Szybko okazuje się, że jego wieloletnie doświadczenie zawodowe nie pomoże mu realizować kolejnych czelendżów. Największym okazuje się odgadnięcie, co ci wszyscy zapracowani ludzie właściwie tu robią.

Dan przemierza ich świat, pokazuje go od wewnątrz i nie szczędzi opisów absurdów, które tam są codziennością. Zamiast na fotelach siedzi się tu na wielkich, gumowych piłkach, a pracownicy znikający z firmy w niejasnych okolicznościach określani są przez szefostwo mianem absolwentów.

Szczere i wciągające opisy sprawiły, że książkę Dana Lyonsa próbowano zablokować jeszcze przed wydaniem. Wywołała tak duże kontrowersje, że firma HubSpot postanowiła wydać własną odpowiedź na Fakap.

Książka „Fakap. Moja przygoda z korpoświatem” Dana Lyonsa to głos rozsądku wśród korporacyjnego zgiełku, ale i zabawna historia, która wciąga nie tylko członków startupowych światów.

Kup teraz na: www.znak.com.pl

Przygody i perypetie miłosne zawiodą ich jak zwykle do niemal wszystkich zakątków świata. Czas to okres poprzedzający II wojnę światową, Noc długich noży w Bad Wiessee, czarny czwartek na nowojorskiej Wall Street i wczesne lata powojenne, aż po powrót do władzy generała de Gaulle’a czy podpisaniu paktu Ribbentrop-Mołotow. Do tego stalinowski Związek Radziecki i historia pewnego szpiega… A nad wszystkim czuwa wujaszek Winston Churchill.

Bohaterowie czasami są świadkami, a innym razem uczestnikami niemal wszystkich najważniejszych wydarzeń politycznych oraz przemian obyczajowych tego okresu. Ich życie osobiste jest równie burzliwe co czasy, w jakich przyszło im żyć i działać.

Jean d’Ormesson to wybitny prozaik i publicysta francuski, członek Akademii Francuskiej, który mistrzowsko balansuje na granicy fikcji i prawdy stwarzając doskonałe złudzenie, że wszystko, co opisuje, wydarzyło się naprawdę. Daje coś niezwykłego: tajemnicze ciepło i nostalgię, połączone z subtelnym poczuciem humoru.

Źródło: Wydawnictwo MARGINESY

Niezmierzony świat poradników stanowi współczesną apoteozę pogoni za szczęściem. Obrazuje problemy, z którymi boryka się współczesne społeczeństwo: żyj odważnie, myśl pozytywnie, przełam lęk, kochaj mocniej, uporaj się z gniewem, zwizualizuj swoją przyszłość, stawiaj sobie cele i osiągaj je, przy tym wszystkim nie zapomnij być SZCZĘŚLIWY. Pragnienie, by otrzymać zgrabny przepis na życie w formie książki, jest zrozumiałe, ale po otwarciu każdej z nich najczęściej widać, że przekazy takich dzieł są banalne.

Temu właśnie światu przygląda się Oliver Burkeman. Na łamach swojej książki dokonuje on przeglądu koncepcji szczęścia od starożytnej Grecji aż po nowoczesne teorie psychologiczne. Świetnie ukazuje również przekonywujące przykłady ze świata, który nas otacza. Przedstawia czytelnikowi niezwykłą grupę ludzi, których łączy niezwyczajny sposób myślenia o życiu – awangardowi psychologowie, eksperci od spraw terroryzmu, buddyści, twardo stąpający po ziemi konsultanci biznesowi, filozofowie greccy czy współcześni guru. Chłodny, sceptyczny i sarkastyczny ton autora dopełniony jest inteligentnym i przewrotnym dowcipem.

Autor bardzo zręcznie rozprawia się z wszechobecnym i złudnym kultem optymizmu. Pokazuje, jaką pułapką może być uwikłanie w nakaz pozytywnego myślenia. Uświadamia, że stałe wysiłki, by być szczęśliwym w istocie wpędzają nas w rozpacz. Autor nie obiecuje szczęścia, lecz dokonuje przeglądu nieco innych sposobów na zbliżenie się do niego. Pokazuje, że człowiek może być autentycznie zadowolony w momencie, kiedy m.in. jest gotowy, by doświadczać negatywnych emocji.

