Jego repertuar jest szeroki: w wiedeńskiej Staatsoper uczestniczył w wystawieniu „Burzy” współczesnego twórcy Thomasa Adèsa, w teatrze w Passau śpiewał w „Jesus Christ Superstar” Andrew Lloyda Webbera, „Platée” Jeana-Philippe’a Rameau czy „Lisiczce Chytrusce” Leoša Janáčka. Wykonuje też pieśni i muzykę oratoryjno-kantatową. W tym roku polskie wydawnictwo muzyczne Acte Préalable wydało z inicjatywy śpiewaka płytę, na której on oraz turecka sopranistka Sen Açar z pianistą Jakubem Tchorzewskim wykonują komplet pieśni autorstwa legendarnego pianisty-wirtuoza z I p. XX w. – Ignacego Friedmana; utwory te były co prawda w tamtych czasach wydane w Polsce, jednak dziś są zupełnie nieznane.

Płyta została wysoko oceniona przez krytykę, także w Niemczech, gdzie otrzymała nominację do prestiżowych nagród OPUS Klassik; nominowana jest również do nagród International Classical Music Awards. Dorota Kozińska nominuje artystę do Paszportu POLITYKI „za odwagę, która zaowocowała pierwszym w historii nagraniem wszystkich pieśni Ignacego Friedmana. Nagraniem znakomitym, przegapionym przez wielu polskich krytyków, za to docenionym już za granicą.

Ogromna w tym zasługa współinicjatora przedsięwzięcia, a zarazem wykonawcy większości z tych utworów, śpiewaka obdarzonego niezwykle urodziwym i doskonale prowadzonym bas-barytonem, twórcy interpretacji przemyślanych i intymnych”. Jakub Puchalski dodaje: „To de facto międzynarodowe odkrycie pieśni Ignacego Friedmana. Sporo czasu poświęciłem tej płycie na antenie Radia Chopin – warta jest tego!”.

Ponadto zgłoszeni zostali: Robert Bachara (skrzypek barokowy), Tymoteusz Bies (pianista), Andrzej Filończyk (baryton), Marta Gardolińska (dyrygentka), Andrzej Grygier (gitarzysta), Justyna Khil (sopranistka), Krzysztof Komendarek-Tymendorf (altowiolista), Dawid Lubowicz (skrzypek), Szymon Mechliński (baryton), Wojciech Niedziółka (skrzypek), Antonina Nowacka (wokalistka), Grzegorz Skrobiński (pianista), Karolina Sofulak (reżyserka), Jacek Sotomski (kompozytor), Marek Szlezer (pianista), Sulamita Ślubowska (skrzypaczka), Ignacy Jan Wiśniewski (pianista), Cohaere Ensemble, NeoQuartet.

Oni nominowali: Anna S. Dębowska („Gazeta Wyborcza”), Jacek Hawryluk (Polskie Radio Dwójka), Dorota Kozińska (publicystka niezależna), Jacek Marczyński („Rzeczpospolita”, „Ruch Muzyczny”), Jakub Puchalski (publicysta niezależny), Adam Rozlach (Polskie Radio Jedynka), Krzysztof Stefański („Ruch Muzyczny”), Jan Topolski („Glissando”), Marlena Wieczorek (meakultura.pl), Kinga A. Wojciechowska („Presto”).

Fot. Leszek Zych/ Polityka

W późniejszych latach jako kameralistka, solistka lub gościnny koncertmistrz współpracowała z francuskimi orkiestrami Le Cercle de l’Harmonie i Le Concert de la Loge z Paryża, Le Concert Lorrain z Metz, Le Parlement de Musique ze Strasburga, Collegium Marianum i Collegium 1704 z Pragi, Hofkapelle z Monachium i NeoBarock z Kolonii. Prowadzi klasę skrzypiec barokowych w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach oraz Akademii Sztuk Muzycznych im. L. Janačka w Brnie. W 2017 r. obroniła doktorat.

Od 2012 r. prowadzi {oh!} Orkiestrę Historyczną, z którą występowała już na festiwalach polskich (m.in. Misteria Paschalia, Kultura Natura, Chopin i Jego Europa) i zagranicznych. Najnowszym ich sukcesem jest współczesne prawykonanie opery Leonarda Vinciego „Gismondo, re di Polonia”, którą jeszcze w zeszłym roku zespół wykonał w Theater an der Wien, a w tym – w Moskwie w Sali im. Czajkowskiego i na warszawskim festiwalu Eufonie. To już trzecie w historii {oh!} współczesne prawykonanie opery barokowej, po „Didone abbandonata” D. Sarriego i „Arminio” J.A. Hassego.

