EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » Monika Jaworska

Monika Jaworska: Wszystko gra!

Anna Chodacka — Wed, 22 Oct 2014 01:56:30 +0000

Monika Jaworska (uczestniczka kampanii „Wszystko gra!”) to najszybsza i najbardziej utytułowana zawodniczka motocyklowa w Polsce. W 2013 roku zdobyła tytuł II Vice Mistrza Polski w klasie Supersport 600. Od urodzenia jest osobą niesłyszącą. – Monika przełamuje stereotypy związane nie tylko z osobami głuchymi, ale także te dotyczące płci – ściga się z mężczyznami i jest najlepsza – mówi Adam Stromidło, prezes Polskiego Związku Głuchych, który sam jest osobą słabo słyszącą. Porozumienie się z osobą głuchą czy niesłyszącą do dla pełnosprawnych osób problem. Nieznajomość „świata ciszy” często rodzi nieprawdziwe przekonania na temat osób niesłyszących.

- Zgodziłam się bo myślę że to potrzebna i fajna akcja, i służy temu, aby zwrócić uwagę ludzi na problem i istnienie osób niesłyszących. Pomysł mi się spodobał, bo ciężko jest pokazać ten rodzaj niepełnosprawności – o motywach udziału w akcji społecznej „Wszystko gra!” mówi Monika Jaworska. – Na co dzień otaczają nas ludzie niesłyszący i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, ponieważ tego nie widać. A skoro czegoś nie widać, to znaczy, że tego nie ma. I wszystko gra? A jednak nie. Chciałabym, żeby środowisko osób niesłyszących bardziej zintegrowało się ze społeczeństwem, a nie zamykało się tylko w swojej grupie. Wtedy będą bardziej samodzielni, a nie uzależnieni od innych. Ale, żeby do tego doszło, ludzie muszą poznać i zrozumieć problem osób niesłyszących – wyjaśnia Monika Jaworska.

Z mitami na temat osób niesłyszących rozprawia się Adam Stromidło – prezes Polskiego Związku Głuchych w Małopolsce.

Osoby niesłyszące nie mogą jeździć samochodami lub motocyklami – FAŁSZ

Jest to oczywiście nieprawda. Mój tato jest osobą całkowicie niesłyszącą, a jest doskonałym kierowcą. Jedyne przeciwwskazanie, jakie widzę u niego teraz, to wiek. Osoby niesłyszące jeżdżą bardzo dobrze, a brak bodźców głosowych bywa wręcz zaletą, gdyż niesłyszącego kierowcę nie rozpraszają hałasy. Ponadto, więcej uwagi mogą poświęcić temu, co się dzieje na jezdni. W momencie, kiedy jeden zmysł nie działa, to drugi się wyostrza. Osoby niesłyszące nie mają też problemów ze zdawaniem na prawo jazdy. Jeśli chodzi o część praktyczną, to, w razie potrzeby, egzaminator korzysta z pomocy tłumacza języka migowego. W praktyce nie zawsze było to potrzebne, bo egzaminator po prostu wskazywał ruchami rąk, np. skręt w prawo czy w lewo. Zdarzają się też szkoły jazdy, które wyszkoliły swoich instruktorów z podstawowych znaków języka migowego celem lepszej komunikacji z osobą niesłyszącą. Co do samej jazdy, to obowiązują przepisy, których każdy uczestnik ruchu drogowego musi przestrzegać.

Osobom niesłyszącym na pewno urodzi się głuche dziecko – FAŁSZ

Oczywiście, uwarunkowanie genetyczne ma znaczenie, do tego też dochodzą inne czynniki. Ja jestem dzieckiem głuchych rodziców, a jestem osobą słabo słyszącą. Moja żona jest osobą słyszącą, a również ma rodziców głuchych, mamy dwójkę synów, którzy słyszą, mimo mojego niedosłuchu i głuchoty dziadków. Ryzyko zawsze jest, ale takie samo, jak w przypadku par, gdzie są dwie osoby słyszące.

