Zresztą, jako zawodowy artysta (licencjat z ilustracji bronił w 2014), ma do realizacji sporo komercyjnych projektów – dla kawiarni, sklepów czy prywatnych właścicieli. W wolnych chwilach bawi się mniejszymi formami, ozdabiając ściany lub elementy małej architektury w przestrzeni miejskiej.

Z zasady chce, by jego sztuka była codzienna. Inspiruje się istnieniem, zjawiskami zachodzącymi dookoła, indywidualnością ludzi. Jego pomysły cieszą się popularnością wśród młodzieży, bo i często czerpią z subkultur i kultury masowej.

Wyjątkowym uczyniło go wyjście poza konwencjonalną skalę. W różnych miejscach Australii Kitt zostawia ślady, których nie widać z perspektywy przechodnia. Trzeba wsiąść w samolot lub zrobić zdjęcie z drona, by poznać ich skalę. Mniejsze pokrywają kilkadziesiąt metrów kwadratowych, największe idą w setki i rozciągają się na obszarze np. kilku boisk koszykarskich – jak Art Attack z 2017 roku.

Najbardziej znanym dziełem jest jednak świeże „Go to bed” (połóż się), wymalowane na parkingu w Victorii. Zwinięty na betonie mężczyzna leży pomiędzy autami, płotem i śmietnikami. Wraca z imprezy czy po prostu odpoczywa w pierwszym wolnym miejscu, które może go pomieścić? Niezależnie od interpretacji, robi ogromne wrażenie.

Poza „efektem wow” prace skłaniają do zadania pytania: jak on to robi?! A robi naprawdę prosto. Wyznacza na działce kluczowe punkty, bierze kartkę i wałek z farbą. I jedzie! By poznać jego twórczość bliżej, zapraszamy na KittBennett.com oraz oficjalne konto Kitta na instagramie!

Fot: Tim Dennell

Fot: Tim Dennell

W opuszczonych budynkach zagnieździły się przeróżne potwory z całego Sheffield. Wbrew nazwie, znajdziemy tu nie tylko olbrzymie istoty, ale i te mniejsze. Wspólny mianownik pozostaje jednak niezmienny: wszystkie przybyły tu na wieczny spoczynek. Niektóre jeszcze załatwiają swoje sprawy, celebrują pożegnanie, a inne już przyjęły najwygodniejszą pozycję i zamarły na dobre.

Wejście do ich świata nie musi być przerażające, choć pod względem wymiarów niektóre przytłaczają niemal dosłownie. Wszystkie stwory umieszczone na wystawie pochodzą bowiem ze świata Phlegm, w którym radość i mrok się przenikają, a istoty ma się ochotę pogłaskać, ale na początku strach do nich podejść. Za to do Mauzoleum podejść zdecydowanie warto, by pierwszy raz skosztować twórczości Phlegm w trójwymiarze i imponującej skali.

Fot: Tim Dennell

Kim jest Phlegm? Chcielibyśmy przedstawić go z imienia i nazwiska, ale – podobnie jak bardziej znany Banksy – unika rozgłosu i tak jest chyba lepiej. Artysta urodził się w Walii i mieszka w Sheffield. W przemysłowym i zapuszczonym otoczeniu tego miasta stworzył niezwykły świat czarno-białych potworów, ożywających na muralach w mniej i bardziej oczekiwanych zakątkach.

Wyjątkowy ilustratorski styl, ciekawe pomysły i budowany przez Phlegm kontrast między światem rzeczywistym a fantastyką sprawiły, że z biegiem czasu „potwory” rozbiegły się po całym świecie. Dziś murale, z których największy ma wysokość 8 pięter, można podziwiać w Ameryce Północnej, Australii, Azji i niemal całej Europie. W Polsce do niedawna mieliśmy dwa dzieła Flegm, jednak – jak to często bywa w świecie sztuki ulicznej – ten w Łodzi został zniszczony. Na warszawskiej Pradze wciąż można jednak zobaczyć Zamek, mistyczny świat wyłaniający się z bocznej ściany kamienicy.

