Jak mówi Olga: „Pisarz taki jak ja, który traktuje swoje pisanie jako przedstawianie nieoczywistych punktów widzenia, zawsze będzie polityczny”. Dziś (10.10.2019) Olga została nagrodzona jednym z najważniejszych, jeśli nie najważniejszym, wyróżnień literackich na świecie. Pisarka dowiedziała się o tym w Niemczech, gdzie przez najbliższe dwa tygodnie jest w trasie promocyjnej niemieckiego wydania swojej powieści „Księgi Jakubowe”.

Akademia Szwedzka w tym roku pierwszy raz przyznała dwie nagrody. Drugą otrzymał Austriak Peter Handke.

Olga Tokarczuk to laureatka Międzynarodowej Nagrody Bookera, dwukrotna laureatka Nagrody Literackiej NIKE, dwukrotnie nominowana do National Book Award.

Dziś dołącza do grona Polaków – Noblistów i znajduje się wśród zespołu wybitnych nazwisk, w którym znajdziemy Henryka Sienkiewicza, Władysława Reymonta, Czesława Miłosza i Wisławy Szymborskiej oraz Marii Skłodowskiej-Curie i Lecha Wałęsy. Tym samym, Olga została trzecią Polką nagrodzoną Noblem!

O wyróżnieniu Polki już piszą światowe media. The New Yorker zwraca uwagę, iż nagroda dla polskiej pisarki przy obecnych prawicujących poczynaniach polskiego rządu, ograniczających prawa i przywileje kobiet, to ważne wydarzenie. Tytuł opisuje Olgę jako topową polską pisarkę, osobę skrytą, spokojną, wycofaną, a jednocześnie niebojącą się zabierać głosu w ważnych społecznie sprawach, zwłaszcza tych dotyczących kobiet i ich praw. „Kiedy oddałam moją pierwszą powieść mojemu wydawnictwu, zadzwonili do mnie i zapytali, czy przypadkiem nie pomieszałam kilku różnych plików, bo to, co dostali, to nie jest powieść” – wspomina początki swojej kariery Olga, znana dziś na całym świecie ze swojego unikalnego fragmentarycznego stylu pisania.

- Od 18 lat wydawcą książek Olgi Tokarczuk w Polsce jest Wydawnictwo Literackie i dziś wszyscy radujemy się razem z laureatką najważniejszej literackiej nagrody na świecie – powiedziała Anna Zaremba-Michalska, Prezes Zarządu WL:

„Pierwsza książka Olgi Tokarczuk w Wydawnictwie Literackim ukazała się w 2001 roku. Była to Lalka i perła. Potem, co rok lub dwa lata, w miarę pracy autorki, ukazywały się kolejne tytuły, m.in. Ostatnie historie, Bieguni, Księgi Jakubowe. Każdy z nich był dziełem znaczącym, pozostawiającym trwały ślad w literaturze polskiej. Od początku dawała się zauważyć cecha szczególna pisarstwa naszej autorki, tj. przenikanie się rzeczywistości obiektywnej z wyobrażoną, dostępną we śnie, w marzeniach, w odchodzeniu ze świata. Za sprawą talentu pisarki te różne światy są równie prawdziwe, wciągające. Mówią wiele o istocie człowieczeństwa, o tajemnicy istnienia. Dzieje się to w taki sposób, że czytelnik bez reszty zanurza się w owej wielorakiej, lecz spójnej rzeczywistości stwarzanej przez pisarkę. Wydawnictwo Literackie czeka na kolejne dzieła Olgi Tokarczuk, których zarysy pisarka już przedstawiła”.

To nie pierwsze międzynarodowe wyróżnienie tej autorki. Powieść Bieguni (Flights) w 2018 roku w tłumaczeniu Jennifer Croft została wyróżniona jedną z najbardziej prestiżowych literackich nagród na świecie. To był do tej pory z pewnością jeden z największych międzynarodowych sukcesów polskiej literatury! Powieść Bieguni Olgi Tokarczuk w znakomitym przekładzie Jennifer Croft została wyróżniona The Man Booker International Prize, na stałe zapisując się w historii.

Flights — bo taki tytuł nosi anglojęzyczne wydanie książki — ukazała się na Wyspach Brytyjskich w maju 2017 roku nakładem wydawnictwa Fitzcarraldo Editions. Międzynarodowy sukces powieści, która w 2008 roku została uhonorowana Nagrodą Literacką Nike, zbiegł się w czasie z niedawną polską premierą Opowiadań bizarnych.

