Początkowo wydawało się, że nikt tego nie przeżył, jednak ratownicy usłyszeli odgłosy z wraku. To 17-letnia Tiphany Adams walczyła o życie. Jako jedyna ocalała, sprawca i jej towarzysze zginęli na miejscu.

– Zostałam uznana za zmarłą na miejscu – rzuca dziś jakby od niechcenia, tę historię opowiadała już wiele razy. Choć kładzie się cieniem na cały jej życiu, przepracowała to wspomnienie. To prawda, że w pierwszej chwili ratownicy nie widzieli oznak życia i nie zaczęli akcji ratunkowej. Ostatecznie jednak, z pomocą nożyc hydraulicznych, udało się rozciąć wrak i wyciągnąć ją całą.

Z wypadku wyszła, ale nie bez szwanku. Od 2000 roku jest sparaliżowana od pępka w dół. U progu pełnoletności nie miała pojęcia, czy coś jeszcze z życiem uda się zrobić, pierwsze tygodnie po wypadku wspomina jako „ciemną czeluść”. Lekarze nie dawali jej zresztą więcej niż 5% szans na przeżycie, gdy trafiła do szpitala. Jednak po pierwszym szoku postanowiła, że będzie żyć tak normalnie, jak tylko się da. Nie przestała stawiać sobie wysokich celów tylko dlatego, że straciła możliwość poruszania się bez wózka.

Skończyła studia i zaczęła uczyć dzieci, od zerówki po szóstą klasę. Została też certyfikowaną trenerką fitness, choć nie przyszło jej to łatwo. Gdy po raz pierwszy po wypadku chciała się zapisać na siłownię, spotkała ją odmowa z braku „przystosowanego sprzętu”. Nie dała się. – Wjechałam do środka i sprawdziłam, z czego mogę korzystać, co mi się przyda – wspomina.

Od 2012 jest osobowością telewizyjną, została jedną z głównych postaci programu telewizyjnego „Push Girls”, opowiadającego o ambitnych kobietach na wózkach. Adams dziś bywa modelką, aktorką, trenerką, mentorką – odkrywa siebie i swoje możliwości na wiele sposobów. Wciąż jednak marzy jej się powrót na własne nogi.

Dlatego na początku maja wzięła udział w światowym biegu Wings For Life, z którego cały dochód trafia na badania nad uszkodzeniami rdzenia kręgowego. Nie pierwszy już raz, od 2015 co roku Tiphany pojawia się z wózkiem na starcie.

Dla niej to część walki o własne zdrowie, ale też o masową świadomość na temat urazów rdzenia kręgowego. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia co roku od 100 do 250 tysięcy ludzi przechodzi przez sytuację podobną do Tiphany: niepełnosprawność wskutek wypadku drogowego.

Czy dzięki temu chodzi? Oczywiście, że nie. Jednak, jak sama przyznała, wreszcie widzi, że powstał ruch na rzecz poprawy sytuacji osób takich, jak ona. – To prawdziwa radość wspierać społeczność osób z przerwanym rdzeniem kręgowym i brać udział w czymś, co służy ludzkości. Udział w tym wyścigu to dla osób na wózkach i ich rodzin nadzieja na trochę łatwiejsze jutro – tłumaczyła tuż przed startem.

Zdjęcia dzięki Red Bull Content Pool

W czym czujesz się niedoskonała?
Systematyczność i poukładanie to moja pięta achillesowa. Staram się codziennie, ale wiele w tym nadal niedoskonałości.

Czy pokazywanie kobiet bez nóg i rąk w sesji modowej jest dobrym pomysłem?
To nie pomysł, to prawda. Każdy z nas może być interesujący na swój sposób. Fizyczność to tylko złudzenie optyczne. Często właśnie przez fizyczność wiele nam się wydaje, a jednocześnie efekt mija się z prawdą. Oceniajmy tych, których znamy bliżej, nie tych, których wydaje się, że znamy. Ludzie w jakiś sposób niedoskonali, potrafią zaczarować tłumy i być bohaterami.

Polacy często nie wiedzą, jak zachować się w obecności osoby niepełnosprawnej. Ale to też nie do końca nasza wina, nikt nas tego nie nauczył…
Nie wiemy, jak się zachować, bo nikt nas tego nie nauczył? Może nie chcemy sprawiać osobom niepełnosprawnym przykrości patrząc? Myślę, że za dużo w tym „analizowania”, naturalność relacji mogłaby być kluczem do sukcesu.

Odeta wystąpiła w kampanii „Piękne (Nie)Doskonałe”. Cały wywiad oraz sesje promujące kampanię znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.