Osoby niesłyszące nie tańczą – FAŁSZ

Wiele razy spotkałem się z taką opinią i zdziwieniem, w miejscu, gdzie faktycznie dwie grupy osób – słyszących i niesłyszących spotykały się w dyskotece. Ten pogląd to głupota – osoby niesłyszące świetnie tańczą. To, czy dobrze czują się w miejscach z głośną muzyką, zależy tylko i wyłącznie od indywidualnych upodobań. Mogą tańczyć i robią to dobrze, ponieważ odczuwają wibracje i drgania. Zdarza się, że głusi mają tak świetne poczucie rytmu, że tańczą lepiej niż osoby słyszące! Jeśli chodzi np. o kurs tańca towarzyskiego, to również nie ma żadnych przeciwwskazań, a rezultaty zależą od porozumienia, komunikacji z trenerem i dobrej woli z obu stron.

Wszyscy głusi migają i noszą aparaty słuchowe – FAŁSZ

Nie wszystkie osoby niesłyszące posługują się językiem migowym. Tak, jak nie wszystkie osoby niesłyszące noszą aparat. To jest wybór, którego samodzielnie może dokonać niesłysząca osoba dorosła. Jeśli chodzi o dzieci, które mają problem ze słuchem, takiego wyboru dokonują za nich rodzice. Jest to też decyzja, która determinuje, czy w przyszłości osoba niesłysząca bardziej zwiąże się ze środowiskiem osób głuchych czy ze środowiskiem osób słyszących. Najgorzej mają osoby, które w żadnej z tych grup (z różnych przyczyn) nie czują się dobrze. Według mnie ta grupa osób jest najbardziej poszkodowana.

Moi dwaj synowie, kiedy byli jeszcze w wieku, kiedy nie mówili, „bobo migali”. Tego ich z żoną uczyliśmy. Ze mną porozumiewają się normalnie, a dzięki „bobo migom” mogą obecnie komunikować się z głuchymi dziadkami.

Obecnie praktykuje się dwie szkoły, jeśli chodzi o pracę z dziećmi z problemami ze słuchem. Pierwsza to szkoła oralna – nie migać, dzieci mają mówić, tak, jak potrafią. Druga szkoła – ma ona coraz więcej zwolenników, tutaj pogląd jest taki, że dzieci mają być w swoim naturalnym środowisku, tworzyć swoją kulturę, swoją tożsamość, a jego częścią jest język migowy. Miganie jest wówczas elementem tej kultury tożsamości.

Szacuje się, że w Polsce żyje około 900 tys. osób, które mają problemy ze słuchem i 100 tys. osób głuchych. Osoby głuche, to takie, które mają powyżej 80 decybeli utraty słuchu. Szacuje się, że takich osób mieszka w Polsce ok. 100 tys. Około 60 tys. z tych osób posługuje się wyłącznie językiem migowym.

Osoby niesłyszące czytają z ruchu ust – PRAWDA

Większość osób niesłyszących czyta z ruchu ust. Można powiedzieć, że u osób niesłyszących wykształca się ta dodatkowa umiejętność, która pozwala zrozumieć rozmówcę, komunikować się z osobą słyszącą.

Polski Język Migowy a System Językowo Migowy

Rozmowa o języku migowym powinna zacząć się od rozróżnienia i nabycia wiedzy o tym, czym jest Polski Język Migowy (PJM), a czym jest System Językowo – Migowy (SJM).

- System Językowo Migowy to dokładne przełożenie języka polskiego. Jeżeli chciałabym coś przemigać w tym systemie, to musiałbym to zrobić dokładnie, łącznie z końcówkami fleksyjnymi. Zdanie: „Telefon leży na stole” byłoby dokładnie tak przemigane – tłumaczy Adam Stromidło. – Natomiast w Polskim Języku Migowym zdanie o telefonie sprowadzałoby się do dwóch znaków: „telefon i stół”. Idea jest taka, żeby pokazać to, co chcemy powiedzieć, najprościej, jak się da. To jest tak, jak z językiem obcym – trudno nauczyć się języka angielskiego na bazie języka polskiego. Nie da się tego dokładnie przełożyć, a też nie o to w tym chodzi, żeby powiedzieć coś dokładnie tak w języku polskim – tłumaczy prezes małopolskiego oddziału PZG.

PJM jest naturalnym językiem wizualno – przestrzennym społeczności osób głuchych w Polsce, zwłaszcza osób pochodzących z rodzin, w których głuchota przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Polski Język Migowy posiada własną strukturę gramatyczną, składnię, morfologię, fonologię, a nawet fonetykę.

System Językowo – Migowy nie pełni funkcji języka naturalnego, jest subkodem języka polskiego i stanowi wizualne odbicie gramatycznej struktury języka polskiego.

