Jak udało się Pani stworzyć zespół tak zaufanych i pracowitych osób?

Monika Toczyńska, kancelaria AUDIX Polska: Moi współpracownicy to w większości osoby, które namówiły mnie na podjęcie decyzji o powołaniu firmy o takim właśnie profilu działalności. Na co dzień pracuję z ludźmi nie tylko z ogromną wiedzą, ale też chęcią do pracy, otwartością na zmiany, nastawionymi na ciągły rozwój, którzy nie poddają się niepowodzeniom, dla których porażka jest motorem do dalszego działania i poszukiwania rozwiązań. Mój stały zespól pracowników, z którymi jestem od 2006 roku, stanowiący fundament Kancelarii, przekazuje wiedzę nowym współpracownikom naszej firmy. Klucz w doborze nowych współpracowników to przede wszystkim szacunek. Wszyscy darzymy się ogromnym zaufaniem, staramy się każdy problem rozwiązywać już na początku, nie dopuszczamy do nawarstwiania się wzajemnych urazów dotyczących zarówno pracy, jak i prywatnych problemów. Jesteśmy tylko ludźmi – zarówno ja, jako organ zarządzający, jak i moi pracownicy, popełniamy błędy. Czasem powiemy o jedno słowo za dużo, ale w związku z tym, że ufamy sobie, jesteśmy w stanie wszelkie nieścisłości wyjaśniać i nie żywić urazy.

Dlaczego warto korzystać – stale lub okazjonalnie – z fachowej pomocy prawno-księgowej przy prowadzeniu własnej działalności?

Zakładając firmę w Polsce trzeba się nastawić nie tylko na walkę o klienta, czy też walkę z konkurencją… Dużo trudniejsza będzie z pewnością walka z Fiskusem, stosem faktur, dokumentów i rozliczeń, a więc w skrócie – obsługa rachunkowa. Niektórzy przedsiębiorcy, zwłaszcza prowadzący małe, jednoosobowe firmy, decydują się samodzielnie prowadzić swoją księgowość. Często okazuje się jednak, że więcej czasu spędza się nad szeroko pojętymi „papierami”, niż nad faktycznym robieniem interesów, obsługą klientów, realizacją zleceń, czy prowadzeniem działań marketingowych. Odpowiedzią na tego typu sytuację są firmy zewnętrzne, świadczące szeroko skrojoną obsługę rachunkową. Biura rachunkowe oferują między innymi obsługę kadr i płac, prowadzenie ksiąg handlowych, ksiąg przychodów i rozchodów, rejestry VAT, prowadzenie rozliczeń z Urzędem Skarbowym, ZUS, a także przejmują na siebie obowiązek kontaktów z tego typu placówkami w imieniu klienta. Wbrew pozorom, tego typu kompleksowa obsługa księgowa nie musi być droga i dla wielu firm jest dużo korzystniejszym rozwiązaniem, niż zatrudnianie księgowego na etat.

Mówi się, że nieznajomość prawa szkodzi i rzeczywiście trudno się z tą starą sentencją nie zgodzić. W wielu przypadkach jednak zawiłość składanych dokumentacji czy wytyczne zmienne do każdego nowego programu unijnego zniechęcają przedsiębiorców do składania wniosków

Jak się regeneruje tak aktywna zawodowo osoba, jak Pani?

Przede wszystkim, z racji moich wcześniejszych zainteresowań i bycia przez chwilę w sporcie zawodowo, nadal minimum dwa razy w tygodniu uczestniczę w zajęciach fitness. Jeżeli tylko na to pozwala pogoda i mój plan dnia, do pracy jeżdżę rowerem – to niby tylko 10 km w jedną stronę, ale moja głowa odpoczywa wtedy najlepiej. Zimą narty – obowiązkowo, aby podtrzymywać swoją formę i umiejętności. Oczywiście, w moim życiu nie brakuje książek papierowych, które kupuję i czytam namiętnie. Odpoczywam i uczę się, dyskutując z moją kochaną siedemnastolatką. Często są to rozmowy kontrowersyjne, ale też pozwalające spojrzeć na to, jak postrzegają świat teraz nastolatkowie, co jest dla nich ważne, czego oczekują i jakie mają problemy. Są to też wyjazdy z przyjaciółkami minimum 2 razy do roku, które są wspaniałe i po nich wracam fantastycznie zmęczona fizycznie i wypoczęta myślami. Szczegółów nie zdradzę, ale przy okazji serdecznie je pozdrawiam.

Ma Pani bardzo dobry kontakt z córką. Jak się buduje dobre więzi z dorastającym dzieckiem?

Mam nadzieję, że on jest bardzo dobry, ponieważ jak brzmi maksyma „małe dzieci – mały problem, duże dzieci – duży problem” i u nas zdarzają się sytuacje sporne, wynikające z (jak to kiedyś powiedziała, moja już 17-letnia córka Julia) naszych podobnych charakterów. Pomimo różnych sytuacji, jestem bardzo dumna z mojej córki. Pozwalam jej na popełnianie błędów i wspólne ich rozwiązywanie, kibicuję jej w pracy, polegającej na nauce angielskiego dzieci. Wspieram całym sercem jej pasje, pozwalam się rozwijać, uczę szacunku i pokory do życia. Przede wszystkim pozwalam jej być sobą i to też w niej cenię, że potrafi trzymać się swoich zasad. Mam nadzieję, że wejdzie dzięki temu w dorosłe życie odpowiedzialnie, z dużą wiedzą i chęcią rozwijania siebie i swoich pasji.

Czego, według Pani, potrzebują kobiety, by swobodnie rozwijać swoją niezależność finansową, sięgać po zawodowe sukcesy?

Przede wszystkim wiary w siebie i swoje umiejętności. Nadal mamy obawy przed tworzeniem związków opartych na partnerstwie, wsparciu nie tylko męskiej strony. Dlaczego to my zadajemy sobie pytanie, co powiemy rodzinie i jak zareaguje na nasze decyzje o założeniu własnej firmy. Biorąc pod uwagę wielozadaniowość kobiet, są one najlepszym materiałem, aby z sukcesem prowadzić biznes.

Uświadomienia sobie, że czasami podjęte ryzyko, nie zawsze wyjdzie nam na dobre, ale nie podejmowanie go, będzie stanowić zatrzymanie się na pewnym etapie. Niepowodzenie nie powinno być dla nas porażką podcinającą skrzydła, a kolejnym krokiem do otwarcia nowych drzwi. Kobiety powinny nauczyć się bycia asertywnymi. Z mojego doświadczenia, asertywność okazała się być drogą do osiągania większych przychodów. Budujemy coś, aby na tym korzystać i nigdy nie wstydziłam się mówiąc, że po to pracuję. A że jeszcze jest to moja pasja, to po prostu połączyłam te dwie sprawy. Uważam, że pieniądze są ważne w osiąganiu celów, rozwoju i stabilności w życiu codziennym. Moim zdaniem, w biznesie nie może być negatywnych emocji. Musimy pamiętać, aby powstrzymywać się od działania na litość, bo mamy problem, w pracy postawmy na profesjonalizm. Nie traktujmy emocjonalności jako przekleństwa, ale jako wstępu do nauki opanowania, asertywności i wielu innych niezbędnych cech do prowadzeniu biznesu.

Pytanie z cyklu trudnych: Co w sobie uważa Pani za najlepsze, co w sobie samej by Pani pochwaliła?

Na pewno za pokorę do tego, co robię i do życia, i za szacunek dla ludzi. Również za profesjonalizm i rzetelność, jeżeli czegoś się podejmuję, to z pełną wiarą i świadomością, zarówno sukcesów, jak i możliwych niepowodzeń.

Pani zawodowe plany na 2020 rok?

Dalszy rozwój Kancelarii, powiększanie zespołu specjalistów, z których wiedzy będą mogli korzystać nasi Klienci.

Po drugie: jednoosobowej działalności gospodarczej nie można kupić, ani sprzedać. Jeżeli z jakichś powodów postanowimy zakończyć prowadzenie naszej firmy, to musimy zamknąć i rozliczyć naszą działalność. Co w efekcie może spowodować, że nie pozostanie nam nic, z czego moglibyśmy czerpać zyski na emeryturze, a przecież nie po to budowaliśmy naszą firmę w pocie czoła i wyrzeczeń.

Po trzecie: jednoosobowej działalności gospodarczej nie można odziedziczyć, a co za tym idzie – nasza rodzina nie dostanie nic z naszej ciężkiej pracy oprócz kłopotów i często pozostających do rozliczenia długów wynikających z prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Nasza potężna i prężna firma umiera razem z nami! A potomni niejednokrotnie pozostają z obciążeniami i nie lada problemami z jej rozliczeniem. To na przykład odprawy dla pracowników, rozliczenia VAT-u, podatku dochodowego, kredytów obrotowych, kontrahentów, itp. Wobec powyższego, jeżeli prowadzisz jednoosobową działalność gospodarczą i traktujesz ją jako zabezpieczenie przyszłości Twojej i swojej rodziny, budujesz firmę pokoleniową, omijaj szerokim łukiem jednoosobową działalność gospodarczą. Niestety, śmierć właściciela to jedyna pewna sytuacja, na którą nie możemy się przygotować, nie znamy daty, w związku z czym powinniśmy się zabezpieczyć natychmiast!

