Tam ją zdiagnozowali: zespół dziecka kolodionowego. To rzadka choroba genetyczna, dotykająca jedną osobę na sto tysięcy. Nie jest groźna sama w sobie, ale oznacza, że człowiek zrzuca wierzchnią warstwę swojej skóry co kilkanaście dni. Zawsze jest więc pokryty dodatkową warstwą naskórka, który stopniowo się złuszcza i wymieniany jest na nowy.

– Pierwszy raz zrozumiałam, że jestem inna, gdy dostrzegłam jak bardzo rodzina dba o mnie. Wychodziliśmy z domu i ludzie się gapili. Pamiętam, że to denerwowało mamę. Mówiła im, że „to nieuprzejme tak się wpatrywać. Można zapytać, ale nie gapić się”. Czasami mówiła to też rodzicom, bo dzieci robiły tylko to, czego uczyły się od nich – mówi dziś Jeyza Gary.

Matka zadbała, by Jeyza czuła się bezpiecznie w każdym nowym miejscu. Pierwszego dnia szkoły robiła innym uczniom i nauczycielom krótką pogadankę. Przekonywała, że jej córka jest jak każde inne dziecko i nie zaraża, po prostu zrzuca skórę – trochę jak jaszczurka. Uczyła w ten sposób nie tylko otoczenie, ale ich Jeyzę.

– Słuchanie, jak to regularnie recytuje na rozpoczęciu roku, utwierdziło mnie w przekonaniu, że jestem jak inni. Moja mama nigdy nie pozwoliła mi czuć się, jakbym nie pasowała. Jeśli łuszczyło mi się czoło, po prostu wiązała mi tego dnia bandanę i szłam do szkoły. Jeśli mój brat miał krótkie spodenki, to i ja szłam w krótkich – wspomina Jeyza w rozmowie z Refinery29.

Pewności czasami brakowało

– Gdy byłam w liceum, nosiłam bardzo dużo makijażu. Używałam go, by zasłonić cechy, przez które nie pasowałam do otoczenia. Rysowałam sobie brwi, bo własnych nie mam. Nosiłam cienie i maskarę, do tego zawsze coś na ustach. Nie rozumiałam wtedy, że wcale nie muszę pasować. Kiedyś nie nałożyłam nic i pomyślałam „kto to jest?!”. Makijaż zaczął być mi potrzebny, dlatego przestałam go używać. Moja skóra jest wystarczająco artystyczna.

Dziewczyna przeszła przez młodzieńcze lata bez wielkich problemów, zyskała wartościowe znajomości. W amerykańskiej tradycji każdy uczeń na koniec edukacji otrzymuje rocznik, w którym są zdjęcia i podpisy wszystkich kolegów. Tam jedna z koleżanek napisała jej: Droga Jeyzo, będę za tobą bardzo tęsknić. Zawsze znajdujesz sposób, żeby dać mi uśmiech. Naprawdę życzę ci wszystkiego najlepszego. PS: Musisz zostać modelką”.

Zostać modelką

I ten przekaz stał się silną zachętą, by przełamać tabu. Jeyza zrobiła sobie sesję i rozesłała do agencji. Długo była cisza, ale przyszła jedna ważna odpowiedź, od We Speak Model Management w Nowym Jorku. To miała być „jej szansa”. Jak na złość, Jeyza nie mogła pojechać na zaproszenie do „Wielkiego Jabłka”, ponieważ w Północnej Karolinie szalał wtedy huragan. Nie pojechała, ale na szczęście oni nie ustali i wysłali kolejne zaproszenie.

Dziś Jeyza jest już pełnoprawną modelką w Nowym Jorku, prawdopodobnie pierwszą na świecie z chorobą z grupy tzw. rybiej łuski. Jej skóra regularnie się zmienia, co przy okazji zdjęć pozwala osiągać ciekawe efekty.

– Czasami moja skóra jest wyjątkowo jasna, pomarańczowa lub lekko brązowa. Innym razem jestem tak czekoladowa, jak tylko chcę. Lubię oba stany jednakowo. Jestem ze swojej skóry dumna, cenię sobie, że mogę mieć dwa odcienie naraz, daję ludziom podwójną dawkę melaniny – mówi Jeyza.