W samym środowisku osób głuchych trwają dyskusje na temat przydatności obu systemów. Pojawia się przekonanie, że jedynie PJM jest właściwym sposobem komunikacji.

- Mówienie, że tylko PJM jest dobry, a SJM trzeba wycofać to bardzo restrykcyjny pogląd. Uważam, że istnienie tych dwóch systemów się nie wyklucza – mówi Marta Majda, tłumacz języka migowego, koordynator języka migowego na województwo Małopolskie. – Osoby słyszące, które mają wolę, aby migać, nie będą w stanie nauczyć się od razu PJM. Najpierw należy poznać podstawy, schemat, SJM to umożliwia. Kiedy pozna się SJM w stopniu zadowalającym, który umożliwia swobodne miganie, można zaczynać naukę PJM – tłumaczy Majda.

Savoir – vivre wobec głuchych*

Przebywanie z osobą niesłyszącą i komunikacja z nią może być dla osoby słyszącej stresująca, głównie dlatego, że nie posiada ona wiedzy na ten temat. Tak naprawdę, aby ta komunikacja odbywała się komfortowo wystarczy zastosowanie się do kilku wskazówek.

Aby nawiązać rozmowę z osobą głuchą, najpierw należy zwrócić jej uwagę. Można to zrobić na kilka sposobów:

- Pomachać ręką. Machanie należy wykonywać wyłącznie ruchem pionowym dłoni w celu zwrócenia uwagi osoby znajdującej się w pewnej odległości lub stojącej bokiem do rozmówcy;

- Lekko poklepać w obszarze rąk lub ramion. Klepnięcie w inną część ciała może być odczytywane jako niestosowne, np. klepnięcie w kark może być odebrane jako zachowanie agresywne i obraźliwe;

- Lekko uderzyć otwartą dłonią w stół. To metoda nawiązania kontaktu wzrokowego w sytuacji, kiedy rozmówca spożywa posiłek. Drgania przenoszone przez uderzoną powierzchnię osoba niesłysząca odczytuje jako sygnał zwrócenia uwagi;

- Pomigać światłem. To z kolei skuteczna metoda przy większej grupie osób. Osoby niesłyszące jednoznacznie identyfikują to jako formę zwrócenia ich uwagi;

- Poprosić kogoś o zawołanie innej osoby i tym samym zwrócenie jej uwagi. To dobry sposób na zawołanie kogoś, kto znajduje się w pewnej odległości.

W przypadku, kiedy osoby łączą bliskie relacje, bądź są rówieśnikami, są dopuszczalne jeszcze dwie metody zwrócenia uwagi osoby głuchej:

- Rzucenie lekkim przedmiotem w oddalonego od nas rozmówcę. Rzucać należy lekko, celując w dolne partie ciała, w żadnym wypadku w twarz;

- Wysłanie sygnału z telefonu komórkowego to sposób na nawiązanie kontaktu z rozmówcą znajdującym się w innym pomieszczeniu, poza zasięgiem wzroku. Celem jest przywołanie rozmówcy do siebie.

Kontakt wzrokowy z osobą głuchą w trakcie komunikacji jest kluczowym elementem jej powodzenia. Jego zerwanie nie kończy od razu rozmowy, ale może być odebrane jako forma lekceważenia. Komunikacji z osobą niesłyszącą szkodzą przede wszystkim: miganie pod światło czy osoba przechodząca pomiędzy rozmówcami. Kiedy komunikujemy się z osobą głuchą, nie możemy zasłaniać dłońmi ust. Należy patrzeć prosto na rozmówcę, nie odwracać się, nie żuć gumy.

Aby ułatwić osobie głuchej komunikację z nami, kiedy wiemy, że będziemy migać, warto założyć ciemne, jednolite ubrania, tak, aby migane przez nas znaki były widoczne dla odbiorców.

Do nietaktownych posunięć w trakcie komunikacji z osobą głuchą zaliczyć można przede wszystkim dwa zachowania: zajmowanie wzorku inną czynnością np. pisaniem, czytaniem, bądź błądzenie wzrokiem wokół, nie zwracając uwagi na osobę, która stara się rozpocząć dialog.

Śledzenie wzrokiem dłoni rozmówcy, zamiast patrzenie mu w oczy, także odczytywane jest jako nietakt. Oczy oraz twarz rozmawiającego niosą ze sobą ogromne znaczenie gramatyczne dla osoby głuchej, które często decyduje o interpretacji wypowiedzi.

*na podstawie publikacji ”Nauczmy się rozumieć nawzajem. Poradnik dla słyszących o niedosłyszących i głuchych”

Autorka dziękuje prezesowi Polskiego Związku Głuchych w Małopolsce, p. Adamowi Stromidło, za merytoryczną pomoc w przygotowaniu materiału.

„Wszystko gra”

Garnitur Piotra Rubika: New Men (www.newmen.eu)

Kreacje Moniki Jaworskiej: Moe (www.moe.pl)

Buty i torebki: Prima Moda (www.primamoda.com.pl)

Zegarek Piotra Rubika: Xicorr (www.xicorr.com)

Biżuteria: Jubiler Sezam (www.jubilersezam.pl)

Stylizacja & MUA: Wojciech Kozub

Włosy: Łukasz Kropski, Fryzjerstwo PJ (www.piotrjesionkiewicz.pl)

Fot. Żaneta Niżnikowska/NM Studio (www.nmstudio.eu)

Asystent fotografa: Szymon Fit

Produkcja: PressFactory (www.pressfactory.com.pl)

Instrumenty muzyczne: Mx music (www.mxmusic.pl)

Dziękujemy Sound Garden Hotel za udostępnienie wnętrz na potrzeby sesji (www.soundgardenhotel.pl) oraz Good Company Restaurant (www.goodcompanyrestaurant.pl) za współpracę na planie.

Akcja społeczna „Wszystko gra!”

Ela Prochowicz — Thu, 02 Oct 2014 22:21:34 +0000

Monika Jaworska to najszybsza i najbardziej utytułowana zawodniczka motocyklowa w Polsce. W 2013 roku zdobyła tytuł II Vice Mistrza Polski w klasie Supersport 600. Od urodzenia jest osobą niesłyszącą.

- Monika przełamuje stereotypy związane nie tylko związane z osobami głuchymi, ale także te dotyczące płci – ściga się z mężczyznami i jest najlepsza – mówi Adam Stromidło, prezes Polskiego Związku Głuchych, który sam jest osobą słabo słyszącą. Porozumienie się z osobą głuchą czy niesłyszącą do dla pełnosprawnych osób problem. Nieznajomość „świata ciszy” często rodzi nieprawdziwe przekonania na temat osób niesłyszących.

- To już trzecia kampania społeczna w historii EksMagazynu. Tym razem do projektu zaprosiłyśmy Monikę Jaworską – niesłyszącą motocyklistkę i Piotra Rubika, wybitnego kompozytora. Zderzamy świat ciszy ze światem muzyki, gdyż one wcale się nie wykluczają! – tłumaczy Aneta Zadroga, redaktor naczelna EksMagazyn. – Między innymi dlatego sesję zdjęciową promującą kampanię zrealizowaliśmy w muzycznym hotelu Sound Garden – dodaje.

- Zgodziłam się bo myślę że to potrzebna i fajna akcja, i służy temu, aby zwrócić uwagę ludzi na problem i istnienie osób niesłyszących. Pomysł mi się spodobał, bo ciężko jest pokazać ten rodzaj niepełnosprawności – mówi Monika Jaworska. – Na co dzień otaczają nas ludzie niesłyszący i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy, ponieważ tego nie widać. A skoro czegoś nie widać, to znaczy, że tego nie ma. I wszystko gra? A jednak nie. Chciałabym, żeby środowisko osób niesłyszących bardziej zintegrowało się ze społeczeństwem, a nie zamykało się tylko w swojej grupie – wyjaśnia.

- Zdjęcia były ciekawym połączeniem świata osoby głuchoniemej ze światem muzyka – mówi Piotr Rubik. – Sam jeździłem i jeżdżę na motocyklu, wiem, jak trudno jest się ścigać. Monika to niezwykle miła osoba, która ma olbrzymią siłę woli i olbrzymie samozaparcie. Zawsze podziwiałem i podziwiam takich ludzi podkreśla.