Dołączamy się do gratulacji dla Olgi Tokarczuk!

74-letni Gerard Mourou (Francja i USA) i 59-letnia Donna Strickland (Kanada) docenieni z kolei zostali „za metodę tworzenia ultrakrótkich impulsów optycznych o dużym natężeniu (CPA)”.

Wyróżnienie dla kanadyjskiej badaczki jest tym cenniejsze, że kobiety kojarzone są z „noblami humanistycznymi”, czyli pokojowym i literackim. W fizyce to pierwsza nagroda dla kobiety od 55 lat! Przed tegoroczną nagrodzoną jedynie dwie przedstawicielki „słabszej” płci otrzymały Nobla z fizyki: Maria Skłodowska-Curie (1903) oraz Maria Goeppert-Mayer (1963). Dla samej Strickland była zresztą niemałym zaskoczeniem. Na początku myślała, że ktoś robi jej kawał.

Laureatka podczas konferencji prasowej nie kryła radości z otrzymanej nagrody!

– Zadzwonili o 4:58 rano. Obydwoje próbowaliśmy jeszcze spać, mój mąż jest bliżej telefonu. Poprosili z profesor Strickland. Mąż oddał mi słuchawkę i mówi „do profesor Strickland”, bo ja już zdążyłam krzyknąć „co się dzieje?!”. Usłyszałam „to ważna rozmowa ze Szwecji, proszę pozostać na linii na czas przekierowania”. I tak czekałam ponad 15 minut, bo zawsze działam według zasad. Ale w końcu rozłączyłam się, bo coś musiało być nie tak. Pomyślałam, że jeśli ktoś mnie wkręca, to jest to naprawdę okrutny żart. Ale weszłam na maila, a tam informacja, że nie są w stanie się połączyć i proszą, bym ja do nich zadzwoniła. Przynajmniej email był oznaczony jako Akademia Szwedzka, więc wiedziałam – relacjonuje rozemocjonowana prof. Strickland.

Choć dla przeciętnego zjadacza chleba jej metoda CPA (od chirped pulse amplification) brzmi zupełnie abstrakcyjnie, to jest to osiągnięcie mające realny wpływ na nasze życie. Jest stosowana szeroko w przemyśle, ale również medycynie, np. jako metoda korekcji wzroku. Donnie Strickland nie chodzi jednak o to, by swoją pracą zbawiać innych.

– Kiedy moja córka była młoda, rówieśnicy pytali ją, dlaczego jej mama chodzi do pracy zamiast zostawać w domu. Moja odpowiedź jest taka, że świat działa lepiej, jeśli wszyscy robimy to, w czym jesteśmy dobrzy. Czy kiedykolwiek pomyślałam „och, powinnam coś zrobić dla ludzkości”? Nie, uważam, że światu pomagamy, gdy robimy naprawdę dobrze swoją robotę – podsumowała tegoroczna laureatka.

Fot. Christian Hartmann

Fot. Witold Bączyk

„Maria Skłodowska-Curie” to wierna faktom opowieść o niesamowitym życiu odkrywczyni dwóch pierwiastków – polonu i radu, ale także portret Skłodowskiej, jakiej nie znaliśmy – czułej matki, kochającej żony, kobiety charyzmatycznej, zdecydowanej, choć pełnej dylematów i sprzeczności. Jako pierwsza w Europie uzyskała tytuł doktora, a w 1906 roku przyznano jej profesurę i równocześnie objęła własną katedrę na paryskiej Sorbonie, co we Francji było wydarzeniem bez precedensu!

Jednak droga do sławy wiodła ścieżką pełną wyzwań i wyrzeczeń. By wypełnić misję dla ludzkości, Skłodowska musiała zmierzyć się z samotnością w obcym kraju i nieoczekiwaną śmiercią męża. A także bronić swych racji w świecie naukowym zdominowanym przez mężczyzn. Z emocjonującej i pełnej zwrotów akcji batalii, wyszła jednak zwycięsko, jako osoba godna naśladowania, zasługująca na podziw i wybitna pod każdym względem. Stała się najbardziej wpływową kobietą swoich czasów.