„Negatywna droga”, co powinno zostać podkreślone, nie jest jedyną, wyczerpującą i ładnie zapakowaną filozofią; antidotum to nie panaceum. Problem pozytywnego myślenia i wielu pokrewnych mu podejść do szczęścia polega właśnie na chęci sprowadzenia wielkich kwestii do wystandaryzowanych poradnikowych sztuczek bądź planów w dziesięciu punktach. Dla odmiany – negatywna droga nie oferuje jednego rozwiązania. Niektórzy z jej orędowników podkreślają, jak ważne jest pogodzenie się z negatywnymi uczuciami i myślami, innych zaś można w sposób bardziej adekwatny opisać jako propagatorów obojętnego podejścia do trudnych emocji.

(fragment książki)

Źródło: Business and Culture

Dziecko coraz bardziej zaczyna tęsknić za rodzicami, narzeczony dziewczyny nie wyobraża sobie związku z dzieckiem u boku, a w dodatku na horyzoncie pojawia się nowa miłość. Jamie ciągle musi się też mierzyć z obowiązkami, które czekają na nią w pracy. Wygląda na to, że to się nie może udać, a jednak? Niektórym kobietom instynkt podpowiada, jak pewne rzeczy funkcjonują i jak je naprawić, gdy zawodzą.

Barbara Delinsky jest autorką dwudziestu jeden powieści, które trafiły na listy bestsellerów „New York Timesa”. Jej książki, przetłumaczone na dwadzieścia osiem języków, są wydawane na całym świecie.

Książka „Projekt marzeń” trafi do sklepów 29 marca 2017 r.

Źródło: Świat książki

Zamiast: „Anatomia miłości” książkę można by równie dobrze zatytułować „Naga i smutna prawda o miłości”. Tymczasem w kulturze masowej dominuje romantyczny stereotyp miłości dodatkowo pogłębiany przez hollywoodzkie produkcje w stylu „Miasto aniołów” czy „Titanic”. W konsekwencji tkwimy w wyimaginowanym świecie, który jednak nie ma wiele wspólnego z prawdą. Nie przystaje do tego, co wynika z badań naukowców. A te nie pozostawiają najmniejszych złudzeń.

Miłość romantyczna należy do podstawowych popędów człowieka! – stwierdza autorka. A jej mechanizm służy przetrwaniu ludzi, tak samo chociażby jak… łaknienie wody. Fisher idzie dalej – miłość to wręcz uzależnienie! Swoje wnioski opiera o badania działania mózgu. Miłość nie jest uczuciem, którym darzą się tylko ludzie – na swój sposób zakochują się w sobie zwierzęta, a przedstawiciele niektórych gatunków dobierają się w pary na całe życie.

Fisher przekonuje, że naturalnym modelem związków człowieka i jego przodków była od tysiącleci „seryjna monogamia” połączona z ukrywaną zdradą.

To trzy potężne układy w mózgu człowieka ewoluowały, aby dyrygować naszym życiem społecznym i rozmnażaniem – popęd płciowy (motywuje, by szukać partnera do rozrodu), miłość romantyczna (skłania, by całą energię skupiać na jednej osobie) i wreszcie przywiązanie (które powoduje, że zostajemy przy swoim partnerze przynajmniej do momentu zakończenia wczesnego dzieciństwa wychowywanego potomstwa). W tej całej grze zupełnie naturalny jest skok w bok, czyli zdrada, bo zwiększa możliwość zapłodnienia…

Jedynie 3 proc. ssaków wiąże się w pary, aby wychować swoje potomstwo – zauważa Fisher. Jednak nawet w tej niewielkiej grupie zdarzają się zdrady. Wśród ludzi zdrada jest również dość częsta. Z przytoczonych w książce badań wynika, że 20-40 proc. heteroseksualnych żonatych Amerykanów i 20-25 proc. heteroseksualnych zamężnych Amerykanek ma za sobą związek pozamałżeński. Statystyki są jeszcze gorsze w przypadku randkujących par – tam niewierności dopuszcza się 70 proc. osób. Takie zachowania to nic tylko „mieszana taktyka doboru”, ściśle związana z podświadomą chęcią posiadania potomstwa, która jest bardzo głęboko wyryta, niemalże na stałe wkodowana w nasze DNA.

Faszerowanie się niektórymi lekami antydepresyjnymi może hamować odczuwanie romantycznej miłości. „Nikt nie przeprowadził systematycznych badań nad związkiem pomiędzy lekami przeciwdepresyjnymi podwyższającymi poziom serotoniny a aktywnością układów mózgu odpowiadających za uczucie miłości i przywiązania. Dziesiątki badań sugerują jednak, że leki te tłumią obsesyjne myśli i przytępiają emocje – cechy kluczowe dla miłosnej namiętności” – dowodzi autorka, która wylicza przykłady z życia wzięte, kiedy po rozpoczęciu kuracji antydepresantami płomienne uczucia wygasały.