„Wszystko gra”
Garnitur Piotra Rubika: New Men (www.newmen.eu)
Kreacje Moniki Jaworskiej: Moe (www.moe.pl)
Buty i torebki: Prima Moda (www.primamoda.com.pl)
Zegarek Piotra Rubika: Xicorr (www.xicorr.com)
Biżuteria: Jubiler Sezam (www.jubilersezam.pl)
Stylizacja & MUA: Wojciech Kozub
Włosy: Łukasz Kropski, Fryzjerstwo PJ (www.piotrjesionkiewicz.pl)
Fot. Żaneta Niżnikowska/NM Studio (www.nmstudio.eu)

Asysta na planie: Szymon Fit

Produkcja: PressFactory (www.pressfactory.com.pl)
Instrumenty muzyczne: Mx music (www.mxmusic.pl)
Dziękujemy Sound Garden Hotel za udostępnienie wnętrz na potrzeby sesji (www.soundgardenhotel.pl) oraz Good Company Restaurant (www.goodcompanyrestaurant.pl) za współpracę na planie.

Monika Jaworska: Napędza mnie rywalizacja

Anna Chodacka — Thu, 17 Apr 2014 02:01:45 +0000

EksMagazyn: Często w rozmowach powtarzasz, że mama zawsze bała się o ciebie, a tato wspierał w motocyklowych pasjach.
Monika Jaworska: Mama boi się do tej pory. Zawsze od razu po wyścigu przysyła mi smsy z pytaniem jak mi poszło, czy wszystko ok. Jeśli zbyt długo nie odpisuję, to dzwoni (śmiech). Mama nigdy nie widziała, ani nie była na żadnym moim wyścigu, ale cały czas bardzo wspiera mnie w mojej pasji, również finansowo. Od niedawna, jeśli jest taka możliwość, to ogląda na komputerze live timing (czyli wyniki wyścigów na żywo). Jednak przy tym też się bardzo denerwuje.

Kto uczył cię jeździć na motocyklu?
Podstawy czyli jak działają sprzęgło, biegi, gaz i hamulec pokazał mi tata. Później już sama się uczyłam i jeździłam. Moje początki miały miejsce u dziadka na wsi.

Skąd wzięła się „Katanka”?
W wieku ok. 14 lat miałam skuter Suzuki Katana i stąd się wziął mój pseudonim.

Ile motocykli w miałaś w życiu?
Miałam ok. 20 skuterów i motocykli.

Jak to jest ścigać się z mężczyznami?
Dla mnie normalnie. W Polsce nie ma odrębnych klas w wyścigach motocyklowych dla kobiet i mężczyzn, nie ma też zawodów czy pucharów tylko dla kobiet. Więc od początku ścigałam się z mężczyznami, w dodatku często będąc jedyną kobietą. Ścigając się z mężczyznami można się więcej nauczyć, mają inny styl jazdy niż kobiety.

Jak traktują cię koledzy-motocykliści?
Ci, którzy mnie znają, bądź słyszeli o mnie obdarzają mnie szacunkiem. Często pytają o radę lub opinie odnośnie motocykla czy sposobu jazdy. Ci którzy nie znają, a gdzieś zobaczą jak jeżdżę, są pod dużym wrażeniem, że kobieta może tak jeździć. Zdarzają się też i tacy, którzy uważają, że to niemożliwe, aby dziewczyna jeździła szybciej od nich i chcą się zmierzyć.

Denerwuje cię pytanie o to czy bycie głuchą przeszkadza ci w jeździe?
Nie, nie denerwuje. Zawsze chętnie tłumaczę, że to mi nie przeszkadza w jeździe, ani na torze, ani w ruchu drogowym. Jako ciekawostkę mogę powiedzieć, że od ostatniego sezonu zaczęłam nawet używać zatyczek do uszu podczas wyścigów. Osoby, które mnie znają i to zobaczyły myślały, że się wygłupiam, ale to nie były żarty. Po prostu tłumik w moim motocyklu jest na tyle głośny, że w niektórych zakrętach przeszkadzało mi to w jeździe.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 21, marzec-kwiecień 2014

Monika Jaworska: W modzie szukam piękna

JJ — Mon, 02 Jul 2012 02:02:07 +0000

EksMagazyn: Kiedy postanowiłaś, że zostaniesz projektantką? Wybór szkoły był przypadkiem czy też przemyślanym planem?
Pomysł przyszedł kiedy skończyłam studia filozoficzne. Zaraz po obronie magisterskiej wyjechałam na dwa lata do Anglii, żeby zarobić na szkołę projektowania w Krakowie. Myślałam że to przyniesie mi bardziej realny zawód, który ściągnie mnie na ziemię, ale chyba równie wybujały. Zawsze widziałam swoje wybory jako podyktowane pewnego rodzaju koniecznością, teraz wiem że jest to idealizm.

Czy kiedy byłaś młodsza, szyłaś ubrania dla siebie?