Fot. Christian Hartmann

„Maria Skłodowska-Curie” to pierwszy tak intymny portret tej niezwykłej kobiety. Będzie to opowieść o jej smutkach i radościach, chwilach triumfu, jak i porażkach nie tylko w świecie nauki, ale przede wszystkim w jej życiu prywatnym i rodzinnym. To przez ten pryzmat chcemy ukazać nieznaną dotąd twarz naszej bohaterki. – Mikołaj Pokromski, producent filmu.

Chciałabym, żeby ten film pokazał niewidoczną zza pomnikowej fasady kobietę z krwi i kości; Polkę, która musiała opuścić ukochaną ojczyznę, żeby móc poświęcić się nauce; osobę targaną sprzecznościami i dylematami, ale nigdy nietracącą z oczu celu. Moim celem jest przybliżenie widzom nieznanej do tej pory, ludzkiej twarzy tej bohaterki. Chciałabym, żebyśmy po obejrzeniu tego filmu zapamiętali Marię Skłodowską-Curie nie tylko jako kobiecą ikonę nauki, czy Polkę znaną na całym świecie, lecz przede wszystkim jako inspirującą, silną kobietą – jednostkę wybitną pod każdym względem, zasługującą na podziw i godną naśladowania. – Marie Noëlle, reżyserka.

Fot. Grzegorz Hartfiel

Producentem jest Pokromski Studio, firma, która ma na swoim koncie europejskie koprodukcje, m.in. polsko-niemiecki projekt „Zimowy ojciec” (2011). Koproducentami są: P’ArtisanFilmproduktion (Niemcy) i Sepia Production (Francja). Projekt został dofinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej, regionalny fundusz filmowy z Krakowa: KBF – Krakowskie Biuro Festiwalowe oraz Łodzi: EC1 Łódź – Miasto Kultury w Łodzi.

Film powstał w międzynarodowym zespole realizacyjnym: reżyseria – Marie Noëlle (Francja), zdjęcia – Michał Englert (Polska), scenografia – Eduard Krajewski (Niemcy), kostiumy – CristobalPidre, Florence Scholtes (Belgia), charakteryzacja – Waldemar Pokromski, Mira Wojtczak (Polska), muzyka – Bruno Coulais (Francja). Na ekranie polskim aktorom partnerują, m.in. André Wilms („Człowiek z Hawru”) i Charles Berling („Marsz pingwinów”, „Miłość po francusku”) oraz niemieccy – Sabin Tambrea („Ludwik Szalony”) i Samuel Finzi („Flemming”). Zdjęcia były realizowane od maja do lipca 2015 w Paryżu, Brukseli, Monachium oraz w Łodzi, Krakowie i Łebie.

Fot. Grzegorz Hartfiel

Dystrybutorem światowym filmu jest Film Boutique (m.in. „Wałęsa” Andrzeja Wajdy). Na polskie ekrany „Marię Skłodowską-Curie” wprowadzi firma Kino Świat.

Zwiastun filmu można obejrzeć tutaj.

Notka: Agnieszka Słodyczka
Materiały prasowe o filmie i akcji pochodzą z archiwum – KINO ŚWIAT

Dzisiaj zbieramy efekty tego, co zapoczątkowała. W tym roku obchodzimy 150. rocznicę urodzin genialnej Polki, która wyprzedzała swoją epokę, a jej dokonania pozostają niezmiennie aktualne i nowoczesne. Dlatego poczujmy chemię do Skłodowskiej!

Zobacz film pt. #PoczujChemięDoSkłodowskiej

3 marca 2017 roku, w polskich kinach pojawi się wystawna, międzynarodowa koprodukcja pt. „Maria Skłodowska-Curie” o pasjonującym życiu polskiej noblistki. Na ekranie w roli tytułowej zobaczymy Karolinę Gruszkę. Aktorka zgodziła się zostać ambasadorką akcji #PoczujChemięDoSkłodowskiej i opowiedziała nam, dlaczego możemy być dumni z Marii Skłodowskiej-Curie, zachęcając nas do własnych poszukiwań w jej biografii niezwykłych i inspirujących faktów z jej życia. „Kiedy dostałam scenariusz, to od razu poczułam, że jest to coś bardzo interesującego, intrygującego, do czego chciałabym się zbliżyć w tej postaci. Nagle wyłonił się obraz kobiety pełnej pasji, nie tylko do nauki, ale i do życia. Jesteśmy przyzwyczajeni do patrzenia na nią jak na poważną kobietę – naukowca, która w czarnej sukni, zapiętej pod szyję, gdzieś w swoim laboratorium, zajmuje się bardzo ważnymi badaniami. A to tylko część prawdy o tej niezwykłej kobiecie” – opowiada Karolina Gruszka.