Po czwarte: ogromne ryzyko związane z utratą całego swojego majątku, a także wspólnego. To kolejny argument, aby nie wybierać jednoosobowej działalności gospodarczej. Jednoosobowa działalność gospodarcza jest przypisana do człowieka, który ją prowadzi, a co za tym idzie – jeżeli firma ma problemy finansowe, to człowiek też ma te same problemy. Jeżeli w firmie pojawiają się kłopoty z płynnością finansową i środkami pieniężnymi, to egzekucja może odbyć się z majątku prywatnego, nawet, jeżeli ten majątek był zgromadzony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej lub był wspólny z małżonkiem. Posiadając taką świadomość nie można skutecznie prowadzić firmy i podejmować trudnych decyzji obarczonych większym ryzykiem. A idąc dalej – nie można skutecznie rozwijać biznesu.

Po piąte: to stałe obciążenie obowiązkową składką ZUS. Co prawda istnieje preferencyjna stawka ZUS przez pierwsze dwa lata prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, ale musimy mieć na uwadze, że co miesiąc od rozpoczęcia prowadzenia firmy musimy zabezpieczyć środki na tę składkę. Niestety nie zawsze od pierwszego dnia prowadzenia działalności gospodarczej stać nas na ta składkę, a co za tym idzie – generujemy dług, który powiększany jest co miesiąc o odsetki i kolejną obowiązkową składkę.

Po dwóch latach stawka ta rośnie do ok. 1280 zł miesięcznie, co jest już znacznym obciążeniem dla przedsiębiorcy Zgodnie z nowymi planami wprowadzenia jednolitego opodatkowania dla osób prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze nie wiemy na czym stoimy i ile będziemy musieli zapłacić. Musimy mieć również na uwadze, iż płacąc wskazana składkę ZUS niewiele zyskujemy. Z tego powodu wielu przedsiębiorców zaczyna szukać alternatywnych rozwiązań. Należy tu wskazać, iż za tę samą kwotę 1280 zł przedsiębiorca ma możliwość lepszego zabezpieczenia, wykupując prywatne ubezpieczenie, prywatną opiekę medyczną czy ubezpieczenie od utraty przychodu.

Po szóste: jednoosobowa działalność gospodarcza jest dość łatwa w księgowaniu, a co za tym idzie – tania, ale możliwości optymalizacyjne takiej działalności są praktycznie żadne. Ponadto należy tu wspomnieć o planach wprowadzenia Jednolitego Pliku Kontrolnego również dla jednoosobowych działalności gospodarczych, co znacznie zmieni opłaty za prowadzenie księgowości. Prowadzenie spółki kapitałowej daje dużo więcej możliwości i rozwiązań podatkowych, z których przedsiębiorca może korzystać.

Po siódme: jednoosobowa działalność gospodarcza w swej prostocie powoduje wiele zagrożeń. To przede wszystkim brak ewidencjonowania przepływów finansowych, co powoduje swobodny przepływ pieniędzy z kieszeni firmy do kieszeni prywatnej i odwrotnie, biorąc pod uwagę, iż bardzo często na jednym koncie bankowym dokonywane są operacje firmowe i prywatne. Oczywiście, zdyscyplinowane osoby potrafią ewidencjonować wydatki prywatne i firmowe, jednak z doświadczenia wiem, iż większość przedsiębiorców tego nie robi. W związku z powyższym, większość przedsiębiorców nie wie tak naprawdę, jakie ma koszty rzeczywiste i jakie ma realne dochody. Dla porównania, spółki kapitałowe wręcz zmuszają przedsiębiorców do rozdzielenia pieniędzy prywatnych od firmowych, co powoduje dużo lepsze zarządzanie finansami.

Biorąc pod uwagę, że wiemy już, dlaczego niebezpiecznie jest prowadzić jednoosobową działalność gospodarczą powstaje pytanie: Jaka forma da nam możliwości najbardziej optymalnie poprowadzić firmę w Polsce? Moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem jest forma spółki z ograniczoną odpowiedzialnością która pozwala na:

- Dziedziczenie firmy,

- Sprzedaż i zakup firmy,

- Ogranicza odpowiedzialność majątkiem prywatnym,

- Daje możliwości optymalizacyjne,

- Pozwala na wprowadzanie inwestora,

- Daje szanse na działanie w grupie.

Wielu przedsiębiorców uważa, że nie nadaje się do prowadzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bojąc się samej formy prawnej i pełnej księgowości, co jest związane z krążącymi mitami na jej temat. Dlatego też w Kancelarii Audix Polska Sp. z o.o. można dowiedzieć się, jaka forma będzie najbardziej odpowiednia i dlaczego, jak w sposób płynny przejść z JDG na spółkę prawa handlowego i jak czerpać korzyści z jej prowadzenia, a przede wszystkim, jak zmniejszyć wydatki na ZUS i ograniczyć odpowiedzialność całym majątkiem własnym, a często wspólnym.

Tekst: Monika Toczyńska, Kancelaria Audix Polska sp. z o.o.

Po drugie jednoosobowej działalności gospodarczej nie można kupić, ani sprzedać. Jeżeli z jakiś powodów postanowimy zakończyć prowadzenie naszej firmy, to musimy zamknąć i rozliczyć naszą działalność. Co w efekcie może spowodować , że nic nam nie pozostanie z czego moglibyśmy czerpać zyski na emeryturze, a przecież nie po to budowaliśmy naszą firmę w pocie czoła i wyrzeczeń.

Po trzecie jednoosobowej działalności gospodarczej nie można odziedziczyć, a co za tym idzie nasza rodzina nie dostanie nic z naszej ciężkiej pracy oprócz kłopotów i często pozostających do rozliczenia długów wynikających z prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Nasza potężna i prężna firma umiera razem z nami! A potomni niejednokrotnie pozostają z obciążeniami i nie lada problemami z jej rozliczeniem są to odprawy dla pracowników, rozliczenia VAT-u, podatku dochodowego, kredytów obrotowych, kontrahentów itp. Wobec powyższego jeżeli prowadzisz jednoosobową działalność gospodarczą i traktujesz ją jako zabezpieczenie przyszłości Twojej i swojej rodziny, budujesz firmę pokoleniową , to omijaj szerokim łukiem jednoosobowa działalność gospodarczą. Niestety śmierć właściciela to jedyna pewna sytuacja na którą nie możemy się przygotować, nie znamy daty, w związku z czym powinniśmy się zabezpieczyć natychmiast!

Po czwarte ogromne ryzyko związane z utratą całego swojego majątku a także wspólnego, to kolejny argument aby nie wybierać jednoosobowej działalności gospodarczej. Jednoosobowa działalność gospodarcza jest przypisana do człowieka który ją prowadzi, a co za tym idzie jeżeli firma ma problemy finansowe to człowiek też ma te same problemy. Jeżeli w firmie pojawiają się kłopoty z płynnością finansową i środkami pieniężnymi  to egzekucja może odbyć się z majątku prywatnego nawet , jeżeli ten majątek był zgromadzony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej lub był wspólny z małżonkiem. Posiadając taką świadomość nie można skutecznie prowadzić  firmy i podejmować trudne decyzje obarczone większym ryzykiem. A idąc dalej nie można skutecznie rozwijać biznesu.

Po piąte to stałe obciążenie obowiązkową składką ZUS, co prawda istnieje preferencyjna stawka ZUS przez pierwsze dwa lata prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, ale musimy mieć na uwadze, że co miesiąc od rozpoczęcia prowadzenia firmy musimy zabezpieczyć środki na ta składkę. Niestety nie zawsze od pierwszego dnia prowadzenia działalności gospodarczej stać nas na ta składkę, a co za tym idzie generujemy dług, który powiększany jest co miesiąc o odsetki i kolejną obowiązkową składkę.

Po dwóch latach stawka ta rośnie do ok 11000 zł miesięcznie, co jest już znacznym obciążeniem dla przedsiębiorcy Zgodnie z nowymi planami wprowadzenia jednolitego opodatkowania dla osób prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze nie wiemy na czym stoimy i ile będziemy musieli zapłacić. Musimy mieć również na uwadze iż płacą wskazana składkę ZUS niewiele zyskujemy. Z tego powodu wielu przedsiębiorców zaczyna szukać alternatywnych rozwiązań. . Należy tu wskazać iż za ta samą kwotę 1 100 zł przedsiębiorca ma możliwość lepszego zabezpieczenia, wykupując prywatne ubezpieczenie gwarancja renta, prywatną opiekę medyczną oraz ubezpieczenie od utraty przychodu.

Po szóste jednoosobowa działalność gospodarcza jest jak do tej pory dość łatwa w księgowaniu, a co za tym idzie tania, ale możliwości optymalizacyjne takiej działalności są praktycznie żadne. Ponadto należy tu wspomnieć o planach wprowadzenia Jednolitego Pliku Kontrolnego również dla jednoosobowych działalności gospodarczych co znacznie zmieni również opłaty za prowadzenie księgowości.  Prowadzenie spółki kapitałowej daje dużo więcej możliwości i rozwiązań podatkowych, z których przedsiębiorca może korzystać.

Po siódme jednoosobowa działalność gospodarcza w swej prostocie powoduje wiele zagrożeń. Przede wszystkim brak ewidencjonowania przepływów finansowych co powoduje swobodny przepływ pieniędzy z kieszeni firmy do kieszeni prywatnej i odwrotnie, biorąc pod uwagę iż bardzo często na jednym koncie bankowym dokonywane są operacje firmowe i prywatne. Oczywiście zdyscyplinowane osoby potrafią ewidencjonować wydatki prywatne i firmowe, jednak z doświadczenia wiem iż większość przedsiębiorców tego nie robi. W związku z powyższym większość przedsiębiorców nie wie tak naprawdę jakie ma koszty rzeczywiste i dochody. Spółki kapitałowe wręcz zmuszają przedsiębiorców do rozdzielenia pieniędzy prywatnych od firmowych co powoduje dużo lepsze zarządzanie finansami.

