Jego wyniki wskazują, że w przeciwieństwie do bohaterów programu, zdecydowana większość Polaków nie wyobraża sobie bycia w związku poliamorycznym. Aż 76% badanych deklaruje, że nie podzieliłoby się swoim partnerem z nikim i propozycję takiej relacji uważa za poniżającą. Mimo to aż 24% byłoby gotowych rozważyć poliamorię, gdyby był to sposób na uratowanie związku.

Co ciekawe, mimo że aż 50% ankietowanych uważa poliamorię za niemoralną a 63% nie rozważyłoby jej, jako opcji dla siebie, to aż 23% (w tym 17% kobiet i 30% mężczyzn) przyznaje, że zdarzyło im się być w relacji z więcej niż jednym partnerem w tym samym czasie. Mamy więc skłonność do tego, by inne prawa w zawiązku dawać partnerowi a inne sobie. Nie chcemy dzielić się partnerem, jednak nie jest to równoznaczne z tym, że sobie odmawiamy takiego prawa.

Z badania BBC Brit wynika, że mężczyźni mają większą otwartość na związki niemonogamiczne. Podczas gdy 70% kobiet twierdzi, że nie zgodziłoby się na związek poliamoryczny, jedynie 55% mężczyzn podziela tą opinię. Częściej także postrzegają monogamię, jako narzucony społecznie sztuczny twór (44% mężczyzn vs 29% kobiet).

Badanie potwierdza jednak dość konserwatywne zapatrywania Polaków na kształt i charakter związków partnerskich, przywiązanie do tradycyjnych wartości, zdecydowaną niechęć do eksperymentowania z innymi niż monogamiczna formami relacji. Tylko 18% ankietowanych rozważyłoby związek poliamoryczny, jeśli byłoby to ważne dla partnera.

Choć poliamoria nie jest typową dla naszej kultury formą relacji aż 70% respondentów znało znaczenie tego pojęcia. Najlepiej zorientowane były osoby wyżej wykształcone, pochodzące z dużych miast i o wysokich dochodach, czyli te, które mają szerszy dostęp do różnorodnych wzorców kulturowych. Wśród respondentów znalazło się jednak 30% Polaków, którzy wskazali, że poliamoria to choroba zakaźna (13%), roślina mięsożerna (8%), gatunek ryb (5%) albo owoc egzotyczny (4%).

Polacy idealizują relacje zarówno własne, jak i te, które obserwują dookoła siebie. Aż 63% badanych stwierdza, że większość relacji w ich otoczeniu to związki szczęśliwe, podczas gdy w Polsce oficjalne dane pokazują, że ponad 50% małżeństw rozpada się. Znaczna większość respondentów uważa, że najbardziej udane związki mają osoby obecnie będące w najstarszej grupie wiekowej – one częściej deklarują też, że to właśnie ich rówieśnicy mogą cieszyć się takimi relacjami. Podobnego zdania jest 43% respondentów w wieku 18-34, którzy wskazują swoich dziadków jako wzór.

„Wraz z wiekiem i doświadczeniem przekonujemy się, że rzeczywistość związku jest bardziej złożona i jest w niej miejsce na różne wybory. Nasz partner to odrębny od nas człowiek, który nie istnieje po to by spełniać nasze oczekiwania, a trudności które się pojawiają wymagają konkretnej pracy, niezależnie od tego czy pozostajemy w monogamicznym związku, czy próbujemy alternatywnej formy relacji” – komentuje wykładowca SWPS dr Martyna Goryniak.

Aby dowiedzieć się więcej o poliamorii oraz poznać osoby, które zdecydowały się na taką formę związku zachęcamy do oglądania programu „Louis Theroux: Odmienne Stany. Miłość bez ograniczeń” w środę 20 lutego o godz. 23:30 na kanale BBC Brit. W ramach cyklu dokumentów „Louis Theroux: Odmienne Stany” widzowie będą mogli zobaczyć dwa inne równie poruszające programy: „Śmierć na żądanie”  (27 luty, godz.  23:30) oraz „Adoptujcie moje dziecko” (6 marca, godz. 23:30).

* Badanie „Opinie o związkach i poliamorii” zostało przeprowadzone przez IQS na reprezentatywnej próbie 1000 respondentów.

Polacy jednak nie żałują swoich wyborów. Blisko 80% osób, które są w stałych związkach wybrałoby tego samego partnera, z którym aktualnie tworzy parę. Analizy przeprowadzone przez firmę IQS sugerują też, że 6% badanych raczej nie zrobiłoby tego po raz kolejny, a 2% uważa, że z pewnością nie powtórzyłoby tej decyzji.

