Stworzony przez Zaha Hadid Architects oddział Messner Mountain Museum jest dosłownie wbity w skałę i przecina ją na wylot. Pozwala nie tylko napawać się niesamowitymi widokami, ale też poznać historię zmagań człowieka z majestatycznymi górami.

Powstałe z inicjatywy Reinholda Messnera, pierwszego zdobywcy wszystkich czternastu światowych 8-tysięczników, muzeum opowiada i pokazuje historię w sposób tak dramatyczny, jak można to sobie wyobrazić.

Od drzwi odwiedzający zanurza się w kompleks jaskiń wydrążonych w skale. Zimny beton architektoniczny symuluje skały, choć wytrzymałością nawet im dorównuje – grube na pół metra ściany tworzą prawdziwy monolit, a jeszcze masywniejsze sufity sprawiają, że masa kamieni nad głowami nie zagraża odwiedzającym.

Jak można spodziewać się po muzeum, mamy tutaj do dyspozycji w sumie tysiąc metrów kwadratowych powierzchni użytkowej, w tym wystawy oraz niewielką salę kinową. Sedno stanowią jednak trzy odnogi wychodzące promieniście po drugiej stronie zbocza i dające nieprawdopodobny widok na strategiczne miejsca Dolomitów – równie piękny latem i zimą.

Zdjęcia dzięki uprzejmości Zaha Hadid Architects

Nie ma tu okien, tylko odbiorca, ciemność i prawie 500 projektorów, które tworzą w ciekawie zaaranżowanej przestrzeni nowe światy. Główny hol z delikatnie wyrzeźbionym wzgórzem zamienia się w ukwiecony ogród, rajski wodospad lub las, a obecność w tej przestrzeni widza sprawia, że płynąca po ścianach woda zmienia kierunek.

Interaktywność to jedna z kluczowych zalet sztuki cyfrowej w wydaniu teamLab, którego członkowie regularnie podkreślają, że zacieranie granic między odbiorcą a dziełem to ich cel. Skoro widz staje się płótnem, na którym wyświetlane są obrazy, a do tego swoim ruchem wprawia w ruch elementy projekcji, to sam staje się jednym z takich elementów. Tym samym nie przeszkadzają mu już inni odwiedzający, którzy w tradycyjnym muzeum raczej stanowią przeszkodę w odbiorze sztuki. Tutaj stają się współtwórcami otoczenia i jego fragmentem w jednym.

By ten dziwny, niefizyczny świat działał, stale pracuje tu 520 komputerów, które na bieżąco piszą program poszczególnych projekcji. Stworzone z kwiatów zwierzęta można pogłaskać, a one odwdzięczają się podziękowaniem lub… rozpadają się i tworzą barwny kwiecisty fajerwerk. W innym pomieszczeniu odbiorca zatraca poczucie, gdzie jest podłoga, ściana, a gdzie sufit. W jeszcze innym – te właśnie elementy są rysowane przez światło nad głowami widzów, na oczach których tworzy się ruchoma, niecielesna konstrukcja.

Takiego muzeum jeszcze nie było, ale już jest i szybko wbiło się w coraz bardziej rozrywkowy krajobraz Odaiby. To zbiór dzieł teamLabu z minionych lat oraz zupełnie nowe instalacje, których skład stale jest doskonalony, by zapewnić wyjątkowe przeżycia tak za pierwszym, jak za każdym kolejnym razem.

Źródło: teamLab