Biorąc pod uwagę, że już wiemy dlaczego niebezpiecznie jest prowadzić jednoosobową działalność gospodarczą powstaje pytanie jaka forma da nam możliwości najbardziej optymalnie poprowadzić firmę w Polsce? Moim zdaniem najlepszym rozwiązaniem jest forma spółki z ograniczoną odpowiedzialnością która pozwala na :

• Dziedziczenie firmy
• Sprzedaż i zakup firmy
• Ogranicza odpowiedzialność majątkiem prywatnym
• Możliwości optymalizacyjne
• Wprowadzanie inwestora
• Działanie w grupie

Wielu przedsiębiorców uważa, że nie nadaje się do prowadzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bojąc się samej formy prawnej, księgowości,  a co jest związane z krążącymi mitami na jej temat. W kolejnym artykule przybliżę samą formę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wraz z  możliwościami jakie daje nam jej prowadzenie.

Prawo upadłościowe zmieniło się poprzez usunięcie z niego procedury układowej, naprawczej oraz likwidacyjnej z możliwością zawarcia układu. W zamian mamy restrukturyzację, jako odmienne procedury wydzielone z Prawa Upadłościowego. Ustawa prawa upadłościowego przeznaczona jest dla przedsiębiorców niewypłacalnych, natomiast ustawa o prawie restrukturyzacyjnym reguluje czynności podejmowane przez i wobec przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością lub niewypłacalnych.

Przepisy Prawa Upadłościowego mają ułatwić wierzycielom dochodzenie roszczeń, przyspieszyć postępowanie i zwiększyć wpływ wierzyciela na przebieg takowego postępowania. Dotychczas w Polsce ogłaszana najczęściej była upadłość likwidacyjna. Obecnie ustawa daje pierwszeństwo postępowaniom restrukturyzacyjnym przed upadłościowymi, dzięki czemu szansa na utrzymanie przedsiębiorstwa jest dużo większa, jak również chronieni będą wierzyciele.

Ustawodawca wychodząc naprzeciw przedsiębiorcy w kłopotach, przy zbiegu postępowań, tj. z chwilą równoległego złożenia dwóch wniosków, o ogłoszenie upadłości i przeprowadzenie restrukturyzacji, w pierwszej kolejności sąd będzie procedował nad wnioskiem o restrukturyzację. Natomiast upadłość będzie rozważana w przypadku, gdy sąd nie znajdzie przesłanek dla przeprowadzenia działań naprawczych.

Zmiany te mają największe znaczenie dla przedsiębiorców, którzy kontrolują swoje finanse. W momencie zorientowania się, że jednak mają problemy i potrzebna jest im pomoc ze strony sądu oraz wierzycieli, to nowe cztery procedury restrukturyzacyjne mogą sprawnie przeprowadzić w postępowaniu zmierzającym do zawarcia układu.

Postępowanie takie będzie obejmować w zależności od zaawansowania problemu i zagrożenia bankructwem: układ częściowy, przygotowaną sprzedaż w upadłości, możliwość zawarcia układu poza sądem lub postępowanie sanacyjne, przy którym następuje restrukturyzacja zobowiązań, a dłużnik ma ograniczone prawo zarządzania swoim majątkiem.

Rozwiązaniem nowym jest postępowanie sanacyjne, które pozwala dłużnikowi przeprowadzić głębokie zmiany w przedsiębiorstwie przy wykorzystaniu narzędzi, jakie do tej pory miał tylko syndyk. A mianowicie może zwolnić pracowników, sprzedać zbędny majątek, wypowiedzieć niekorzystne kontrakty, a po 12 miesiącach takiego działania wierzyciele będą mogli zagłosować za lub przeciw układowi bazując już na uzdrowionej firmie.

Układ częściowy pozwala na przedstawienie propozycji układowych tylko części wierzycielom np. można wydzielić tylko banki, leasingodawców czy wynajmujących nam powierzchnie biurowe lub magazynowe, którym przedstawiamy propozycje układowe. Pozostałych możemy nie zajmować naszymi problemami tylko całkowicie spłacić w terminach. Dzięki powyższemu, układ będzie mógł być mniej dokuczliwy dla dłużnika i efektywniejszy dla wierzyciela.

Obrazując przykładem, jeżeli zadłużony przedsiębiorca znajdzie chętnego na firmę i zawrze z nim wstępną umowę sprzedaży na warunkach nie gorszych niż rynkowe (opinia biegłego) sąd jedynie tę transakcję zatwierdza, w związku z czym dochodzi w jednym dniu do transakcji sprzedaży i ogłoszenia upadłości. Nabywca z dnia na dzień staje się właścicielem przedsiębiorstwa, a po uprawomocnieniu się, postępowanie upadłościowe sprowadza się do rozdzielenia uzyskanych należności pomiędzy wierzycieli.

Zawarcie układu poza sądem związane z procedurą samodzielnego zbierania głosów jest najmniej sformalizowane, dłużnik może sam zadecydować o wyborze doradcy restrukturyzacyjnego i podpisać z nim umowę. Może samodzielnie zbierać głosy wierzycieli i po zebraniu złożyć wniosek do sądu. W tym wypadku liczy się czas. Dłużnik musi rozpocząć procedurę jak najszybciej, gdyż postępowanie takie nie zapewnia ochrony przed wierzycielami. Postępowanie restrukturyzacyjnie niesie za sobą wiele możliwości rozwiązań od pozasądowego zbierania głosów przez przyspieszone postępowanie układowe, po zwykły układ zawierany przed sądem, aż po postępowanie sanacyjne, które jest połączeniem upadłości i układu.

W ramach nowelizacji prawa upadłościowego zmieniono definicję niewypłacalności dłużnika. Dotychczas, zgodnie z art. 11 ust 1 PrUp niewypłacalnością był stan „niewykonywania przez dłużnika wymagalnych zobowiązań pieniężnych”, nowy zapis mówi: „utratą możliwości do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych”. Ustawodawca wprowadził tu domniemanie w nowym ust. 1a, zgodnie z którym „dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące”. Ponadto za niewypłacalnego, znowelizowania ustawa, uznaje również dłużnika, którego „zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące”. W tym zakresie Ustawodawca usunął dotychczasowe zastrzeżenie, zgodnie z którym przekroczenie przez zobowiązania pieniężne wartości majątku dłużnika było równoznaczne z niewypłacalnością dłużnika także wtedy, gdy ten realizował swoje bieżące zobowiązania.

Zmianom uległy kryteria oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości a mianowicie, wprowadzenie nowej przesłanki negatywnej ogłoszenia upadłości w art. 12a PrUp, zgodnie z którą sąd za każdym razem oddali wniosek zgłoszony przez wierzyciela, jeżeli dłużnik wykaże, że wierzytelność ma w całości charakter sporny zaistniały przed złożeniem wniosku. Regulacja ta w kontekście poprzedzającego ją ust. 1, który uzależnia możliwość cofnięcia wniosku o ogłoszenie upadłości od potwierdzenia przez sąd, nie wpływając na pokrzywdzenie wierzycieli.

Kolejną bardzo istotną zmianą jest wydłużenie terminu złożenia przez dłużnika wniosku o ogłoszenie upadłości z 14 do 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
Ważne zmiany dotyczą również toku postępowania od momentu ogłoszenia upadłości. Gdzie Ustawodawca położył szczególny nacisk na uproszczenie procedury i skrócenie dotychczasowych terminów. Najistotniejsze zmiany to: wprowadzenie prekluzji dowodowej. Wierzyciel zgłaszając wierzytelność jest zobowiązany do wymienienia wszystkich dowodów, z których wywodzi istnienie swojej wierzytelności, na syndyku zaś spoczywa obowiązek sprawdzenia tej listy z dokumentacją zastaną u dłużnika (w przypadku rozbieżności, ma wezwać wierzyciela do przedłożenia brakującego dowodu w nieprzekraczalnym, co do zasady, terminie 7 dni), wprowadzenie 14-dniowego terminu dla syndyka, od dnia zakończenia zgłaszania wierzytelności, dla sporządzenia listy wierzytelności, wprowadzenie posiedzeń niejawnych zamiast rozpraw.

Tu należy również zaznaczyć, iż Ustawodawca ma wprowadzić w 2018 roku Centralny Rejestr Restrukturyzacji i Upadłości, wirtualną i scentralizowaną platformę do publikacji ogłoszeń zamieszczanych dotąd w MSiG oraz prasie ogólnopolskiej, a także narzędzia pozwalającego na elektroniczny (a zatem przyspieszony i uproszczony) przepływ dokumentów w toku postępowania upadłościowego pomiędzy jego stronami i uczestnikami.

Na koniec bardzo ważna zmiana dotycząca zrównania wierzycieli publicznoprawnych i prywatnych od chwili ogłoszenia upadłości dłużnika. Zgodnie z art. 245a ust. 1 PrUp „Wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego została ogłoszona upadłość, w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy, podatków lub składek na ubezpieczenia społeczne, ulega z mocy prawa proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jak wierzytelność powstałą przed dniem ogłoszenia upadłości oraz część traktowaną jak wierzytelność powstająca po dniu ogłoszenia upadłości.” Należności publicznoprawne przypadające za okres przed ogłoszeniem upadłości zostały umieszczone w tej samej kategorii, co należności pozostałych podmiotów. Uprzywilejowanymi wyjątkami są wierzytelności pracownicze i zobowiązania alimentacyjne.