A skoro miłość to tylko naturalny popęd warunkowany przez mechanizmy ciała – można ją częściowo kontrolować za pomocą pigułek. Częściowo, bo miłość to nie tylko zalew dopaminy (tzw. hormonu szczęścia) w mózgu. Na to, jak i kogo kochamy, wpływają też nasze doświadczenia zbierane począwszy od czasów dzieciństwa w postaci tzw. map miłości, które z czasem kształtują się i nieco zmieniają – dowodzi autorka. W ten sposób powstaje wymarzony zestaw cech potencjalnego partnera. Dlatego mimo że o miłości i jej mechanizmach wiemy już dużo, jej sztuczne wywołanie i ukierunkowanie na wybraną osobę nadal pozostaje w sferze marzeń. Eliksir miłości nie powstanie zbyt szybko, bo chemia musi się zgrać właśnie z mapą miłości. A to już nie takie proste.

„Miłość to rzecz mętna” – cytuje Fisher poetę Williama Butlera Yeatsa. Ma w tym dużo racji.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

We wspomnianej miejscowości pracuje również Sara. Jest jedyną zatrudnioną tam listonoszką. Mieszka tam od urodzenia, wychowuje trzech synów, a w wolnych chwilach dużo rozmawia ze swoją osiemdziesięcioletnią sąsiadką Rosą. Ta starsza już kobieta zrobiłaby wszystko, aby oszczędzić cierpień Sarze i jej dzieciom. Ale cóż może uczynić wątła staruszka, aby dotychczasowe życie najukochańszych istot nie legło w gruzach? Może napisać list. Ale nie byle jaki − tylko list, który przechowuje w swoim sercu od sześćdziesięciu lat. Ten prosty gest będzie kamykiem wyzwalającym lawinę zdarzeń, które nieoczekiwanie zmienią życie wielu osób.

Staruszka ma plan, który daje nadzieję na nowe życie dla mieszkańców małego miasteczka. „Prosty gest”, książka napisana przez Ángeles Doñate, to opowieść o marzeniach, tęsknocie, upływie czasu, przebaczeniu, o potędze słów i o drobnych gestach, dzięki którym możemy poznać smak szczęścia.

Dlaczego Ángeles Doñate zdecydowała się napisać książkę, w której główną rolę odgrywają listy? Stanowią one bowiem ważny element jej życia. Autorka wciąż przechowuje bożonarodzeniowe kartki otrzymane od szkolnych koleżanek, listy miłosne, w których czas zatarł już imię nadawcy, oraz wszelką korespondencję wysłaną z najodleglejszych zakątków globu. W najważniejszych momentach jej życia listy odegrały fundamentalną rolę: podczas studiów daleko od rodzinnego domu czy w trakcie choroby jej ojca. Z tej miłości do odręcznego pisma i głębokiego przekonania o drzemiącej w nim dobroczynnej mocy rodzi się ta historia.

Źródło: Prószyński Media

Na piętrze domu jest miejsce dla członków dynastii, którzy, przynajmniej z pozoru, pławią się w szczęściu i przyjemnościach. Na parterze przygotowano natomiast miejsce dla personelu. Ci ludzie dzielnie pracują na utrzymanie fasadowego raju Bradfordów. Te dwa światy istnieją obok siebie, ale nie dają się ze sobą pogodzić.

Lizzie King, naczelna ogrodniczka, przekroczyła tę granicę, o mało nie niszcząc tym sobie życia. Wbrew zdrowemu rozsądkowi zakochała się w Tulanie, synu marnotrawnym  Bradfordów. Ich gorzkie rozstanie stanowiło dla niej dowód, że słusznie się tego związku obawiała. Teraz, po dwóch latach przebywania z dala od Easterly, Tulane znów przybywa do domu, a wraz z nim wraca cała przeszłość.

W obliczu tej sytuacji nikt nie pozostaje obojętny – ani jego piękna, ale i bezwzględna żona, ani starszy brat. Obojętny nie jest również patriarcha rządzący w tym domu silną ręką – człowiek bez zasad moralnych, skrupułów, ale za to skrywający wiele tajemnic. W miarę jak w rodzinie narastają konflikty, cała posiadłość wraz z mieszkańcami wpada w wir przemian. Żeby je przetrwać, trzeba mieć głowę na karku.

J.R. Ward jest autorką ponad dwudziestu powieści, w tym kolejnych części serii o Bractwie Czarnego Sztyletu, świętującej triumfy na liście bestsellerów „New YorTimesa”. Na całym świecie ukazało się już ponad piętnaście milionów egzemplarzy jej książek, które wydano w dwudziestu pięciu krajach. J.R. Ward mieszka na Południu USA wraz z rodziną.