Dla niej decyzja o modellingu nie była wielkim wyzwaniem. Przez całe życie rodzina utrwaliła w niej poczucie, że nie ma się czego wstydzić i jest piękna w swój wyjątkowy sposób. Dla niej celem jest być po prostu jak najlepszą modelką, wylądować na okładce „Voguę”. Co, zresztą, już się Jeyzie udało, na razie we włoskiej edycji pisma.

Jednak dla innych osób cierpiących na tę samą genetyczną uciążliwość kariera Jeyzy Gary to powiew nadziei na to, że można funkcjonować normalnie i nie ma się czego wstydzić. – Po powrocie z Nowego Jorku zamieściłam jedno zdjęcie na Instagramie i napisała do mnie kobieta, w wiadomości prywatnej. „Mam gęsią skórkę przy twoich zdjęciach. Też mam rybią łuskę, ale nie mam śmiałości założyć nawet szortów. Dajesz mi odwagę do zrobienia czegoś, czego nigdy nie robiłam”. Teraz nie chodzi już tylko o mnie, ale o to, by pozwolić innym ludziom się przełamać.

Sama nie miała nigdy idola, na którym mogłaby się wzorować. Teraz sama chce pomóc innym, by dostrzegli swój potencjał, skrywany bardziej pod warstwą niepotrzebnego wstydu niż dodatkowej skóry.

Źródło zdjęć: Profil Jeyzy Gary na Instragramie

Zacznijmy jednak od tego, czym tak naprawdę są „Czarowne Warsztaty” Jak na Krainę Czarów przystało przewodzi nią Alicja. Nasza, polska Alicja Reczek, szerzej znana jako White Alice. Co roku do jej Wonderlandu przyjeżdżają entuzjaści fotografii z Polski i z zagranicy. Są to osoby na początku ścieżki fotograficznej, ale również te bardziej doświadczone. Co przyciąga? Merytoryczny program. Pomysłowy scenariusz sesji. Piękne modelki. A może postać Białej Alicji? Z pewnością jest to niezwykłe przedsięwzięcie. Na pokładzie warsztatów nie brakuje gości ze świata kultury i sztuki. Mieszanka osobowości sprawia, że mamy do czynienia z Wielkim Spotkaniem Artystycznym. Jak podkreśla sama autorka: „poza zdjęciami ważna jest atmosfera, oparta na wzajemnym szacunku i empatii”. Takie podejście sprawia, że każdy na pokładzie warsztatów czuje się dobrze i ma piękne wspomnienia. Nie bez znaczenia są dobre referencje. Warsztaty są polecane i promowane przez wiele znamienitych instytucji. Nic dziwnego, że doczekały się też stałych bywalców.

Więcej na: www.warsztatyfoto.eu

Backstage, letnia edycja warsztatów w Słupnie, 2015

Backstage z letniej edycji warsztatów 2016, fot. Tomasz Załęski

Od 12 do 18 sierpnia 2017 r. PŁOCK stanie się stolicą fotografii. Pojawią się tam bowiem nie tylko amatorzy, ale i profesjonaliści, którzy podzielą się z uczestnikami swoją wiedzą oraz doświadczeniem. Nie zabraknie zatem takich postaci jak: Grażka, Maarten Eiche czy Jarosław Skrzypczyk.

W sesjach zdjęciowych wezmą udział profesjonalne modelki Ametist i Differentia. Nie zabraknie też nowych twarzy. Pierwszy raz na pokładzie warsztatów będą pozować Paulina Kotuniak i Magdalena Kubiak.

Ametist

W duszy gra jej nie tylko fotomodeling, ale i muzyka. Ma za sobą studia na Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, a na co dzień śpiewa w zespole Alhena. Udziela się również jako nauczycielka śpiewu.

Nie da się jednak ukryć, że jej pasją jest fotomodeling, któremu oddawała się już podczas studiów – na przekór harmonogramom zajęć i egzaminom. Niektórzy znają ją również jako cosplayerkę, a więc mogli oglądać Ametist w przebraniach imitujących różne postacie z bajek, filmów czy gier.