W związku z tym, iż zmiany weszły niedawno, czas pokaże w praktyce ich skuteczność, a w szczególności najbardziej oczekiwanej, tj. przyznania pierwszeństwa postępowaniu restrukturyzacyjnemu przed postępowaniem upadłościowym, a idąc dalej ochrony dłużników mających chwilowe problemy finansowe.  

Podstawa prawna:
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U. 2015 poz. 1800
Kodeks cywilny art. 359 § 2 k.c., art. 481. § 1 k.c., Dz. U. 2015 poz. 1830

Monika Toczyńska
Audix Polska

W nowych rozporządzeniach wprowadzony został między innymi wymóg podejmowania próby polubownego rozwiązywania sporu przed złożeniem sprawy do postępowania sądowego. Znowelizowany art. 187 § 1 pkt. 3 k.p.c. nałożył na wierzycieli formalny obowiązek zapisu w pozwie informacji czy były prowadzone rozmowy zmierzające do zawarcia ugody i z jakim skutkiem. W związku z powyższym tym bardziej wierzyciel musi w określonym terminie podjąć kroki w celu odzyskania swoich wierzytelności, aby w późniejszych działaniach, zmierzających do uzyskania nakazu zapłaty, udowodnić chęć i próby podjęcia działań polubownych. Zmianie uległy stawki profesjonalnych pełnomocników, stanowiące minimalne wynagrodzenie, jakie przysługuje im za prowadzenie spraw w zależności od ich rodzaju. W nowym rozporządzeniu ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie uregulowana jest kwestia stawek dla radców prawnych i adwokatów, których wybieramy sami oraz tych, którzy zostali ustanowieni jako pomoc prawna z urzędu. Stawki minimalne należne pełnomocnikom profesjonalnym, który reprezentuje stronę w postępowaniu uległy podwojeniu, a ich podstawą jest wartość przedmiotu sporu, czyli kwota jaką wierzyciel dochodzi od dłużnika.

Aby zobrazować tę zmianę np. do dnia 31 stycznia 2015 roku: jeżeli wartość długu wskazanego w pozwie wynosiła powyżej 5 000 zł do 10 000 zł, wymagała naliczenia wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 1 200 zł. Od 1 stycznia 2016 roku złożenie takiego pozwu wiąże się już z wyższymi kosztami wynagrodzenia pełnomocnika profesjonalnego w wysokości 2 400 zł. Zgodnie z rozporządzeniem ministra sprawiedliwości od 1 stycznia 2016 roku stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy:
1) do 500 zł – 120 zł; (do 31 grudnia 2015 – 60 zł)
2) powyżej 500 zł do 1500 zł – 360 zł; (do 31 grudnia 2015 – 180 zł)
3) powyżej 1500 zł do 5000 zł – 1200 zł; (do 31 grudnia 2015 – 600zł)
4) powyżej 5000 zł do 10 000 zł – 2400 zł; (do 31 grudnia 2015 – 1 200zł)
5) powyżej 10 000 zł do 50 000 zł – 4800 zł; (do 31 grudnia 2015 – 2 400 zł)
6) powyżej 50 000 zł do 200 000 zł – 7200 zł; (do 31 grudnia 2015 – 3 600 zł)
7) powyżej 200 000 zł – 14 400 zł. (do 31 grudnia 2015 – 7 200zł)

Jako kolejną zmianę możemy odnotować, koszty w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu upominawczym, elektronicznym postępowaniu upominawczym, postępowaniu nakazowym oraz europejskim postępowaniu nakazowym, będą zasądzane w wysokości 75% stawki w postępowaniu zwykłym (dotychczas stawki w tych postępowaniach były równe zasądzanym w trybie zwykłym). Pewnego rodzaju sankcją finansową dla zaskarżających takie nakazy jedynie dla przeciągnięcia postępowania jest zapis zgodnie z którym w przypadku skutecznego wniesienia sprzeciwu lub zarzutów, opłatę ustala się na zasadach ogólnych (czyli pozwany który nie zaskarży nakazu otrzyma rabat 25%).
Oczywiście nie możemy pominąć faktu, iż wzrosły również stawki adwokatów i radców prawnych w innych postępowaniach. Np. w sprawie rozwodowej zapłacimy za pełnomocnika 720 zł , a nie jak do 31 grudnia 2015 roku 360 zł. Zmianie nie uległa wysokość maksymalna stawek wynagrodzenia, gdzie profesjonalny pełnomocnik może ustalić wynagrodzenie na poziomie sześciokrotności danej stawki minimalnej, określonej w rozporządzeniu. Od stycznia 2016 adwokat lub radca prawny może, określając stawkę wynagrodzenia, doliczyć wkład wniesionej pracy, jednak nie więcej niż sześciokrotność stawki minimalnej i nie więcej niż wartość przedmiotu sprawy uwaga w sprawach „wymagających przeprowadzenia rozprawy” jeśli uzasadnia to:
1.    niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
2.    wartość przedmiotu sprawy;
3.    wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
4.    rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Istotną zmianą jest wprowadzenie możliwości złożenia wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego z oświadczeniem o wysokości poniesionych kosztów, jakie obciążyły stronę powodową w przypadku skorzystania z pomocy prawnej z wyboru. Przykładowo jeżeli wartość przedmiotu sporu będzie w wysokości do 10 000 zł możemy wskazać, iż rzeczywiste koszty pomocy prawnej wyniosły np. 3 500 zł, jednak w takim wypadku należy złożyć stosowne oświadczenie uzasadniające podwyższenie tych kosztów. Pamiętać musimy w tym wypadku, iż ostateczne ustalenie kosztów zastępstwa procesowego pozostaje i tak po stronie sądu.  
Kwestię udzielenia pomocy prawnej z urzędu regulują osobne rozporządzenia, co do zasady stawka ulega analogicznemu podwojeniu, jednak tu zasadą ma być ustalenie opłaty w wysokości „1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozporządzeniu”. Stawka ta nie będzie się różnić od stawki minimalnej dla pełnomocnika z wyboru obowiązującej według poprzednich przepisów, ale też  nie będzie mogła przekraczać wartości przedmiotu sporu.
Musimy mieć na uwadze, iż sprawy rozpoczęte przed 1 stycznia 2016 roku i sprawy w toku rozpoczęte do 31 grudnia 2015 roku oblicza się stawki wynagrodzeń według poprzednich zasad. W sprawach rozpoczętych po 1 stycznia 2016 obowiązują nowe stawki wynagrodzeń adwokackich. Dzięki zmianom wprowadzonym przez ministra sprawiedliwości strona wygrywająca spór zyska większą szansę za zwrot realnie poniesionych kosztów w procesie. Nadmieniam iż koszty w poprzednich stawkach obowiązywały od 2002 roku bez uwzględniania zmian gospodarczych zachodzących na przestrzeni lat.
Istotne zmiany od dnia 1 stycznia 2016 dotyczą naliczania odsetek – zarówno tych obowiązujących w relacjach prywatnoprawnych (ustawowych) jak i odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Od 1 stycznia 2016 roku wysokość odsetek ustawowych wynosi 5 %, odsetek ustawowych za opóźnienie – 7%, odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych – 9,50 % a od zaległości podatkowych 8 %, oczywiście w stosunku rocznym. Nastąpiło odejście od stosowania kredytu lombardowego NBP. Zgodnie z nowymi przepisami, odsetki ustawowe kapitałowe liczone są: suma stopy referencyjnej NBP (obecnie 1,5 %) oraz 3,5 punktów procentowych (dziś 5%). Odsetki maksymalne nie będącą mogły być wyższe niż dwukrotność ww. ustawowych (10%) . Szczególny reżim dotyczy odsetek za opóźnienia w transakcjach handlowych mający zastosowanie do zasady odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług pomiędzy przedsiębiorcami. Jeżeli termin zapłaty nie został określony w umowie, a wierzyciel spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty lub jeśli termin został określony w umowie, a wierzyciel spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie wymagalności (przeważnie termin zapłaty określony na fakturze) wierzycielowi należą się „odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych”. Wysokość tych odsetek będzie obliczana dwa razy do roku i stanowi równowartość stopy referencyjnej NBP powiększonej o 8 punktów procentowych. W związku z powyższymi zmianami musimy pamiętać o zmianach w określaniu odsetek w pozwach na chwilę obecną jeżeli pozew dotyczy transakcji handlowych z roku 2015, a składany pozew w 2016 musimy wnieść o zasądzenie dwóch rodzajów odsetek: odsetek ustawowych od dnia wymagalności do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz odsetek ustawowych za opóźnienia w transakcjach handlowych od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty.
Nie są to wszystkie zmiany jakie weszły od 1 stycznia 2016 roku, jednak na dziś najważniejsze w przypadku odzyskiwania należności od niesolidnych kontrahentów. Ważne zmiany dotyczą również prawa upadłościowego i naprawczego, o którym więcej w kolejnym artykule z najważniejszych rzeczy to fakt, iż wniosku nie można złożyć z pokrzywdzeniem wierzycieli.
Podstawa prawna:
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U. 2015 poz. 1800
Kodeks cywilny art. 359 § 2 k.c., art. 481. § 1 k.c., Dz. U. 2015 poz. 1830

Prawo umożliwia dłużnikom stałe uchylanie się od płatności. Co więcej, mogą oni całkowicie uniknąć odpowiedzialności za swoje zobowiązania finansowe. Gwarantuje im to zapis o przedawnieniu roszczeń, zawarty w Kodeksie Cywilnym.

