Początkowo wydawało się, że nikt tego nie przeżył, jednak ratownicy usłyszeli odgłosy z wraku. To 17-letnia Tiphany Adams walczyła o życie. Jako jedyna ocalała, sprawca i jej towarzysze zginęli na miejscu.

– Zostałam uznana za zmarłą na miejscu – rzuca dziś jakby od niechcenia, tę historię opowiadała już wiele razy. Choć kładzie się cieniem na cały jej życiu, przepracowała to wspomnienie. To prawda, że w pierwszej chwili ratownicy nie widzieli oznak życia i nie zaczęli akcji ratunkowej. Ostatecznie jednak, z pomocą nożyc hydraulicznych, udało się rozciąć wrak i wyciągnąć ją całą.

Z wypadku wyszła, ale nie bez szwanku. Od 2000 roku jest sparaliżowana od pępka w dół. U progu pełnoletności nie miała pojęcia, czy coś jeszcze z życiem uda się zrobić, pierwsze tygodnie po wypadku wspomina jako „ciemną czeluść”. Lekarze nie dawali jej zresztą więcej niż 5% szans na przeżycie, gdy trafiła do szpitala. Jednak po pierwszym szoku postanowiła, że będzie żyć tak normalnie, jak tylko się da. Nie przestała stawiać sobie wysokich celów tylko dlatego, że straciła możliwość poruszania się bez wózka.

Skończyła studia i zaczęła uczyć dzieci, od zerówki po szóstą klasę. Została też certyfikowaną trenerką fitness, choć nie przyszło jej to łatwo. Gdy po raz pierwszy po wypadku chciała się zapisać na siłownię, spotkała ją odmowa z braku „przystosowanego sprzętu”. Nie dała się. – Wjechałam do środka i sprawdziłam, z czego mogę korzystać, co mi się przyda – wspomina.

Od 2012 jest osobowością telewizyjną, została jedną z głównych postaci programu telewizyjnego „Push Girls”, opowiadającego o ambitnych kobietach na wózkach. Adams dziś bywa modelką, aktorką, trenerką, mentorką – odkrywa siebie i swoje możliwości na wiele sposobów. Wciąż jednak marzy jej się powrót na własne nogi.

Dlatego na początku maja wzięła udział w światowym biegu Wings For Life, z którego cały dochód trafia na badania nad uszkodzeniami rdzenia kręgowego. Nie pierwszy już raz, od 2015 co roku Tiphany pojawia się z wózkiem na starcie.

Dla niej to część walki o własne zdrowie, ale też o masową świadomość na temat urazów rdzenia kręgowego. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia co roku od 100 do 250 tysięcy ludzi przechodzi przez sytuację podobną do Tiphany: niepełnosprawność wskutek wypadku drogowego.

Czy dzięki temu chodzi? Oczywiście, że nie. Jednak, jak sama przyznała, wreszcie widzi, że powstał ruch na rzecz poprawy sytuacji osób takich, jak ona. – To prawdziwa radość wspierać społeczność osób z przerwanym rdzeniem kręgowym i brać udział w czymś, co służy ludzkości. Udział w tym wyścigu to dla osób na wózkach i ich rodzin nadzieja na trochę łatwiejsze jutro – tłumaczyła tuż przed startem.

Zdjęcia dzięki Red Bull Content Pool

Miałaś moment załamania kiedy przygotowywałaś się do Paraolimpiady w Atenach, ale na nią nie pojechałaś…
Tak. To był taki punkt zwrotny. Prawie dwa lata nic w sporcie nie robiłam. Ale potem, jak już do niego wróciłam, to z dużo większą świadomością. Przedtem na przykład, zdarzało mi się, że potrafiłam nie przyłożyć się do treningu, przebiec 4 kółka zamiast 6, a trenerowi oczywiście powiedziałam, że było ich 6. Ale po tym powrocie zaczęłam robić wszystko z większą świadomością, dla siebie. Musiałam poukładać sobie pewne rzeczy w głowie i mi się to udało. Gdybym teraz nie zdobyła medalu, to moje życie wyglądałoby tak: córeczka do przedszkola, a ja do pracy. Jednak sukces z Londynu podjął decyzję za mnie (śmiech).

W czym jesteś doskonała?
Wychodzi na to, że w rzucie oszczepem (śmiech). Mam medal na dowód (śmiech).

Kasia wystąpiła w kampanii „Piękne (Nie)Doskonałe”. Cały wywiad oraz sesje promujące kampanię znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.