Mężczyźni częściej wybraliby tę sama partnerkę niż kobiety tego samego partnera. O słuszności wyboru przekonanych jest 83% Polaków (w porównaniu do 78% Polek). Mimo, że panowie w rozmowach z innymi zazwyczaj narzekają na swoje związki to tak naprawdę nie chcieliby niczego zmieniać. Dlatego to użalanie się nie niesie za sobą niczego więcej.

Polacy deklarują, że na ogół są monogamiczni i rzadko akceptują „skok w bok”, choć mężczyźni wydają się być nieco bardziej tolerancyjni w tej sprawie, przynajmniej wobec siebie. 18% z nich nie widzi nic złego w tym, że będąc w stałym związku komuś zdarza się mieć stosunki seksualne z inną partnerką lub partnerem. Podobną opinię ma natomiast tylko 7% badanych kobiet. Z badań nie wynika jednak czy panowie podchodzą w ten sam sposób wyłącznie do swoich zdrad czy wliczają w to również partnerki.

Część Polaków twierdzi, że bez przeszkód można prowadzić podwójne życie. Do tego przychyla się ponad 10% Polaków oraz 7% kobiet.

Prof. Zbigniew Izdebski, który przygotował raport „Wybrane aspekty obyczajowości seksualnej Polaków” twierdzi, iż spore znaczenie w budowaniu relacji pomiędzy ludźmi odgrywa internet. Z sondażu wynika, że co czwarty Polak, który próbował nawiązać znajomość za pośrednictwem sieci, uprawiał seks z poznaną tam osobą.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Prof. Zbigniew Izdebski: W sidła playboyów?

Janusz L. Wiśniewski: Bad-boyów, bo są przecież playboye, którzy nie są wcale „bad”.

Prof. Zbigniew Izdebski: Przypuszczam, że wybierają ich na pewnym etapie swojego życia, na zasadzie: „Pozwolę sobie na taką fantazję”, ale nie myślą o takich mężczyznach w kategoriach perspektywicznych. Znam kobiety, które wiedzą, że taka relacja, bo często to nawet nie jest związek, nie jest ani stała, ani uczuciowa, ale chcą z różnych powodów spróbować.
Janusz L. Wiśniewski: Jest taka świetna książka Nancy Etcoff „Przetrwają najpiękniejsi”, która opisuje, że większość bad-boyów to przeważnie atrakcyjni mężczyźni, a tacy – generalnie – mają o wiele więcej partnerek. W związku z tym mają o wiele więcej doświadczeń seksualnych, a jeśli tak, to będą je projektować na swoje partnerki. Statystycznie zostało udowodnione, że z pięknymi mężczyznami kobiety częściej osiągają orgazmy. Wynika to z bardzo atawistycznego procesu – orgazm służy poczęciu, więc jeśli kobieta ma orgazm z pięknym mężczyzną, to zostaje zapłodniona przez atrakcyjnego człowieka. Wzrasta zatem prawdopodobieństwo, że urodzi piękne dziecko, które będzie o wiele bardziej szczęśliwe, niż to brzydkie. Jest to więc ewolucyjne wyjaśnienie tego, dlaczego kobiety lubią chodzić do łóżka z przystojnymi mężczyznami. Kobiety chcą być otoczone atrakcyjnymi mężczyznami. A bad-boye – jeśli nie są tak utalentowani jak profesor i ja, gdzie nasze piękno wynika przede wszystkim z mózgu, przeważnie są atrakcyjni. To oczywiście żart, ale tak bym to wyjaśnił na podstawie badań. Atrakcyjni mężczyźni generalnie gwarantują lepszą przyszłość dla dziecka. W USA mężczyzna wyższy tylko o 1 cal (2,5 cm) zarabia o ok. 6 tys. dolarów więcej niż ten niższy (badanie z 1994 roku). Mężczyzna atrakcyjny o wiele szybciej awansuje, ale ta jego cecha nie wynika tylko z wyglądu, ale też np. z posiadanej władzy. Berlusconi wcale nie jest atrakcyjny, ale emanuje blaskiem posiadając władzę, wpływy, pieniądze. Mężczyźni – prędzej czy później, niezależnie od źródeł – zauważają, że są atrakcyjni i stają się bad-boyami. A wie pani, kto ich w tym przekonaniu utrzymuje? Kobiety! (śmiech).

Partnerki czy matki?

Janusz L. Wiśniewski: Matka nawet największemu brzydalowi będzie wmawiać, że jest piękny.

Prof. Zbigniew Izdebski: Myślę, że takie psychoanalityczne podejście jest dużym uproszczeniem, bo jeżeli mówimy o męskości, to możemy przytaczać wiele przykładów atrakcyjnych kobiet, które nieźle sobie radzą w sytuacjach zawodowych. Ciekawa jest też kwestia doboru pod względem podobnego stopnia atrakcyjności. Gdyby poszła pani na imprezę i zobaczyła bawiących się tam ludzi, to z dużą dozą prawdopodobieństwa może pani sparować danego pana z panią i gdyby to sprawdzić, okazałoby się, że faktycznie są razem.