Prawo po stronie wierzycieli
Przedawnienie roszczeń to bardzo specyficzna instytucja, której celem jest uregulowanie zaistniałych stosunków prawnych miedzy wierzycielem a dłużnikiem, związane ze zwolnieniem dłużnika z obowiązku spełnienia zobowiązań czyli zapłaty należności, których wierzyciel i tak sam nie dochodzi. Zgodnie z definicją, zawartą w art. 117 § 2 Kodeksu Cywilnego, po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia, przy czym zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. Terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną (art. 119 k.c.).

Terminy przedawnienia roszczeń w obrocie gospodarczym
Poszczególne roszczenia przedawniają się z upływem terminów wskazanych przez ustawę. Szczególną sytuację przewiduje art. 125 § 1 k.c., roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu powołanego do rozpoznawania spraw danego rodzaju albo orzeczeniem sądu polubownego, jak również roszczenie stwierdzone ugodą zawartą przed sądem albo przed sądem polubownym albo ugodą zawartą przed mediatorem i zatwierdzoną przez sąd, przedawnia się z upływem lat dziesięciu, chociażby termin przedawnienia roszczeń tego rodzaju był krótszy. Jednak, ze względu na różne rodzaje zobowiązań finansowych, okres przedawnienia niektórych należności został ustawowo skrócony do 3 lat lub nawet do jednego roku.
Trzyletni okres przedawnienia roszczeń obowiązuje wobec wszelkich należności z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z umowy sprzedaży w ramach przedsiębiorstwa sprzedawcy, działalności rzemieślniczej, gospodarstwa rolnego oraz z tytułu płatności okresowej (np. czynsz najmu, alimenty), a więc z tytułu kary umownej, przewidzianej w umowie miedzy kontrahentami, z tytułu niezapłaconej lub niezwróconej kaucji oraz z tytułu niezapłaconej, bądź niezwróconej zaliczki i przedpłaty, odsetek od nieterminowych płatności. Ten sam okres przedawnienia roszczeń ustalony jest również dla należności z tytułu weksli, przy czym obowiązuje on jedynie wystawcę weksla własnego, gdyż dla indosanta ustawodawca określił zaledwie roczny termin przedawnienia. Trzyletni okres przedawnienia obowiązuje również z tytułu umowy ubezpieczenia.

Wyjątki w terminach przedawnienia
Należy tu wspomnieć iż Sąd wskazał dwa wyjątki co do okresu przedawnienia odsetek:
*Po pierwsze, gdy dłużnik dokona zapłaty należności głównej przed upływem terminu jej przedawnienia, roszczenie o odsetki nie przedawnia się wraz z upływem terminu przedawnienia należności głównej. Jest to spowodowane tym, że odsetki zyskują charakter świadczenia samodzielnego i pomimo wygaśnięcia świadczenia głównego jedynym terminem, jaki ich dotyczy, jest trzyletni termin przedawnienia.
*Po drugie, jeżeli przed przedawnieniem roszczenia głównego zostanie przerwany bieg terminu przedawnienia odsetek (np. w przypadku wytoczenia powództwa o zapłatę), to roszczenie o odsetki również nie przedawni się wraz z przedawnieniem roszczenia głównego.

Przedawnienie a odsetki
Terminem przedawnienia dochodzonych odsetek jest wyłącznie trzyletni termin dla świadczeń okresowych z art. 118 k.c. Jeśli więc kontrahent zalega z płatnością za zakupiony towar z tytułu umowy sprzedaży w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej i nie ureguluje należności w terminie dwóch lat (termin przedawnienia z art. 554 k.c.), nie można już dochodzić skutecznie przed sądem ani odsetek, ani roszczenia głównego.  Natomiast gdy ureguluje należność za zakupiony towar w terminie dwóch lat, można będzie żądać odsetek za opóźnienie w zapłacie przez kolejne trzy lata od daty powstania należności odsetkowych. Powództwo o zapłatę samych odsetek zostanie oddalone, jeżeli należność główna uległa przedawnieniu oraz gdy dłużnik podniesie zarzut przedawnienia.

Dwu- i jednoroczne okresy przedawnień
2 letni okres przedawnienia roszczeń przewidziany jest dla przedsiębiorcy z tytułu umowy dostawy w ramach przedsiębiorstwa sprzedawcy, działalności rzemieślniczej, gospodarstwa rolnego, nieuregulowanej płatności za fakturę. Podobnie jest w przypadku roszczeń z tytułu umowy o dzieło, tu również przedawnienie następuje w terminie 2 lat, licząc od dnia, w którym nastąpiło oddanie dzieła, lub w którym powinno oddanie działa nastąpić. Dwuletni okres przedawnienia stosuje się również z tytułu opłat za hotel, ze stosunku rachunku bankowego (z wyjątkiem zwrotu wkładów).
Jedynie jednoroczny okres przedawnienia roszczeń wyznaczył ustawodawca osobie, chcącej dochodzić swoich roszczeń z tytułu umowy przewozu osób czy mienia oraz z tytułu zawarcia umowy przedwstępnej. Ten sam okres przedawnienia ustanowiony jest dla roszczeń wynajmującego przeciwko najemcy o naprawienie uszkodzonych rzeczy, jak również dla roszczeń najemcy przeciwko wynajmującemu o zwrot nakładów za użytkowane rzeczy.

Proces przedawnienia
Bieg przedawnienia roszczeń rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Jeżeli wymagalność roszczenia zależy od podjęcia określonej czynności przez uprawnionego (np. wezwania dłużnika do spełnienia świadczenia), bieg terminu rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie (art. 120 § 1 k.c.). Roszczenie przedawnione wciąż istnieje, ale przekształca się w tzw. „roszczenie niezupełne”, które cechuje się tym, że nie może być przymusowo egzekwowane. Nader często zdarza się jednak tak, iż dłużnicy nadużywają tego prawa, celowo przeciągając niemożność ściągnięcia wierzytelności, aż do okresu przedawnienia. Temu jednak można przeciwdziałać, przerywając lub zawieszając bieg przedawnienia. Przerwanie biegu przedawniania możliwe jest na trzy sposoby, poprzez wniesienie sprawy do sądu lub zwrócenie się do komornika, poprzez wszczęcie mediacji z dłużnikiem, lub jeżeli dłużnik bezpośrednio lub pośrednio uzna swoje zobowiązania finansowe wobec wierzyciela (odpowie na monit lub zwróci się z prośba o rozłożenie długu na raty) w formie uznania roszczenia przez dłużnika.
Uznanie to może mieć postać:
a) uznania właściwego, polegającego na złożeniu przez dłużnika oświadczenia woli o uznaniu długu (np. w treści ugody),
b) uznania niewłaściwego, polegającego na złożeniu oświadczenia wiedzy, zawierającego pewne elementy woli, z którego wynika przyznanie się do istnienia dochodzonego roszczenia, np.:
– prośba o rozłożenie należności na raty lub zwolnienie z obowiązku płatności odsetek za opóźnienie, nawet jeżeli proponowane porozumienie między stronami nie doszło do skutku       
– prośba o przedłużenie terminu do spłaty zobowiązania,
– potwierdzenie salda, podpisane przez osoby upoważnione do reprezentacji dłużnika
– wskazanie wierzytelności w załączniku do podania o otwarcie postępowania układowego.
Przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek uznania roszczenia nastąpi wyłącznie wówczas, gdy uznanie zostanie dokonane przed przedawnieniem roszczenia. Jeżeli z treści oświadczenia lub okoliczności, w których zostało złożone, wynika taka wola dłużnika uznania przedawnionego roszczenia musi zawierać także zrzeczenie się zarzutu przedawnienia i wówczas będzie ono skuteczne nawet wówczas, gdy oświadczenie w tym zakresie złożone zostanie już po upływie terminu przedawnienia.
Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (art. 124 § 1 k.c.). Dzięki przerwaniu biegu można znacznie wydłużyć okres, po którym należności zostaną uznane za niemożliwe do ściągnięcia, gdyż dopiero po zakończeniu wszelkich procedur sądowych, związanych z wydaniem wyroku zobowiązującego dłużnika do uregulowania zobowiązań wobec wierzyciela, następuje ponowne odliczanie okresu przedawnienia.
Więcej na temat zarzutu przedawnienia składanego przez dłużników i możliwości obrony w kolejnym artykule.