Fot. Grzegorz Hartfiel

Maria Skłodowska-Curie jest jedną z największych postaci światowej nauki. Mimo swojej ogromnej wiedzy pozostała osobą skromną i pracowitą. Jako pierwsza kobieta otrzymała nagrodę Nobla (w 1903 roku z fizyki wraz z mężem i Henrim Becquerelem za badania nad zjawiskiem promieniotwórczości). Co ciekawe, do dziś pozostaje JEDYNĄ kobietą, która dostała ją DWUKROTNIE (po raz drugi w 1911 r. już samodzielnie – z chemii za rozwój tej dziedziny nauki dzięki odkryciu polonu i radu oraz wydzielenie czystego radu i badanie właściwości chemicznych pierwiastków promieniotwórczych). To jednak nie wszystko, ponieważ do dzisiaj – jako JEDYNY naukowiec w historii – Nobla otrzymała w DWÓCH RÓŻNYCH DZIEDZINACH nauk przyrodniczych! Jako jedyna kobieta została również pochowana w Panteonie – w dowód uznania zasług na polu naukowym. Była niesamowita!

Fot. Witold Bączyk

Była mentorką Alberta Einsteina, wielką osobowością i jednym z niewielu ludzi na świecie, których odkrycia odmieniły oblicze współczesnej nauki. Była pierwszą kobietą profesorem na Sorbonie (na studia do Francji wyjechała w 1891 r., ponieważ w XIX wieku kobiety nie mogły studiować na ziemiach polskich), gdzie opracowała nowe metody badawcze i konstruowała instrumenty pomiarowe. Utworzyła nowe placówki naukowo-terapeutyczne: Instytut Radowy w Paryżu i w Warszawie oraz wprowadziła do nauki nowe pojęcie „promieniotwórczość”.

Fot. Grzegorz Hartfiel

Pomimo tak wspaniałych osiągnięć całe życie musiała mierzyć się również z trudnościami. W 1911 roku Maria zgłosiła swoją kandydaturę do Francuskiej Akademii Nauk, ale nie została przyjęta. Co warte jest podkreślenia – wówczas była już przecież laureatką Nagrody Nobla, trzykrotną laureatką Akademii Nauk w Paryżu, miała doktoraty honorowe uniwersytetów m.in. w Edynburgu, Genewie, Manchesterze, była również członkiem Akademii Nauk w Petersburgu, Bolonii, Pradze, członkiem Akademii Umiejętności w Krakowie, itp. Nie przeszkodziło to jednak komisji w kierowaniu się w swojej decyzji seksistowską postawą wobec kobiet, a także ksenofobiczne podejście wobec cudzoziemców.

Podczas wybuchu I wojny światowej patriotka Maria nie mogąc służyć Polsce, postanowiła służyć Francji. Zebrała aparaty rentgenowskie z paryskich pracowni i zorganizowała specjalne samochody z aparaturą tzw. „małe Curie”, były to pionierskie działania badań lekarskich, diagnostyki zdrowia. Dzięki jej pracy i wytrwałości można było wykonywać zdjęcia rentgenowskie w polowych warunkach, bardzo często w pobliżu ostrzału. Marii towarzyszyła Irène, która razem z matką szkoliła techników radiologów. Ta działalność obu pań Curie uratowała wielu żołnierzy od pewnej śmierci.

Fot. Witold Bączyk

Dzięki jej badaniom uratowano życie milionom ludzi. Całe życie Marii Skłodowskiej-Curie cechowało bezinteresowne oddanie nauce. Obce było jej dążenie do osobistych korzyści. W 2015 roku okrzyknięto ją najbardziej wpływową kobietą ostatniego dwustulecia. Jej życie naukowe i osobiste było pełne pasji, ale również drogą wielu wyrzeczeń. Maria Skłodowska słusznie postrzegana jest jako najbardziej niesamowita kobieta wszechczasów!