„Od zawsze uwielbiałam bajki w każdej formie. Świat fantastyki łączyłam z rzeczywistością. Tak jest do dziś. Marzyłam o byciu księżniczką, wiedźmą, wróżką… Odkryłam na to genialny sposób – fotomodeling!

Moja pierwsza sesja była przygodą. Do dziś pamiętam jak szłam przez las z koszykiem pełnym kwiatów. Było to w 2013 roku kiedy zrozumiałam, że zdjęcia to coś więcej. Zaczęłam wcielać się w różne role. Stopniowo zaczęło stawać się to częścią mnie. Nie wiązałam z tym swojej przyszłości. Miała to być jednorazowa sesja ale coś nie dawało mi spokoju. Chciałam więcej i więcej.

Podziwiam ludzi, którzy potrafią uwiecznić w piękny sposób ludzkie ciało. Dlatego akty zajmują w moim świecie szczególne miejsce. Sesja jest udana wtedy, kiedy realizowana jest z wizją i sercem. Uwielbiam ludzi kreatywnych i to z nimi chcę współpracować. Cenię oryginalne pomysły i chcę zaskakiwać.

Chętnie biorę udział w projektach ze scenariuszem. Mam na swoim koncie wiele plenerów fotograficznych. Szczególnie lubię pozować z przyrodą – to najlepsza modelka.”

portfolio www.facebook.com/ametist111

fot. Madame Dentelle

fot. Paweł Konopczyński

Differentia

Differentia, a właściwie Andżelika Kłopotowska to kolejna modelka „Czarownych Warsztatów”. Piękna brunetka, która pojawiała się już na spotkaniach organizowanych przez White Alice. Współpraca z nią to czysta przyjemność, a ona sama chętnie bierze udział w różnego rodzaju sesjach fotograficznych, eventach i pokazach.

Polska Monica Bellucci. Profesjonalistka, która cieszy się świetną opinią. Do tej pory brała udział w kilku edycjach ‘Czarownych Warsztatów’ White Alice. Ma na koncie pokazy i sesje komercyjne. Pozuje w eventach fotograficznych. Uwieczniali ją najlepsi.

Piękny, klasyczny typ urody. Wspaniałe warunki fizyczne i umiejętności aktorskie sprawiają, że jest bezkonkurencyjna. Doskonale sprawdza się w takich zakresach jak: portret, fashion i nagość zakryta. A takie cechy jak zaangażowanie, skromność i cierpliwość czynią z Niej modelkę doskonałą.

Ulubienica White Alice, która regularnie wraca na pokład „Czarownych Warsztatów”. Z wykształcenia tłumaczka i anglistka. W chwilach wolnych zajmuje się sportem. Należy do Flyons Ultimate Frisbee Płock – pierwszej lokalnej drużyny Ultimate Frisbee. To tam poznała swojego męża, a od niedawna jest młodą mamą. Jak widać pasja łączy nie tylko umysły, ale i serca.

Więcej na: www.maxmodels.pl/modelka-anqie.html

FB: www.facebook.com/Dlfferentia

fot. White Alice

fot. White Alice

Paulina Kotuniak

Na warsztatach u White Alice wystąpi po raz pierwszy. Aktorka i performerka, która czaruje ogniem. Na co dzień studentka Wydziału Sztuki w Krakowie, specjalność: animacja kultury w przestrzeni społecznej. Wrażliwa i eteryczna. Pasjonatka małych form przestrzennych i florystyki.

Zdjęcie wykonane podczas plenerowego spektaklu "Veni, vidi wici" będącego połączeniem Giant Puppet i Fire Show na podstawie mitu o Arachne. Reżyseria Joanna Stanowska. Krotoszyński Festiwal Ognia.

Magdalena Kubiak

Płocczanka na co dzień urzędująca w Warszawie. Subtelna i eteryczna. Na warsztatach u White Alice będzie pozować pierwszy raz. Nieograna twarz i słowiański typ urody sprawią, że z pewnością będzie rozchwytywana. To przednia okazja, by uwiecznić prawdziwego anioła.