Autor: Monika Toczyńska

Prawo po stronie wierzycieli
Zmiany prawa w obszarze windykacji należności zrobiły duży ukłon w stronę wierzycieli. Ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych z dnia 08 marca 2013 r. (Dz. U. z dnia 28 marca 2013 r.) daje wierzycielowi możliwość odzyskania kosztów windykacji wierzytelności, w razie braku terminowej zapłaty należności przez dłużnika już na podstawie samej ustawy. Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności. Ustawa ta nie ma zastosowania do wszystkich wierzytelności. Po pierwsze, dotyczy umów zawartych głównie pomiędzy przedsiębiorcami; czyli nie skorzystają z niej konsumenci ani przedsiębiorcy, których dłużnikami są konsumenci.
Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są:
1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.3));
2) podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;
3) podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.4));
4) osoby wykonujące wolny zawód;
5) oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych;
6) zagraniczni przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz. 148, z późn. zm.5)), prowadzący przedsiębiorstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7) przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej.
Przedmiotem umowy musi być transakcja handlowa. Ustawa zawiera definicję transakcji handlowej i zgodnie z art. 4 ustawy:
1) transakcja handlowa – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością;(..)
Ustawa wyłącza też konkretne rodzaje umów z zastosowania do nich tejże ustawy. Wyłączenia te są wymienione w art. 3 ustawy. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 355);
2) umów, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1376, 1385 i 1529);
3) umów, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych;
4) dostaw i usług, do których stosuje się przepis art. 346 ust. 1 lit. b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Niezbędne formalności
Co to oznacza w praktyce? Przedsiębiorcy zajmujący się sprzedażą towarów (np. materiałów budowlanych) innym przedsiębiorcom, lub przedsiębiorcy świadczący odpłatnie usługi (np. instalacja sieci informatycznej) dla innych przedsiębiorców (w obu przypadkach – jeżeli odbywa się to w ramach prowadzenia ich działalności gospodarczej), w sytuacji gdy dłużnik nie zapłaci za dostarczony towar lub wykonaną usługę, wierzyciel będzie mógł obciążyć dłużnika kosztami windykacji takiej należności. Jednak bardzo ważne jest, aby wierzyciel potrafił udokumentować to, że ze swojej strony umowę wykonał, mówiąc krótko, sprzedał towar lub wykonał usługę. Niestety, często przedsiębiorcy odbiegają od formalizmów związanych z umowami, jakie powinni zawrzeć przed sprzedażą lub wykonaniem usługi, po to aby transakcja przebiegła jak najsprawniej. W momencie kiedy kontrahent okazuje się nierzetelny, te „zbędne formalności” okazują się niezbędnymi, aby móc skutecznie dochodzić należności przed sądem. Zaznaczę tu, że takim potwierdzeniem wykonania umowy przez wierzyciela będzie np. potwierdzenie odbioru dostarczenia towaru do dłużnika, list przewozowy albo protokół odbioru prac, złożone zamówienie, potwierdzenie prawidłowego wykonania zamówienia lub usługi. Niestety, nie zawsze wystawienie faktury VAT będzie wystarczającym dowodem w sprawie w dochodzeniu swoich należności.

Koszty windykacji po stronie dłużnika
Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności. Pierwsze są kosztami zryczałtowanymi i wynoszą równowartość 40 euro, przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (art. 10 ust. 1 ustawy). Równowartość ta należy się wierzycielowi za każdym razem, kiedy dłużnik przekroczy termin zapłaty ustalony w umowie bądź na fakturze, niezależnie od rzeczywiście poniesionych kosztów. Drugi rodzaj kosztów, to koszty ponad równowartość 40 euro (art. 10 ust. 2 ustawy). Wierzyciel, który chce dochodzić od dłużnika kosztów windykacji przekraczających równowartość 40 euro, będzie musiał poniesienie tych kosztów udowodnić. Wydaje się, że wystarczającym sposobem jest przedstawienie np. zestawienia poniesionych kosztów: dowodów nadania wezwań do zapłaty do dłużnika (lista wysyłkowa), wykonanych telefonów (bilingi), podliczenie ilości czasu poświęconego przez pracownika zajmującego się windykacją w firmie wierzyciela z przeliczeniem wg etatu. Zestawienie takie powinno być dołączone do pozwu, w którym żądamy zwrotu kosztów. Problematyczna może okazać się kwestia czasu, kiedy można rozliczyć koszty związane z obsługą windykacji należności przez firmę windykacyjną.
Z moich doświadczeń wynika, iż wierzyciele obciążają dłużników notą księgową za dochodzenie roszczeń, w tym opłat prowizyjnych. powołując się na ustawę o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Z praktyki wynika, iż dłużnicy obawiając się kolejnych postępowań przed sądem, regulują należności związane z poniesionymi kosztami przez wierzyciela. Oczywiście koszty jakie poniósł wierzyciel zatrudniając firmę windykacyjną np. związane z napisaniem pozwu, a które zostały zafakturowane można ująć we wcześniejszym pozwie. Nowa ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych daje więc możliwość, aby w całości przerzucić koszty windykacji należności na dłużnika, co jest dużym ułatwieniem dla wierzycieli zwłaszcza dla tych, których specyfika branży wymusza niską marżę na produkcie. Ponoszenie kosztów windykacji – czy to przez siebie samego zatrudniając pracowników ds. windykacji czy też przez firmę zewnętrzną, powoduje, że wierzyciel nie zarabia na takich transakcjach, co do których musi prowadzić windykację, gdyż koszty te „zjadają” marżę. Kontrahenci nie mogą umówić się między sobą, że zapisy ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych nie będą ich obowiązywały, a jeżeli tak zrobią, zapis taki jest nieważny. Celem ustawy jest przede wszystkim zneutralizowanie zatorów płatniczych. Pozostaje mieć nadzieję, że obciążenie niesolidnych kontrahentów kosztami dodatkowymi większymi niż odsetki ustawowe, będzie bodźcem do tego, aby płacić faktury w terminie.
Biorąc pod uwagę ukłon w stronę wierzycieli, musimy jednak pamiętać, iż czas jaki mamy na odzyskanie swoich należności jest najważniejszym elementem odniesienia sukcesu w związku z tym, iż prawo umożliwia dłużnikom stałe uchylanie się od płatności. Co więcej, mogą oni całkowicie uniknąć odpowiedzialności za swoje zobowiązania finansowe. Gwarantuje im to zapis o przedawnieniu roszczeń, zatwary w kodeksie cywilnym. Kiedy zatem egzekwowanie wierzytelności staje się niemożliwe do zrealizowania ? Więcej na ten temat w kolejnym artykule.
Monika Toczyńska

WWW.AUDIX.PL

Liczy się czas

Celem windykacji jest odzyskanie przeterminowanych należności, jednak kluczowym elementem dla osiągnięcia sukcesu wierzyciela jest głównie czas. Z mojego doświadczenia wynika, że wierzyciele nie pilnują albo nie wiedzą jak profesjonalnie zabrać się do odzyskania należnych pieniędzy. Często tłumaczą się, że jeśli będą „naciskać na spłatę”, mogą stracić klienta. A przecież paru niepłacących klientów może spowodować zator finansowy i nagle z wierzyciela staniemy się również dłużnikiem, a ten komu winni jesteśmy pieniądze, może nie być wyrozumiały. Wracając do czasu reakcji: większość małych i średnich przedsiębiorców nie monitoruje swoich wierzytelności. Dopiero kiedy tracą płynność finansową, zaczynają interesować się niezapłaconymi wierzytelnościami. Kolejnym elementem jest weryfikacja kondycji finansowej naszego klienta i konsekwencja podejmowanych przez nas działań. Nie wiedząc, na czym polega skuteczna windykacja, przedsiębiorcy odzyskują wierzytelności na własną rękę. Po jednym telefonie, gdzie słyszą od klienta np. słowa „Zaraz zapłacimy, niech pan się nie boi, przecież nas pan zna” czekają nadal, a czas leci i działa na ich niekorzyść. Pamiętajmy, żeby nie dać się zbyć pustymi obietnicami. Należy ustalić konkretny termin zwrotu należności i poinformować klienta, jakie podejmiemy dalsze działania, jeśli pieniądze nie pojawią się na koncie. Najtrudniejsze jest to, że musimy konsekwentnie wypełnić obietnice np. oddania wierzytelności do firmy windykacyjnej bądź skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Ale to nie wszystko: aby odnieść sukces w odzyskaniu należności, musimy umieć precyzyjnie korzystać z indywidualnie dobranych, rokujących najlepszą efektywność narzędzi windykacyjnych. Windykator musi być po części psychologiem, prawnikiem, ekonomistą, który zna branże i panujące w nich trendy płatności lub ich brak. I tu zastanówmy się, czy Wy, jako przedsiębiorcy różnych branż, macie na to wszystko czas? Czy nie warto zaufać profesjonalistom, bo przecież minęły już czasy windykatorów rekrutowanych wśród podwórkowych kulturystów. Pracownicy firm windykacyjnych przechodzą specjalistyczne szkolenia np. z zakresu negocjacji, mediacji, podstaw prawa. Mają wiedzę i doświadczenie, a przede wszystkim nie są emocjonalnie związani z dłużnikiem. Rozmowy windykacyjne są bardzo trudne, nie każdy ma predyspozycje, żeby być dobrym windykatorem. Błędy, bardzo często popełnione na początku procesu odzyskiwania należności przez osoby nieposiadające odpowiedniej wiedzy, nie tylko psychologicznej, ale również prawniczej, mogą przyczynić się do tego, że nie odzyskamy swoich pieniędzy za wykonaną pracę.

Co możemy zyskać zwracając się do firmy zewnętrznej?

