pasowała do środowiska bikiniarzy w Polsce Ludowej. Podobnie jak oni nie lubił wszechogarniającej szarości tamtych czasów, kochał jazz i kolorowe skarpetki…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com, FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej, cz. IV

Ela Prochowicz — Mon, 31 Aug 2015 13:00:25 +0000

Był to okres wielkiej improwizacji. Pomocą służyły gazety, w których przemycano nową modę francuską i angielską, i która przedsiębiorczym Polkom służyła za inspirację. Jednak moda ta nie zawsze spotykała się z entuzjazmem ze strony władz, co widać wyraźnie na przykładzie polskiej Brigitte Bardot – Kaliny Jędrusik.
Na wygląd polskich ulic w tamtym okresie wielki wpływ miała także Barbara Hoff, która w późnych latach pięćdziesiątych, w felietonach drukowanych w „Przekroju”, prezentowała zachodnie wzory i podpowiadała jak je zrobić bez podróży do Paryża. Nie tak dawno w specjalnym dodatku do „Polityki” był artykuł o Barbarze Hoff, w którym pisano, że miała ona przez 35 lat socjalizmu i 18 lat nowego ustroju w Polsce „misję cywilizacyjną” – podpowiadała ludziom w co się ubierać.
To dzięki jej pomysłom i do nas dolatywały modne, kolorowe jaskółki. A za przykład niech posłuży jej pomysł z 1954 roku: z dostępnych w sklepach „pepegów” należało wyciąć język i sznurowadła, w to miejsce wszyć lamówkę i zafarbować tuszem. Tak powstawały paryskie baleriny polskiej produkcji. Naród oszalał na ich punkcie – to był głód mody…

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych.
Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej, cz. III

Ela Prochowicz — Thu, 27 Aug 2015 15:00:30 +0000

Takim odeszłym w przeszłość światem była Polska międzywojenna. I to właśnie do niej odwoływała się estetyka – wspominanego już wcześniej – Kabaretu Starszych Panów, czy aktorów, reżyserów, kompozytorów, którzy w tamtych realiach się wychowali. Jeremi Przybora i Jerzy Wasowski tęskniąc za urodą przedwojennej rzeczywistości występowali w kabarecie w żakietach, czyli w marynarkach z zaokrąglonymi połami i dłuższym tyłem zwanym jaskółką. Do żakietu zakładało się spodnie w czarno-szary prążek, kamizelkę, a do tego białe getry z czarnymi półbutami, cylinder, laseczkę i obowiązkowy kwiat w butonierce.
Maria Wasowska tak tłumaczyła wizerunek Starszych Panów: „to była tęsknota za minionym światem. Jerzy bardzo tęsknił do tego świata, który zniknął. Nie czuł się zbyt dobrze w obecnym. Przybora i Wasowski na tamtym, minionym świecie się znali, oni go czuli. W nim się przecież wychowali.”5

Oczywiście byli i tacy, którzy krytykowali „zbyt archaiczny” strój Starszych Panów. Oni zaś odpowiadali: „To jakieś nieporozumienie. Jesteśmy ubrani jak najbardziej współcześnie i bardzo wytwornie. To nie żaden strój z myszką. To po prostu wytworny strój eleganckiego świata.”6
Jednak w przeciwieństwie do Tyrmanda – o którym będzie jeszcze mowa – Starsi Panowie byli kreacją jedynie medialną. I to był ich sposób na uzewnętrznienie tęsknoty za przeszłością utraconą.

5 Dariusz Michalski, Starszy Pan A. Opowieść o Jerzym Wasowskim, Iskry, Warszawa 2005.

6 ibidem

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz