Jego meble falują, wiją się, drżą, okłamują oko. A przecież stoją w miejscu. Dziś mamy dla Was przykład jego twórczości: meble wyglądające, jakby były wycięte w całości z pnia monstrualnego dębu i docięte według linii słoi. To jedno ze złudzeń, po które Johnson sięga, by – jak to określa – podejmować wyzwania i wprowadzać innowacje.

Trudno mu tego odmówić, gdy zdajemy sobie sprawę, jak powstały pokazane na zdjęciach komoda oraz biurko. To, rzecz jasna, nie lite fragmenty wielkiego pnia, ale meble pokryte stworzonym z niezwykłą precyzją fornirem imitującym przekrój drzewa.

By dać złudzenie powstania słoi na powierzchni mebli, Johnson mozolnie dobierał do siebie cienkie listwy z drewna bukowego i jesionowego, układając je koncentrycznie dla stworzenia jednolitej powierzchni. Zbite razem listwy leżały długo w jego pracowni niedaleko Portsmouth zanim powstała z nich powierzchnia przyszłych mebli.

Setki, tysiące elementów składają się na poszczególne meble z serii Centrum i Radium. Wykonywane jako pojedyncze egzemplarze, te meble mają nie tylko zalety trwałego, naturalnego drewna, ale też wzornictwo tak frywolne, jakiego zwykle spodziewamy się po meblach z łatwych w modelowaniu syntetyków.

Zdjęcia: Edward Bryan / Edward Johnson

I jeśli tylko będzie powracał w tak oryginalnych projektach, jak ten od Koreańczyka Kim Dong-Gyuma, to chcemy go widzieć jak najczęściej. Oto dyskretny stołek – właściwie o wymiarach małej pufy – który jest betonem, a z powodzeniem zwodzi oko, że niby nie jest.

Nazwę tłumaczymy jako „kotarka” (w oryginale „Curtain”), ponieważ falujące krawędzie naprawdę sprawiają wrażenie poruszanych delikatnym podmuchem, choć mówimy o betonie wysokojakościowym UHPC, używanym do konstrukcji dużych budynków. Czyli mebel o wysokości 40 cm, ale ważący parędziesiąt kilo.

Już wiemy, że nie jest to rozwiązanie na delikatny, stary parkiet. Ale na taras czy do ogrodu? Doskonałe! Tym bardziej, zresztą, że Curtain może mieć kilka wcieleń: z betonu o litej barwie i fakturze, z betonu marmurowego, czy po prostu sowicie malowany pod kolor konkretnej aranżacji.

Tak może się wydawać do momentu, aż zobaczycie ten stolik. Opisuję design od lat i nigdy jeszcze nie zakochałam się w produkcie betonowym do tego stopnia. Jest zresztą w czym, bowiem to nie jest zwykły beton. Stoliki z limitowanej serii Candela wykonane są w technologii betonu zbrojonego włóknem szklanym GRC (GFRC). Umożliwia ona formowanie dowolnego kształtu, w tym wyjątkowo wyrafinowanych, nawet wizualnie półpłynnych form.

Jeśli nazwa Candela coś Wam mówi, to bardzo słusznie! Autor projektów, Jorge Diego Etienne, celowo nadał dwóm swoim stolikom nazwisko kultowego meksykańskiego architekta Feliksa Candeli, który w połowie XX wieku zaczął tworzyć kopuły betonowe, o jakich nikomu wówczas się nie śniło. Wrzućcie zresztą jego nazwisko w Google i rozkoszujcie się, bo jest czym!

W wykonaniu Etienne, we współpracy z Concreteworks, powstało coś równie unikalnego. Betonowa podstawa stołów łączy się bez najmniejszego zgrzytu ze szklanym blatem, a przecież zgrzyt – i to ten dosłowny – jest jedną z głównych obaw przy okazji szklanych powierzchni. W tym wypadku nie ma co martwić się o rysy na szkle, ponieważ betonowe podstawy stolików Candela są cudownie gładkie, zachowując jedynie betonową teksturę przy bliższym spojrzeniu. I uwodzą, och jak one uwodzą!

Z pozoru zwykłe krzesło, ale po obejrzeniu z każdej strony można dostrzec, że składa się z trzech pojedynczych, częściowo przylegających do siebie segmentów, każdy o grubości zaledwie 7 milimetrów. Tak cienki i lekki, że wydaje się niezdolny do uniesienia ludzkiego ciała, ten mebel jest zaprojektowany idealnie dla wygody użytkownika. Nie tylko poradzi sobie równie dobrze jak zwykłe krzesło dzięki odpowiedniemu profilowi i przeniesieniu ciężaru, ale też jest zaprojektowany dla jak najwydajniejszego zużycia materiałów.

Przy jego produkcji nie powstają żadne odpady – cały materiały jest zużywany. Jak to możliwe? Krzesło powstaje bez udziału rąk ludzkich. Tworzy je robotyczne ramię, które drukuje cały fotel w zaledwie kilka godzin.

„Zaledwie” brzmi trochę jak nadużycie, ponieważ tradycyjny wtrysk plastiku zająłby mniej czasu, ale też angażowałby większe zasoby. Poza tym, druk 3D jest wciąż w fazie rozwoju i ograniczenie procesu produkcji do jednego kilkugodzinnego etapu to dziś naprawdę niemały sukces. Czy przyszłość naszych mebli? Tego dowiemy się pewnie w najbliższych latach.