Przede wszystkim nie ponosimy kosztów własnych związanych z postępowaniem upominawczym lub windykacyjnym. Nie istnieje też problem utrzymywania wysokich kosztów pracowniczych, które są następstwem oddelegowania pracowników do obsługi wierzytelności. Kolejnym plusem jest skuteczność i konsekwencja działania. Firma windykacyjna ma wypracowywane przez lata metody, które o wiele intensywniej motywują dłużnika do zapłaty niż ponaglenia ze strony wierzyciela. Skuteczna i rzetelna firma windykacyjna jest w stanie poprowadzić cały proces odzyskania należności „od A do Z”. Oznacza to, że zajmie się nie tylko polubowną korespondencją z dłużnikiem, negocjacjami i mediacją, ale również, jeśli działania polubowne nie przyniosą rezultatu, przeprowadzi całą procedurę zmierzająca do uzyskania sądowego tytułu wykonawczego, pomoże komornikowi znaleźć majątek dłużnika i będzie wspomagać procesy egzekucyjne. Te działania, przeprowadzone przez jeden zewnętrzny podmiot, przyspieszą procedurę odzyskania długu. Sposób postępowania z dłużnikiem może być określany m.in. przy pomocy informacji gospodarczej, jaką w trakcie prowadzenia procesu windykacji uzyskuje windykator. Wiedza na temat zdolności płatniczej dłużnika umożliwia – w porównaniu z upominaniem czy też prośbami ze strony wierzyciela – większą skuteczność i szybsze podejmowania decyzji o kolejnych etapach windykacji. Każdy przypadek traktowany jest indywidualnie, co zapewnia stosowanie odpowiednich środków zapewniających osiągnięcie pozytywnego efektu dla każdej wierzytelności. Zdarzają się coraz częściej sytuacje, że dłużnik nie reguluje swoich zobowiązań, lecz nie wynika to z jego złej woli, a z różnego rodzaju przyczyn losowych np. nagłej utraty płynności finansowej lub problemów natury prywatnej. Należy wtedy starannie ustalić przyczynę zaprzestania regulowania zobowiązań, aby przygotować właściwe postępowanie i sposób negocjacji z dłużnikiem. Profesjonalne firmy windykacyjne występują wtedy często w roli mediatora. Po zapoznaniu wierzyciela z sytuacją dłużnika, proponują dogodne dla obu stron warunki spłaty lub inne formy rozliczenia zadłużenia. Oczywiście, wszystko zależy od wierzyciela, czy zaakceptuje warunki porozumienia czy nie. Dostosowanie się dłużnika do warunków spłaty należności przygotowanych przez firmę windykacyjną jest dla niego korzystne, gdyż dług nie powiększa się o kolejne koszty związane z postępowaniem sądowym i komorniczym. Głównym zadaniem firmy windykacyjnej jest uzmysłowienie dłużnikowi, że nie uniknie odpowiedzialności za swoje zobowiązanie, a także stałe monitorowanie dłużnika przez windykatora. Trzeba pamiętać, że windykator działa zawsze w interesie i na rzecz wierzyciela.

Windykacja na własną rękę

Firmy decydują się samodzielnie prowadzić proces windykacji, bo obawiają się wysokich kosztów w firmie zewnętrznej, opłat manipulacyjnych, nieefektywnego szukania dłużnika, braku zaangażowania i nieskutecznego ściągania płatności, wreszcie braku informacji dla zleceniodawcy o podejmowanych działaniach. Zupełnie niepotrzebnie. Powinniśmy starannie wybierać firmy windykacyjne, najlepiej te o ugruntowanej pozycji na rynku i posiadające referencje. Rzetelna firma windykacyjna to ta, która zapewni nam pełną obsługę prawno-windykacyjną, doradzi przy podpisywaniu umów i ugód. Prowadząc działania windykacyjne na własną rękę, trzeba trzymać się żelaznej zasady: konsekwencji. Nic tak nie utwierdza dłużnika w przekonaniu o bezkarności, jak brak systematycznego upominania, ciągłego kontaktu i odpowiednich procedur ze strony wierzyciela. W przedsiębiorstwach zdarza się, że windykacją zajmują się działy, które mają zupełnie inne kompetencje np. dział handlowy czy księgowość. Efektem przekazywania windykacji nieodpowiednim osobom jest właśnie brak konsekwencji. Dłużnik nie potraktuje wtedy danej wierzytelności priorytetowo. Przekazanie windykacji nieodpowiednim osobom niesie jeszcze jedną, poważną konsekwencję. To, że pracownik jest świetnym handlowcem, nie oznacza, że spełni się w procesie odzyskiwania długów. Brak odpowiednich umiejętności może doprowadzić do utraty reputacji w oczach klienta.

Wracając do obaw o wysokie koszty windykacyjne: nowa ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych z dnia 08 marca 2013 r. (Dz. U. z dnia 28 marca 2013 r.) daje wierzycielowi możliwość odzyskania kosztów windykacji wierzytelności, w razie braku terminowej zapłaty należności przez dłużnika już na podstawie samej ustawy. Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności.

Tekst pochodzi z 27. numeru EksMagazynu

www.audix.pl

Monika Toczyńska, właścicielka spółki Audix Polska: Firmę założyłam, a co najważniejsze, prowadzę dalej, dzięki pracownikom, a kiedyś jeszcze znajomym z „etatu”. Zaczynałam jako asystentka prezesa zarządu, a ponieważ był nim dość wybuchowy i wymagający człowiek, była to dla mnie twarda szkoła. Dzięki niej nauczyłam się dyscypliny i precyzji w wykonywaniu obowiązków. Tam też zaczęła się moja przygoda z szeroko pojętymi problemami z płatnościami i odzyskiwaniem należności. Zawsze byłam osobą niepoddającą się zbyt łatwo ustalonym regułom, chciałam czegoś więcej, chciałam zmian i ulepszeń, co nie zawsze było to dobrze widziane w poukładanych już firmach. Z drugiej strony, byłam osobą lubianą przez współpracowników oraz, co najważniejsze, klientów. Chciałam być blisko sukcesów, mieć możliwość rozwiązywania problemów, realizacji swoich pomysłów i wizji, a to mógł mi dać jedynie własny biznes. I tak na początku 2013 roku został sfinalizowany akt założycielski mojej Spółki Audix Polska.

Co było najtrudniejsze na wczesnym etapie funkcjonowania firmy?

Poukładanie wszystkiego od początku: zmiana siedziby, zmiany informatyczne, zmiany wizerunku kancelarii, wprowadzenie nowych usług, a zarazem zatrzymanie już sprawdzonych pracowników. Stałam się odpowiedzialna nie tylko za firmę, ale też za ludzi, którzy powierzyli mi dalszy rozwój swoich karier, ogromną część siebie, a także zaufanie, bo zostali ze mną i dla mnie. Były sytuacje, kiedy pracowaliśmy za darmo, a zarobionych pieniędzy wystarczało na same rachunki , ale obok byli dobrzy ludzie, którzy wspierali mnie i dawali ogromną siłę i energię do dalszego działania.

Jakie usługi świadczy Kancelaria Audix?

Jesteśmy organizacją stworzoną przez ludzi i dla ludzi. Na co dzień Kancelaria świadczy kompleksowe usługi zarządzania należnościami, a gdy na to jest za późno – wierzytelnościami, doradztwa prawnego i prawno-finansowego, koncentrując się na pełnej obsłudze prawnej podmiotów gospodarczych, a także na wspomaganiu obsługi innych procesów biznesowych. Zapewniamy konsultacje i opracowywanie umów z zakresu prawa gospodarczego, prawa pracy, rynku nieruchomości, rejestrację podmiotów prawa handlowego, wprowadzanie zmian w dokumentach rejestrowych. Podejmujemy się rozwiązywania „spraw trudnych” z dziedziny obrotu gospodarczego. Lubimy podejmować wyzwania, często odnosimy sukcesy zarówno w dziedzinie negocjacji „z góry skazanych na niepowodzenie”, jak również odwołań od błędnych decyzji organów nadrzędnych i administracyjnych. Każdą sprawę w tym zakresie traktujemy indywidualnie, a jej podjęcie poprzedzamy dogłębną analizą szansy uzyskania satysfakcjonującego wyniku. Nasz klient na tej podstawie decyduje się na podjęcie sprawy lub wybór alternatywnego rozwiązania. W takich przypadkach zawsze staramy się unikać obietnic na wyrost. Pomagamy również osobom nieprowadzącym firm, stąd też nasze przesłanie: jesteśmy dla ludzi i ich problemów. Staram się cały czas przełamać stereotyp, iż korzystanie z prawników czy mediatorów jest zbędne, drogie i niepotrzebne. Stawiamy na jasne, przejrzyste zasady współpracy, gwarantujemy jakość swojej pracy. Jesteśmy elastyczni i otwarci na negocjacje.

W jakim obszarze się pani specjalizuje?

Specjalizujemy się w szeroko pojętej dziedzinie rozwiązywania problemów, które napotykamy przy prowadzeniu przedsiębiorstw, spółek, fundacji Od samego początku z sukcesami zajmujemy się dochodzeniem roszczeń finansowych, jesteśmy dumni z faktu, że około 85 proc. spraw prowadzonych na rzecz naszych klientów, udaje nam się rozwiązać na drodze postępowania polubownego. W przypadku braku możliwości polubownego załatwienia sprawy, zajmujemy się uzyskaniem tytułu wykonawczego na drodze postępowania sądowego. Świadczymy usługę wspomagania egzekucji komorniczej.

Kto stanowi trzon kancelarii?

Na co dzień pracuję z ludźmi nie tylko z ogromną wiedzą, ale też chęcią do pracy, otwartością na zmiany, nastawionymi na ciągły rozwój, dla których porażka jest motorem do dalszego działania, poszukiwania rozwiązań. Mój stały zespół pracowników, z którymi jestem od 2006 roku, stanowiący fundament kancelarii, przekazuje wiedzę nowym współpracownikom. Aktualnie tworzymy, jak ja to nazywam, „kancelaryjną rodzinę”, która chętnie przyjmuje do swojego grona nowych pracowników. Nie tylko procedury, komputery, telefony itp., ale ludzie tworzą jej klimat i markę. Każdy z nas ma swoje obowiązki , które wypełnia na co dzień, ponieważ każdy z nas wie, że pracujemy dla siebie i im więcej damy z siebie, tym więcej dostaniemy w zamian. Klucz w doborze nowych współpracowników to przede wszystkim chęć zdobywania wiedzy, szacunek do pracy i ludzi, a także pokora, która jest bardzo ważna, aby móc osiągnąć sukces.