Fot: Tim Dennell

Fot: Tim Dennell

Murale to sztuka, która ma wiele funkcji, bardzo ważnych dla lokalnej społeczności. Nie jest to wyłącznie, czy też przede wszystkim funkcja estetyczna – upiększanie miasta. Murale nadają kolorytu, wprowadzają element optymizmu, poczucia tego, że w tym właśnie mieście warto mieszkać. Te wielkoformatowe obrazy mają funkcje społeczne, stały się w Łodzi punktami identyfikacyjnymi w przestrzeni, miejscem spotkań. Zachęcają też do rozmów i interakcji. Pojawienie się czegoś zaskakującego wybija ludzi z codziennej rutyny, skłania do zastanowienia, analizy rzeczywistości. Pomyślenia o tym, czym jest przestrzeń publiczna. Do kogo ona należy? Kto może o niej decydować? A może ja też mam do tego prawo? Pojawia się element dumy z miasta. Od wielu Łodzian słyszę, że to fajnie mieszkać w tym mieście – mieście, w którym są murale. To miasto staje się fajne.

Ale mimo tych funkcji, jak murale są postrzegane? Czy są już uważane za sztukę, czy za formę wandalizmu?

Staram się nie zgłębiać tego, czy są sztuką, czy nie. Nie czas na takie oceny. Kiedyś próbowałam tak robić, ale teraz tego unikam, ponieważ mural to kwestia kontekstu – społecznego, politycznego, architektonicznego. Oczywiście to, co pojawia się w przestrzeni publicznej, powinno być wysokiej jakości, bez zarzutu. Ale z drugiej strony – kto ma o tym decydować? Wolę nie zagłębiać się w wartość artystyczną, tym bardziej, że street art to zjawisko, które rodzi się na naszych oczach, zmienia, rozwija. Nie czas jeszcze na analizę.

Chcielibyśmy zapytać o Polaków. Czy można powiedzieć, że polski street art jest silny w świecie?

Polski street art jest rozpoznawalny na całym świecie! Są artyści, którzy należą do ścisłej światowej czołówki – jak Etam Cru, czy M-City, który jest wybitnym i bardzo rozpoznawalnym artystą. Jest też bardzo popularna Natalia Rak. Mamy naprawdę silną scenę muralową. I ciągle pojawiają się nowi zdolni artyści.

Czy fakt, że firmy zainteresowały się wykorzystaniem murali jako reklamy, to dobrze, czy źle?

Stosowanie murali jak reklamy formatowej, z wykorzystaniem logo firmy, narzuceniem komercyjnego tematu, nie podoba mi się. I tak mamy za dużo reklam wielkoformatowych w Polsce. Ale jeśli firma postanawia zostać mecenasem, wesprzeć artystę bezwarunkowo i dać mu wolną rękę, albo gdy podaje temat pracy – nawet nawiązujący do działalności firmy – ale zostawia wolność artystyczną to moim zdaniem jest w porządku. Ocena, a co za tym idzie wybór, czy podejmować takie wyzwanie czy też nie, czy to komercja czy też twórczość artystyczna należy do artysty.

Ale co to daje firmie, jeśli nie zamieści swojego logo?

Nawet bez tego będzie kojarzona z muralem! Wiadomość o takim muralu dzięki nowoczesnym technologiom pójdzie w świat. A firma będzie widniała jako mecenas. Będzie się o niej rozmawiało, będą pojawiać się komentarze, które nie znikną z sieci. To moim zdaniem lepsze, niż tradycyjna reklama.

Próbując wyciągnąć wniosek z naszej rozmowy – czy można powiedzieć, że street art to wartościowa sztuka, budujeąca tożsamość, edukująca, zmuszająca do myślenia? Może więc da się stwierdzić, że murale są sztuką, inną, ale nie gorszą od tej, którą ogląda się w galeriach?

Ja jestem przekonana, że to jest sztuka na miarę naszych czasów! Proponuję nie oceniać, czy to sztuka lepsza, czy gorsza – to jest odpowiedź. Pamiętajmy o tym.

Źródło wywiadu: 38 PR