Na zdjęciu Magdalena Kubiak, fot. Witold Fotografuje

ZAPISY:

email: white_alice@interia.com

fb: https://www.facebook.com/czarownewarsztaty/

www: http://www.warsztatyfoto.eu/

„Wielkie domy mody swoją odzież, obuwie, a nawet torebki, pakują w takie właśnie torby a klienci wychodząc z salonu, niosą torbę opatrzoną logo firmy. Forma takiej torby niezwykle prosta i ponadczasowa urzekła nas do tego stopnia, że stała się punktem wyjścia do zaprojektowania całej linii naszych torebek. Prostokąt czy kwadrat, mały czy większy, duży lub ogromny – wszystko da się wyczarować z takiej pozornie prostej formy.” – opowiadają o swoich inspiracjach przedstawiciele firmy.

Del Fiori zachowując charakterystyczny kształt przodu, mieszków i dna torby papierowej przeobraziła się w wysokiej klasy unikatową produkowaną w małych seriach damską torebkę.

„Dodaliśmy jej elegancji stosując najwyższej jakości skórę, zadaliśmy jej miejskiego szyku, nieco „zmiękczając” formę, usportowiliśmy ją nawet dokładając dodatkowy pasek i świeży kolor.” – mówią przedstawiciele firmy.
Pierwsze trzy główne linie torebek del Fiori to BUSINESS, CITY, CITY SPORT, występują w interesujących zestawieniach kolorystycznych i wykończeniach.

„Nasze torebki stworzone są dla kobiety pewnej siebie, znającej wykwintny smak i doceniającej dobre klasyczne projektowanie” – podkreślają przedstawiciele firmy.
Torebki produkowane są przez doświadczoną załogę o najwyższych kwalifikacjach. Elementy w kolorze złotym pokryte są prawdziwym złotem. Co istotne dla każdej elegantki, kolekcje torebek uzupełniają portfele i dodatki utrzymane w tej samej stylistyce.

Torebki Del Fiori dostępne są w wybranych butikach jak i w sklepie internetowym pod adresem www.delfioribags.com, gdzie znajduje się najnowsza kolekcja.
Już wkrótce w sklepach pojawi się najnowsza kolekcja na rok 2014.

Marcin Kulak: Esencją kobiecości jest dla mnie… kobiecość. Czyli ruch, gest, sylwetka, to jak się ta istota zachowuje, jak się porusza. Kobieta musi być kobieca. Musi działać każdą częścią siebie. Kobiecość to całokształt i poszczególne elementy: oczy, włosy, usta, piersi…

Czyli kobiecość równa się dla Ciebie zmysłowość?

Absolutnie. Zmysłowość oznacza, że macie władzę nad mężczyznami.

A jak się do tego mają tabele rozmiarów i standardy modowe. Czy zmysłowość nosi tylko rozmiar 34?

Modelka jest modelką, kanon urody na wybiegu został przyjęty dawno i standardowe 90/60/90 będzie kultywowane. Choć coraz bardziej odchodzi się od wizerunku przesadzonego chudzielca. Jednak wymiary i wzrost powyżej 175 cm – to jest i długo zostanie podstawowy warunek mody wybiegowej.
Natomiast to, że teraz pokazuje się modelki w rozmiarze XL, uważam za świetne podejście. Kobieta nie musi być chuda, żeby była piękna. Ale jeśli mówimy o modzie na wybiegu, to pewne zasady zostały wymyślone nieprzypadkowo. Po prostu – ubrania dobrze wyglądają, gdy modelki mają proporcjonalną budowę, wyrazistą twarz i oryginalną urodę.
Jednak modelki to często nie są takie kobiety, za którymi mężczyźni oglądali by się na ulicy. To nie jest ten rodzaj kobiecości. To jest pewna specyfika. Bardzo często osoby spoza branży komentują sesje zdjęciowe: „ale ona jest dziwna, ładna, brzydka, ale chuda…” itd. Pokazy mody to jest budowanie wrażenia, po to, aby zatrzymać kogoś, kto przegląda setki magazynów dziennie, spędza godziny na sesjach zdjęciowych. Dlatego modelka musi być interesująca, nie może być nijaka. Bardzo ważna jest wyrazistość, która za każdym razem jest budowana inaczej.

Jak budujesz tę wyrazistość?