TEGO NA PEWNO NIE WIEDZIAŁEŚ O MARII SKŁODOWSKIEJ-CURIE:

1. Jest nie tylko pierwszą kobietą, która otrzymała Nagrodę Nobla, ale również do tej pory jedyną na świecie, która dostała ją dwukrotnie. Mało tego – jest jedynym uczonym w historii, która otrzymała ją z dwóch różnych dziedzin nauk przyrodniczych.

2. Dzięki radowi już w 1905 udało się wyleczyć raka szyjki macicy;

3. W czasie I Wojny Światowej zorganizowała specjalne mobilne stacje radiologiczne, umożliwiające prześwietlenia obrażeń żołnierzy;

4. Jako jedna z pierwszych kobiet uzyskała prawo jazdy, w tym także prawo na jazdy na samochody ciężarowe!;

5. Była inicjatorką powstania Instytutu Radowego w Warszawie – obecnie jest to Centrum Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie oraz w Paryżu;

6. W 2015 roku została uznana przez Szkotów za najbardziej wpływową kobietę 200-lecia, a w rankingu przeprowadzonym w Wielkiej Brytanii zajęła drugie miejsce, tuż po Margaret Thatcher;

7. Przyjaźniła się z Einsteinem, który podkreślał że „Pani Curie jest – ze wszystkich ludzi na świecie – jedynym nie zepsutym przez sławę człowiekiem”, a po jej śmierci powiedział że „miał szczęście być związany z nią wzniosłą i pogodną przyjaźnią i zawsze podziwiał jej wybitną osobowość.” Gdyby nie Skłodowska, Einstein nie rozwinąłby swojej kariery. To właśnie ona napisała dla niego rekomendacje, kiedy zabiegał o stanowisko profesora na Politechnice w Zurychu. Maria Skłodowska-Curie w liście napisała: „Zważywszy, że Einstein jest jeszcze bardzo młody, zasadne jest pokładanie w nim ogromnych nadziei i postrzeganie go jako jednego z czołowych teoretyków przyszłości”;

8. Była jedną z pierwszych ekolożek. Jako zapaleni cykliści, ona i jej mąż, Piotr, w podróż poślubną udali się na rowerach;

Fot. Witold Bączyk

9. Już w dzieciństwie wyróżniała się nadprzeciętną inteligencją. Nauczyła się czytać w wieku 4 lat;

10. Władała biegle pięcioma językami;

11. Uwielbiała pływać kraulem;

12. Kochała róże, które uprawiała w swoim ogrodzie;

13. Rzeczy osobiste Marii Skłodowskiej, notatki, ubrania, a także jej ciało pozostaną radioaktywne przez jeszcze 1500 lat. Do dzisiaj jej zeszyty przechowywane są w ołowianych naczyniach w paryskiej bibliotece narodowej. Zwiedzający muszą podpisać oświadczenie, że chcą je obejrzeć na własną odpowiedzialność ;

14. Córka Marii Skłodowskiej (Irena Joliot-Curie) również została nagrodzona nagrodą Nobla, stając się jednocześnie drugą kobietą na świecie, która ją otrzymała. Noblem nagrodzeni zostali również zięciowie Marii.

Więcej informacji o filmie znajdziecie w kolejnej części tekstu: #PoczujChemięDoSkłodowskiej cz. 2

Notka: Agnieszka Słodyczka
Materiały prasowe o filmie i akcji pochodzą z archiwum – KINO ŚWIAT

Rodzice dbali, by ich dzieci się rozwijały, zarówno biznesowo, jak i intelektualnie. Alfred Nobel był kształcony wyłącznie przez ojca i osiągnął spektakularny sukces, chociaż nigdy nie ukończył żadnej szkoły. Immanuel wdrażał swoich synów do pracy, zachęcając ich do uczestnictwa w badaniach i eksperymentach. Włączał ich też do wspólnych interesów. A że działał w branży materiałów wybuchowych, nie trudno się dziwić, że doszło do tragedii. Przy pracach z nitrogliceryną w zakładach Nobla doszło do wybuchu. Najmłodszy syn Immanuela zginął, a sam ojciec dostał wylewu, co oznaczało mniejsze zaangażowanie w wykonywaną pracę w przyszłości.