Ubrania szyłam odkąd pamiętam, potrafię przywołać w pamięci moment, kiedy pierwszy raz uszyłam dla siebie bluzkę i poczułam z tego powodu ogromną dumę, miałam wtedy może 7 lat. Szycie ubrań zawsze mnie relaksowało, było odkrywcze i twórcze.

Twoja kolekcja „Modus vivendi” zdobyła nagrodę w ubiegłorocznym konkursie dla młodych projektantów„Złota Nitka”. Nagroda pomogła ci rozwinąć skrzydła?

Nagroda pomogła mi finansowo utrzymać się na fali promocji, wyjazdów, pokazów przez niecały rok. Nic z tego specjalnie nie wynikło, skończyły się pieniądze, znikła fala. Teraz widzę, że jest w tym pewnego rodzaju pułapka dla „świeżego” projektanta, bo jeśli „świat fashion” dowie się, że masz pieniądze to dokładnie cię z nich oskubie (przykład: za dwuminutowy film z pokazu musiałam zapłacić 800zł tylko dla tego, że jak to określono „wchodzę na wyższy pułap” ). Teraz mam podejście bardziej oszczędne i praktyczne.

Czym się inspirowałaś projektując tę kolekcję? Gdybyś miała ją podsumować w trzech słowach?
Męskim ubiorem, przeszłością ( w szerokim znaczeniu), Kazimierzem

Twój ulubiony model z całej kolekcji…

Spodnie „lustrzane”, to przewrotna wersja spodni, również w znaczeniu dosłownym. Ludziom przeważnie wydaje się, że nie da się w tym chodzić, ale znaleźli się i tacy, którzy chcą je nosić.

Moda to zabawa czy sztuka?

Nie staram się zawrzeć w niej wzniosłych treści jak w sztuce, ale szukam w niej pewnego rodzaju piękna, które jest wspólne ze sztuką, czy przyrodą. Kolekcja ma wymiar filozoficzny, jak w sztuce ma za zadanie wybijać człowieka z codzienności, zaskoczyć go, pokazać że nie wszystko jest oczywiste i ustalone. To również zabawa, potrzebny jest tu umysł dziecka, żeby móc wymyślać nowe rzeczy. Dla mnie bardzo ważny jest również element humoru w kolekcji.

Czego nie ubrałabyś nigdy w życiu…
Nie ma takiej rzeczy, moje poczucie humoru pozwala mi ubrać wszystko.

Czy młodzi projektanci w Polsce, w miastach takich jak Kraków czy Warszawa są w stanie utrzymać się z projektowania mody?
Tego próbuje się właśnie dowiedzieć.

Kobiety i mężczyźni chętnie sięgają po ubrania projektantów czy też polska ulica wciąż jest mało odważna i woli stawiać na sieciówki?

Przykładem może być koleżanka która niedawno przyznała mi się, że kupiła w Zarze sukienkę, która była w stylu sukienek z mojej kolekcji, a po fakcie miała wyrzut sumienia, że nie zamówiła podobnej ode mnie. Myślę że to ciągle kwestia przyzwyczajenia, przywykliśmy do sieciówek, a projektanci ubioru kojarzą nam się z przesadną ekstrawagancją.

Jak chciałabyś ubierać kobiety?

Nie chciałabym ubierać kobiet, wolę kiedy one same chcą się ubierać u mnie, kiedy są zdecydowane, kiedy odpowiada im mój design. Towarzyszy temu miłe poczucie pokrewieństwa dusz.

Gdzie można zamówić lub kupić ubrania twojego autorstwa?

Jak do tej pory robiłam je na zamówienie, powoli pracuje jednak nad produkcja ubrań do butików, zarówno w Polsce jak i za granicą. Cześć kolekcji Modus vivendi jest dostępna w butiku Pięknografii, a zamówienia zbieram w pracowni w Krakowie.

Nad czym obecnie pracujesz? Czy nowa kolekcja będzie kontynuacją wcześniejszej stylistyki?

Obecnie rozwijam jeszcze pomysły z Modus vivendi. Nowa kolekcja będzie wynikała z zabawy z formą tak jak poprzednia, jednak w innej stylistyce.

Jaki jest twój ulubiony kolor?

Z cech rzeczy ulubiona jest przeźroczystość, kolor właściwie obojętny.

Rozmawiała: Joanna Jałowiec
Strona projektantki – www.jaworska.com.pl