Zespół nagrał kilka płyt, które zdobyły bardzo pozytywne recenzje, a w przygotowaniu są kolejne. „Artystka wielowymiarowa, z talentem łączy też wyjątkowe umiejętności przywódcze, dzięki czemu jej zespół wysunął się na lidera wśród polskich orkiestr grających na instrumentach z epoki” – komentuje nominację Marlena Wieczorek. Jacek Marczyński nominuje ją m.in. za „oryginalne rozszerzanie repertuaru, także o utwory polskich kompozytorów i tzw. polonica”.

Fot. ⓒ POLITYKA / Leszek Zych

Marzena Diakun ma swoim koncie wiele konkursów dyrygenckich m.in. u Jerzego Salwarowskiego, Gabriela Chmury, Howarda Griffithsa, Davida Zinmana, Pierre’a Bouleza czy Kurta Masura. Zdobyła II nagrodę na 59. Konkursie Dyrygenckim w ramach Festiwalu Praska Wiosna (2007 r.) oraz Srebrną Batutę na IX Międzynarodowym Konkursie im. G. Fitelberga w Katowicach (2012 r.).

W 2003 r. miała okazję współpracować z Jerzym Maksymiukiem – pełniła bowiem rolę asystenta w Filharmonii Koszalińskiej. W 2006 r. – Andrzeja Boreyki w Bernie w Szwajcarii, w 2012 r. – Richarda Rosenberga w Chestertown (USA).

Kolejnym etapem rozwoju jej kariery był staż dyrygenta-asystenta podczas Tanglewood Music Festival. Staż ten otrzymała ona w 2012 r. od Boston Symphony Orchestra. Co ciekawe, współpracowała również m.in. z Orkiestrą Czeskiego Radia w Pradze, Orchestre Philharmonique de Paris, Orchestre National de Lyon, Orquestra Sinfónica do Estado de São Paulo, Bournemouth Symphony Orchestra, Nordiskakammarorkestern, Orquesta Sinfonica del Principado de Asturias, Göteborg Opera, NOSPR w Katowicach, Filharmonią Narodową.

W latach 2009-2012 była pierwszym dyrygentem hiszpańskiego zespołu Smash Ensemble, z którym dokonała wielu prawykonań dzieł hiszpańskich twórców. W 2010 r. uzyskała doktorat w Akademii Muzycznej w Krakowie; od 2011 r. prowadzi klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. W 2015 r. otrzymała Marin Alsop Taki Concordia Fellowship, stypendium promujące najlepsze dyrygentki na świecie. Od września 2015 r. jest natomiast dyrygentem asystentem w Orchestre Philharmonique de Radio France; zyskała sławę koncertowym wykonaniem „Umarłego miasta” Korngolda transmitowanym we francuskim radiu i medici.tv.

Jakub Puchalski nominował Marzenę Diakun „za konsekwentny rozwój kapelmistrzowskiej osobowości i kariery, mimo braku wsparcia albo wręcz jakby wbrew woli polskiego środowiska”. Dorota Kozińska docenia natomiast jej zrozumienie partytury „Zagubionej autostrady” Olgi Neuwirth wykonanej we Wrocławiu. Dla Jacka Marczyńskiego to z kolei jedna z ciekawszych postaci nowego pokolenia europejskich dyrygentów.

Szansę na zdobycie Paszportu POLITYKI w kategorii „Muzyka poważna” mieli też Krzysztof Bączyk i Łukasz Dyczko.

Nie da się ukryć, że muzyka baroku jest tym, co naprawdę go interesuje. Nie bez przyczyny jest też jednym z nielicznych, którzy potrafią wykonać partię basso continuo, charakterystyczną dla wspomnianego okresu. Co ważne, podziw budzi nie tylko w polskich artystach, ale i tych pochodzących z innych krajów.

Współpracuje z wieloma cenionymi muzykami, m.in. z Rachel Podger – grającą na skrzypcach Brytyjką i jej grupą Brecon Baroque. Na tym nie koniec, angażuje się również w projekty realizowane z włoskim skrzypkiem Enrico Onofrim i jego orkiestrą Divino Sospiro. Będąc członkiem wielu grup nie zatraca jednak swojej indywidualności, a jego wrażliwość i ciekawe interpretacje są podkreślane na każdym kroku.

Koncertuje nie tylko w Europie, ale i w Azji czy obu Amerykach, a w międzyczasie wydaje płyty. Ostatni rok przyniósł jego podwójny album z koncertami klawiszowymi Johanna Gottfrieda Müthela, ostatniego ucznia Johanna Sebastiana Bacha. Na płycie można go uslyszeć z grupą Arte dei Suonatori. W tym roku ma się z kolei ukazać kolejna, tym razem solowa płyta „Cromatica”.

Termin: 11.09 – 17.09
Miejsce: Kraków