Drugi przypadek jest taki, że on piękny, ona taka sobie, albo na odwrót…

Prof. Zbigniew Izdebski: Przykładem z naszego podwórka jest Tomasz Kammel, który trwa w stałym związku z kobietą, która zapewne jest atrakcyjna, ale z innego poziomu. Trzeba jednak podkreślić że atrybut urody jest o wiele większym walorem u kobiet.

Janusz L. Wiśniewski: Niech pani spojrzy na Leśmiana, niskiego faceta, z wielkim, orlim nosem, który był typowym bad-boyem, utrzymankiem wielu pięknych kobiet. Jedna z nich spłaciła za niego długi. Mężczyźni mają o wiele więcej szans bycia bad-boyami, nie będąc ładnymi. Uroda jest niezwykle cennym kapitałem u kobiety. A jeszcze do tego dodana młodość! Taka mieszanka jest dla mężczyzn absolutnie paraliżująca. Jest gotowy wiele poświęcić dla konsumpcji związku z taką kobietą. Nawet jeśli nigdy nie myślał o zdradzie, na jedną noc jest skłonny zamienić się w bad boya (śmiech).

Jeden z rozdziałów książki poświęcony jest sile pożądania. Dlaczego ludzie się pragną? Dlaczego akurat ten mężczyzna jest niezmiernie pociągający dla tej kobiety, a dla innej w ogóle?

Janusz L. Wiśniewski: Mam nadzieję, że na to pytanie – na poziomie naukowym – nigdy nie padnie odpowiedź. Nauka pozwala stwierdzić, co dzieje się w mózgach ludzi, którzy się pożądają, natomiast do dzisiaj – oprócz jednego, mało reprezentatywnie potwierdzonego badania – o którym też piszemy w książce – nie ma odpowiedzi, dlaczego ten pan pragnie tę panią, a ta pani tego pana. Nie ma też odpowiedzi na pytanie, jaki jest mechanizm biochemiczny odpowiedzialny za to, że zaczyna się dany związek.

A feromony?

Janusz L. Wiśniewski: Teoria o przyciąganiu się pod wpływem feromonów została wymyślona przez producentów perfum. Feromony działają na poziomie agresji u szczurów czy chomików, natomiast postrzeganie ich jako czynnika decydującego o tym, dlaczego dwie osoby łączą się w pary to absolutny wymysł. Mamy układ lemieszowo-nosowy, gdzie jest 12 mln receptorów, natomiast to nie jest decydujące. Jedynym elementem nosa w dobieraniu się ludzi w pary jest mało potwierdzony i słabo opisany eksperyment, gdzie kobietom dano do wąchania koszulki 19 sportowców. Miały ocenić atrakcyjność mężczyzny, który krył się za danym ubraniem. Okazało się, że kobiety wybierały mężczyzn, których gen mhs (zgodności tkankowej) najbardziej różnił się od ich własnych. Dlaczego? Dzieci zrodzone z genomów najbardziej zróżnicowanych, mają największe szanse przeżycia. Nie jest tak, że ktoś wchodzi do pokoju, a my czujemy jego gen zgodności tkankowej i się zakochujemy, nikt tego nie wie! I bardzo dobrze, bo jeśli naukowcy by się o tym dowiedzieli, to oprócz tabletek typu viagra, używalibyśmy tabletek, które budowałyby związek z daną osobą.

Prof. Zbigniew Izdebski: Co całkowicie pozbawiłoby związki romantyczności.

Janusz L. Wiśniewski: I przypadkowości! To byłaby erotyczna, miłosna eugenika.

Coś strasznego jednym słowem!

Prof. Zbigniew Izdebski: Kiedy popatrzy pani na portale randkowe czy firmy zajmujące się kojarzeniem par, to widzimy, że coraz częściej stosowane są różnego rodzaju testy o charakterze psychologicznym, dotyczące osobowości, pasji, czyli szukania takich cech, które z punktu widzenia różnych jednostek, mogą być szczególnie dla danego związku przydatne. W wielu kwestiach możemy powiedzieć, że ten typ osobowości, z tym typem temperamentu, zachowaniami, pasjami, wyglądem, oczekiwaniami ma szanse na stworzenie dobrego związku. Ale kiedy mówimy o kategoriach szansy, statystyki, mamy na myśli to, co występuje najczęściej. A przecież musimy pamiętać, że ludzie nie mieszczą się tylko w średniej.

Janusz L. Wiśniewski: Najciekawsze rzeczy dzieją się na obrzeżach wykresu.

Artykuł pochodzi z 26. numeru EksMagazynu. Pełny tekst znajdziecie w wydaniu drukowanym.