Gdy modelka przychodzi na sesję zdjęciową bez przebrania(najczęściej w trampkach, dresie i bez makijażu), bardzo często pada pytanie: „Gdzie właściwie jest dziewczyna ze zdjęć?” I dopiero kiedy zaczyna się praca z nią – make up, fryzura, ubiór – okazuje się, co z tej kobiety można wydobyć.

To jest esencja stylingu?

Tak. Nie ma nic piękniejszego w tej pracy niż zobaczyć po 2-3 godzinach kogoś zupełnie innego, postać stworzoną przez Ciebie i przy udziale innych ludzi. Potem wystarczy tylko delikatny ruch ręką, rozchylenie warg i na zdjęciu pojawia się zjawiskowa kobieta.

Zdarza Ci się pracować ze zwykłymi kobietami, nie –modelkami. Czy wtedy też masz wrażenie, że wydobywasz z nich ten ciekawy element kobiecości?

Zawsze mam takie wrażenie, za każdym razem. Różnica widoczna jest tylko w obyciu z kamerą. Modelka widząc siebie, wie, że jak położy rękę w określony sposób wygląda dobrze, natomiast jeśli ułoży ją inaczej wygląda źle. Kobiety, które na co dzień tego nie robią, naturalnie nie mogą tego wiedzieć. A szkoda.

Dlaczego?

Bo nie mają świadomości własnego ciała i same przed sobą boją się przyznać: „Jestem piękna, wyglądam wspaniale, wiem, jak funkcjonować, żeby wyglądać dobrze”. Stając przed obiektywem nie wiedzą co mają ze sobą zrobić. Są bezradne, ogarnia je nieśmiałość wewnętrzna.

Ale umiesz tę nieśmiałość przegonić…

Nieśmiałość jest przez chwilę. Kiedy kobieta zobaczy zdjęcia i to, że wygląda na nich dobrze, zaczyna się dobrze czuć. Tutaj budzi się świadomość własnego ciała. To zaś przekłada się na zmianę sposobu myślenia, bo jeśli kobieta jest świadoma tego, że dobrze wygląda, zaczyna zachowywać się inaczej. Ginie zagubienie i pojawia się pewność siebie. I wówczas końcówka sesji z takimi modelkami – amatorkami, to jest absolutne szaleństwo.

Twoja rada na odnalezienie w sobie atrakcyjnej i zmysłowej kobiety?

To brzmi górnolotnie, ale kobieta musi siebie zaakceptować taką jaka jest, musi spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: „Jestem wspaniała, piękna”. Nic więcej nie trzeba, wystarczy wzbudzić w sobie świadomość własnej osoby. To się przekłada na wszystkie aspekty w życiu. To jest tak jak ze słynnym pytaniem „Jak dobrze wyglądać nago?” Po prostu trzeba to zrobić. Trzeba po prostu mieć odwagę stanąć przed lustrem i powiedzieć:„jest dobrze”.

Jakie są kanony w modzie męskiej?

Tutaj sprawa wygląda nieco inaczej. Myślę, że możemy wyróżnić dwa typy. Po pierwsze typ mężczyzn macho, czyli dobrze zbudowanych, powyżej 1,8 m wzrostu, z lekkim zarostem. Twardziele. Bardzo często można ich zobaczyć na stronach kolorowych magazynów z gadżetami, samochodami.
Ale jest także druga, bardzo duża grupa męskich modeli – androgenicznych, lekko „przychudzonych”. Mają podkrążone oczy, bladą cerę i są trochę jakby zawieszeni i oderwani od rzeczywistości. Duzi chłopcy.

Dlaczego i jedni i drudzy są modelami?

Bo mają dokładnie to samo – są wyjątkowi, mają to coś, magnetyzm, który przyciąga. Wybór modela jest bardzo często podyktowany prywatnym upodobaniem projektanta do pewnego typu urody. A wygląd modela to jednocześnie ukryta informacja, komu dedykowana jest dana kolekcja. Jeśli projektant ubiera modela, to adresuje ten produkt, do konkretnej grupy odbiorców. A jeśli się okaże, że np. androgeniczny chłopak, kupi coś z kolekcji dla twardzieli, to prawdopodobnie tak chce wyglądać.