A atrakcyjny, doskonały mężczyzna, to jaki?
Jak się poznaje mężczyznę, to zawsze, zawsze na początku liczy się fizyczność, tutaj nie ma się co czarować i wymyślać ideologii. To od pierwszego wrażenia zależy, czy z kimś chcemy poznać się bliżej, czy nie. Oczywiście, jeśli z takim przystojniakiem za chwilę nie będzie o czym rozmawiać, to wówczas nie ciągnie się znajomości. Ale mówienie, że fizyczność nie ma żadnego znaczenia jest nieprawdą. Ja wiem, że nie mogłabym spotykać się z mężczyzną, który mnie fizycznie nie pociąga. I nie mówię to o tym, że musi być przystojny, bardziej chodzi mi o tę „fizyczną chemię”, przyciąganie, bo to, że dla każdego coś innego jest atrakcyjne, to już ustaliłyśmy (śmiech).

Ania wystąpiła w kampanii „Piękne (Nie)Doskonałe”. Cały wywiad oraz sesje promujące kampanię znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.

W czym czujesz się niedoskonała?
Wiesz, to pytanie jest jeszcze trudniejsze (śmiech). Jestem chora. A alkoholizm to choroba śmiertelna. I to jest chyba moja największa niedoskonałość, ale, paradoksalnie, to właśnie moja choroba i błędy, które przez nią popełniłam, sprawiły, że zaczęłam o siebie walczyć. Zaczęłam szukać swojej wewnętrznej doskonałości. Zaczęłam zwracać na nią uwagę i ją pielęgnować. Jeden z moich przyjaciół ma takie dość drastyczne powiedzonko: „Jak dostaniesz garbatego, to zrób z niego kołyskę”. Ja staram się patrzeć optymistycznie na życie. Jak się coś zawali, to myślę sobie: świetnie, mam teraz miejsce na zbudowanie czegoś nowego.

Czy pokazywanie kobiet bez nóg i rąk w sesji modowej jest według ciebie dobrym pomysłem?
Myślę, że nie tylko dobrym, ale też bardzo ważnym. Ludzie mają olbrzymią łatwość użalania się nad sobą i nad tym, co się im przytrafiło i co ich spotkało. A prawda jest taka, że często tuż koło nas jest ktoś, kogo spotkała tragedia dużo większa. Nie mówię, że czyjekolwiek cierpienie jest nieistotne, każdy z nas ma swoje problemy, ale uważam, że warto zachować taką świadomość, że jeszcze dzisiaj, każdy z nas może coś zrobić, może postawić pierwszy malutki krok, który rozpocznie jego wielką, nową przygodę, który pozwoli wyjść z kręgu ciągłego narzekania i użalania się nad sobą. Druga sprawa to samo pojęcie piękna. Jesteśmy przyzwyczajeni do wzorców. Wmówiono nam, co jest piękne, co jest „OK”, a co nie. A prawda jest taka, że powinniśmy starać się samodzielnie określać, co jest naprawdę piękne. Inność budzi strach. Człowiek bez rąk i nóg budzi lęk: „Nie wiem, jak się zachować”, „Co powiedzieć”, „Rzucić się do pomagania, czy udawać, że nie zauważam”. Patrząc na (nie)doskonałe dziewczyny na zdjęciach modowych mamy szansę przez chwilę pomyśleć o tym czy rzeczywiście piękno płynie wyłącznie z proporcji ciała. Myślę, że takich sesji powinno być jak najwięcej, po to, żeby oswajać ludzi z innością i uczyć, że piękno jest pojęciem dużo szerszym i bardziej pojemnym niż to promowane przez gazety i telewizję.

Ilona wystąpiła w kampanii „Piękne (Nie)Doskonałe”. Cały wywiad oraz sesje promujące kampanię znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.

Sesje, za pośrednictwem których chcemy powiedzieć: nie uznajemy nienaturalnych barier, nie wykluczamy nikogo ze względu na jego fizyczność, błędy, które popełnia czy sytuacje, w których stawia go życie, a z którymi nie radzi sobie tak, jak oczekuje tego od niego otoczenie.

Piękne (Nie)Doskonałe vol. 2

Modelki: Katarzyna Piekart, Aldona Plewińska, Ilona Felicjańska
Model: Ryszard Rembiszewski
Zdjęcia: Weronika Kosińska
Make up: Wojciech Kozub / FluX Art Group
Włosy: Salon ROMAN
Biżuteria: by Dziubeka
Sukienki: Maciej Zień, I.CON
Garnitur Ryszarda Rembiszewskiego: Andre Grand
Partner sesji: Grodzka9 SPA
Wideo: Patryk Dobrowolski

Sesję wsparli: Grodzka9 SPA, Restauracja Chłopskie Jadło w Krakowie, FluX Art Group, salon fryzjerski ROMAN, Maciej Zień, I.CON, salon odzieży męskiej Andre Grand, biżuteria by Dziubeka.