Co pani najbardziej lubi w swojej pracy?

Idąc do Kancelarii czuję się zadowolona, spełniona i ciekawa nowych wyzwań. Przyjemność sprawiają mi bezpośrednie kontakty z ludźmi, a przy wykonywanej przeze mnie pracy windykatora, mediatora i prezesa spółki mam ich pod dostatkiem. Lubię rozwiązywać problemy klientów, radość sprawia mi pozytywnie załatwiona sprawa, nowe zlecenie, nowy klient, zapał współpracowników, nowe wyzwanie. Każdy dzień spędzony w Kancelarii jest dla mnie wartością, ponieważ tam osiągam swoje cele, wyznaczam nowe, przekraczam granice.

Pasja, która jest dla pani ważna?

Jedną z pasji jest moja praca, bo jest ona w części spełnianiem marzeń… Kolejna pasja to kibicowanie mojej córce w osiąganiu zamierzonych celów, zarówno sportowych jaki szkolnych. Staram się być na każdym występie grupy akrobatycznej, do której należy moja córka, codziennie sprawdzić pracę domową, czytać wypracowania z polskiego, być na wywiadówkach, uczestniczyć w życiu prywatnym i uczuciowym 13-latki. Chcę być, oprócz prezesa spółki, po prostu mamą i nie ukrywam tego, że nią jestem. Moje hobby to pływanie. Często zmęczona, czasem zniechęcona, po przepłynięciu kilkunastu basenów, jestem nowym człowiekiem.

Czy warto promować kobiecą przedsiębiorczość?

Ależ oczywiście, że tak. Jestem tego przykładem. „Kobiece Twarze” zostały stworzone, aby pokazywać i promować przedsiębiorcze projekty kobiet, osobowości kobiece, które mają wpływ na rozwój gospodarczy naszego kraju. Wspieranie i promowanie kobiet jest niezbędne w związku z barierą, która jest po stronie społeczeństwa, które nadal woli postrzegać kobiety tradycyjnie. Jako te, które nie są w stanie sprostać biznesowym wyzwaniom. Tymczasem, pod względem przedsiębiorczości kobiet i liczby firm, które kobiety zakładają, jesteśmy jednym z najlepiej plasujących się społeczeństw w UE. Wsparcie jest potrzebne wszystkim przedsiębiorcom, przy czym kobiety, przede wszystkim, powinny wspierać się same, aby promować jak najmocniej rozwiązania, pomysły, które mają, a tym samym pokazywać, że stereotypy są błędne.

Jakie są plany Kancelarii Audix na przyszłość?

Moim zdaniem biznes nie polega na tym , aby przyglądać się temu, co jest w oddali, ale sięgać po to, co mamy na dłoni. Wtedy łatwiej osiągamy cele. Połowa sukcesu zależy od naszego przekonania, że osiągniemy to, co zamierzaliśmy. Ważny dla mnie jest każdy dzień, który przybliża mnie do spełnienia marzeń, osiągania sukcesów. Nigdy nie pozostawiam nie załatwionych i nie zamkniętych spraw, zawsze do nich wracam, bo czas jest najlepszym nauczycielem. Aktualnie w Kancelarii rozwijam nowy dział, który pozwoli klientom pozyskiwać fundusze na finansowanie przedsięwzięć inwestycyjnych ze źródeł krajowych i programów pomocowych Unii Europejskiej. Będzie to zarządzanie projektem „od A do Z”.

Co by pani doradziła kobietom, które chciałyby założyć własną firmę?

Zawsze pierwszy krok jest trudny, nie tylko jeżeli chodzi o biznes. Przed założeniem firmy radziłabym, przede wszystkim, uświadomić sobie, jak bardzo tego chcemy, jak bardzo jesteśmy przygotowane na możliwe niepowodzenia, jak do nich podejdziemy. Czy będą napędem czy raczej hamulcem do działania? Co będzie nas wyróżniać od innych i tu wystarczy jedna mała rzecz. Ponadto , jeżeli nie wiemy jak to zrobić, nie bójmy się pytać. Minęły czasy, kiedy kobiety były uświadamiane, że się nie nadają, że mają za mało wiedzy, za mało odwagi, za mało charyzmy i za dużo domowych obowiązków. Moja rada: nie czekaj! Pora nigdy nie będzie lepsza na założenie własnego biznesu. Rozpoczynajmy z tym, co mamy, używajmy na początek narzędzi, którymi dysponujemy, a lepsze pojawią się z czasem. Pytajmy, jaką firmę założyć, co będzie lepsze: działalność gospodarcza czy spółka, jakie podjąć kroki marketingowe, u kogo najlepiej zrobić stronę internetową, jakie biuro księgowe będzie nam pomagać rozwiązywać problemy, podpowiadać, a nie jedynie „wklepywać” dokumenty. Część z nas już sobie uświadomiła, że warto ryzykować, warto w siebie wierzyć i że damy radę pogodzić rodzinę i firmę, bo jesteśmy perfekcjonistkami. Mamy wspaniałe kobiece biznesy. Pamiętajmy, by osiągnąć coś wartościowego, potrzebujemy pomocy i współpracy wielu ludzi, dlatego umiejętności interpersonalne są więcej warte niż cokolwiek innego, jeżeli chodzi o zdobywanie wsparcia i pomocy w działaniu. Ja osobiście zapraszam każdą kobietę, która się waha, a ma pomysł na siebie i biznes. Pomogę przejść nie tylko zawiłe procedury rejestracyjne, ale również podpowiem, jak można być kobietą „prawie doskonałą” w domu i w biurze. Powiedziałam „prawie doskonałą”, bo nie bójmy się popełniać błędów i na nich się uczyć. Pamiętajmy, że nasza podróż zawsze zaczyna się od pierwszego kroku. Wcześniej czy później pojawi się sytuacja kryzysowa i to, w jaki sposób sobie z nią poradzimy, zadecyduje o naszym szczęściu i sukcesie. Rozczarowania i przeszkody są normalną i naturalną częścią, nie tylko biznesu, ale i codziennego życia. Są potrzebne, ponieważ wydobywają z nas wielką siłę.

Jakie umiejętności wykorzystuje pani w swojej pracy

Na co dzień, zajmując się dla klientów obsługą należności i wierzytelności, staram się doprowadzić do zawarcia ugody pomiędzy stronami. Pomaga mi w tym wykształcenie z pogranicza psychologii sztuki perswazji i umiejętności wywierania wpływu. Staram się cały czas podnosić swoje kwalifikacje. Wiem, że skuteczny mediator i windykator powinien poznać mechanizmy powstawania, eskalacji i rozwiązywania konfliktów. Mediacja to sposób rozwiązywania konfliktu, w którym biorą udział skłócone strony i mediator. Mediator jedynie ułatwia im rozmowę, zadaje pytania, łagodzi napięcia. Najważniejsze w mediacjach jest to, aby strony miały szansę powiedzenia nie tylko o swoich żądaniach, ale i o odczuciach. Jest to sztuka kompromisów. Dużą zaletą mediacji jest możliwość rozmowy we wzbudzającej zaufanie, spokojnej atmosferze, gdzie szczere rozmowy przychodzą łatwiej.

Czy trzeba mieć do tego odpowiednie predyspozycje, czy też można nauczyć się odpowiednich technik mediacji?

Nie każdy z nas nadaje się do tej roli. Jedną z najważniejszych umiejętności mediatora jest sztuka aktywnego słuchania, niezbędna w sytuacji rozwiązywania konfliktów i na co dzień w komunikowaniu się z innymi. Mediator nie krytykuje i nie osądza, stara się zrozumieć motywację mówiącego, także tego, czego nie wyraża słowami. Trzeba pamiętać, że nie jesteśmy wybawcami – strony, z którymi pracujemy, będą czuć się lepiej ze świadomością samodzielnego rozwiązania konfliktu. Musimy orientować się, jakie są najlepsze alternatywy rozwiązania, negocjowanego porozumienia. Nazywamy to Batną od angielskiego „Best alternativ”, czyli „najlepsza alternatywa”.

Jakie są pani zdaniem trzy składniki sukcesu?

Dla mnie to niezachwiana wytrwałość, szacunek i pokora. W Kancelarii Audix Polska kierujemy się podstawowymi zasadami współpracy z klientami: poufność – zapewniamy bezwarunkowo zachowanie w tajemnicy wszystkich powierzonych przez klientów oraz potencjalnych klientów informacji, wykonując powierzone zadania kierujemy się wyłącznie dobrem klienta, nie zaś interesem kogokolwiek innego, nie kierujemy się własnymi opiniami, przekonaniami i wartościami, nie oceniamy spraw i działań klientów, a na koniec profesjonalizm i rzetelność - usługi na najwyższym poziomie merytorycznym, stawiając sobie za cel dobro interesów naszych klientów. Nie udało mi się zamknąć w trzech składnikach, ponieważ ważne zarówno jest to, co mamy w sobie, nasze predyspozycje, pomysły, umiejętności, ale też zasady, które są z nami na co dzień.