Oczywiste było, że to Alfred przejmie dotychczasowe obowiązki ojca i dokończy rozpoczęte juz prace. Władze szwedzkie były jednak innego zdania i nie pozwoliły Młodemu Noblowi eksperymentowania z nitrogliceryną na terenie królestwa. Dla Alfreda nie było to problemem. Kupił barkę i swoje laboratorium urządził na wodzie. Eksperymentował zresztą zawsze i wszędzie. W każdą podróż zabierał walizkę, zawierającą sprzęt potrzebny do doświadczeń chemicznych. Nobel w ogóle często podróżował, nie potrafił się nigdzie osiedlić na stałe. Faktem jest, że gdziekolwiek by chciał stworzyć swój dom, tam zawsze spotykał się z oporem sąsiadów. Obawiali się oni przebywania w okolicy niebezpiecznych substancji, których Alfred miał pod dostatkiem. Noblowi to raczej nie przeszkadzało, on również nie przepadał za ludźmi, stronił od nich, nigdy tez nie założył swojej rodziny.

Dynamit to spuścizna dwóch pokoleń Nobli. Choć tak naprawdę nitroglicerynę ujarzmił dopiero Alfred. Dokonał tego, mieszając ją z tzw. ziemią okrzemkową. W ten sposób udało mu się ją udoskonalić. W połączeniu z wynalezionym również przez niego specjalnym zapalnikiem, dynamit stał się stosunkowo łatwym w użyciu i bezpiecznym materiałem wybuchowym, a jednocześnie przebojowym towarem. To pozwoliło i tak dobrze prosperującemu przedsiębiorcy stworzyć prawdziwe wybuchowe imperium.

Pieniądze, które zarobił na wynalezieniu dynamitu przekazał na nagrody w dziedzinie medycyny, chemii, fizyki, literatury i za działalność na rzecz pokoju. Wiadomo oczywiście dlaczego ustanowił nagrody w dziedzinie chemii i fizyki – obie były mu bardzo bliskie. Medycynę uważał natomiast za ważną, gdyż sporo chorował, a literaturą sam się zajmował. Niewiele osób wie jednak, że pisał on wiersze, a także stworzył powieść i dramat. Działalność na rzecz pokoju to podobno efekt jego znajomości z Bertą Suttner, która walczyła o wspomniany pokój za pomocą pióra. Jej też przyznano tę nagrodę. Była szczególnie bliska Alfredowi, gdyż przez pewien czas pracowała jako jego gospodyni. Są też przesłanki, że to jedyna kobieta, którą darzył on miłością.

Alfred Nobel zmarł na atak serca 10 grudnia 1896 roku w swoim domu w San Remo. Kłopoty z egzekucją testamentu sprawiły, że nagrody po raz pierwszy przyznano dopiero w 1901 roku, w piątą rocznicę śmierci fundatora. Rok wcześniej wykonawcy testamentu Nobla – dwaj młodzi inżynierowie Ragnar Sohlman i Rudolf Liljeqvist – powołali Fundację Nobla, która miała administrować pieniędzmi. W przeprowadzeniu woli wynalazcy wspierał ich bratanek Alfreda – Emanuel Nobel.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Na wszystkie te pytania odpowie Michał Rusinek w książce pt. „Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej”. Michał Rusinek to oczywiście ten, któremu jakieś 20 lat temu przypadła w udziale rola sekretarza poetki. Jest również i tym, który pokusił się o napisanie książki traktującej o życiu Noblistki.

Pomaganie poetce w wypełnianiu obowiązków wynikających z jej zawodu było tylko jednym z zadań młodego sekretarza. Szybko okazało się, że przyjdzie mu uczestniczyć także w codziennych zakupach, przeprowadzkach czy podróżach.  To jednak pozwoliło Rusinkowi dostrzec, jaka naprawdę jest Wisława Szymborska, poznać ją lepiej niż inni.

A jaka była? Uśmiechnięta, ale i depresyjna. Melancholijna i ekscentryczna. Rozchichotana, a czasami także surowa (zarówno dla siebie, jak i dla otoczenia). Bardzo lubiła rozmowy – szczególnie te przeprowadzane ze zwykłymi ludźmi, którym daleko było do literatów czy laureatów Nagrody Nobla.

Książka „Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej” pojawi się w księgarniach już 27 stycznia i z pewnością nie zabraknie w niej zabawnych anegdot oraz poruszających wspomnień.

Źródło: Wydawnictwo Znak