Źródło: Wydawnictwo Marginesy

Pośród tych różnych emocji odnajdujemy również pochodzącego z Rosji argentyńskiego dziennikarza. Klim Rogow, bo o nim mowa, postanawia wrócić do ojczyzny, aby po śmierci ojca załatwić sprawy spadkowe. To nie jest jednak zbyt dobra pora na takie działania. W kraju narasta bowiem zamęt przed zbliżającą się rewolucją październikową. Gdyby tylko Rogow wiedział, jakie będą skutki bolszewickiego przewrotu, na nic by się nie oglądał i czym prędzej czmychnął do ukochanego Buenos Aires. Któż jednak mógł przewidzieć ciąg dalszy tej historii. Jego sprawy zaczęły się przeciągać, a dodatkowo nieco się skomplikowały, gdy w w życiu dziennikarza pojawiła się kobieta.

Czy miłość może przetrwać burze i nawałnice przemian? Czy bolszewicki terror jest w stanie stłamsić i zniszczyć najwznioślejsze uczucia? Czy można się wyrwać ze szponów sowieckiego reżimu, oszukać wszechobecną i wszechmocną Czeka – ukochane dziecko Feliksa Dzierżyńskiego? Odpowiedzi na te pytania czytelnik znajdzie w książce. Odpowiedzi nierzadko bardzo zaskakujące, bo świat powieści ma wiele barw i odcieni.

Książka trafi do sklepów 7 lutego. W serii  „Burzliwa epoka” ukażą się jeszcze powieści: „Biały Szanghaj” i  „Sowiecki książę”.

Źródło: Prószyński Media

Prawie natychmiast po przybyciu do Buenos Aires Leda zostaje uwiedziona przez muzykę, którą nieustannie pulsuje miasto: zakochuje się w tangu, zrodzonym z głosów biednych imigrantów, skandalicznym tańcu z burdeli i owianych złą sławą kabaretów. W tej sytuacji Leda postanawia zrealizować swoje wielkie marzenie – zostanie mistrzynią gry na skrzypcach. Z drugiej strony ma jednak świadomość, że nigdy nie będzie mogła występować jako kobieta. Obcina włosy, bandażuje piersi i staje się Dantem, młodym mężczyzną, który dołącza do grupy muzyków grających tango  i próbujących podbić salony socjety.

Z czasem ta granica pomiędzy Ledą i Dantem zaczyna się jednak zacierać. Rozkwitają natomiast pragnienia Ledy. Zagrożą one jednak nie tylko jej karierze muzycznej, ale i życiu.

Autorką tej niebanalnej historii jest Carolina de Robertis, której książki przetłumaczono już na 17 języków. Wiele magazynów okrzyknęło je też książkami roku. Urodziła się w Urugwaju, ale wychowała w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i Kalifornii. Przez 10 lat pracowała w organizacji zajmującej się prawami kobiet, gdzie zajmowała się wieloma zagadnieniami, od opieki nad ofiarami gwałtów, na imigrantkach skończywszy. Obecnie mieszka w Oakland, gdzie pracuje nad czwartą powieścią.

Źródło: Wydawnictwo ALBATROS

Jego kolejna książka, która ma się ukazać to mocna proza, mówiąca o pionierach przybyłych do Palestyny na początku wieku. Baruch, wnuk Mirkina, który przez całe dzieciństwo i młodość żył w cieniu wspaniałego dziadka, opowiada o mężczyznach w pocie czoła pracujących w zupełnie innych warunkach, uczących się tej ziemi od nowa, z nadludzkim wysiłkiem osuszających i przekształcających bagno w ziemię uprawną i miejsce do życia. To epos o rolnikach i postaciach niezwykłych – każdy z nich to ekscentryk, owiany legendą jeszcze za życia.

Nie sposób zapomnieć o osnutych legendą zdarzeniach: przyjścia na świat i uroczystości obrzezania Abrahama, pierwszego dziecka urodzonego na Ziemi Obiecanej, historii o zdziczeniu perskiego kota imieniem Bułhakow, makabrycznej opowieści o krwiożerczej hienie, o założeniu cmentarza, który „wzbudza zawiść we wszystkich oprócz tych, którzy byli na nim pogrzebani”, o muzeum Baraku Pierwszego, którego najcenniejszym eksponatem jest wypchana krowa, legendy o Efraimie – synu Mirkina, pięknym chłopcu , który nosił na barkach swojego ulubionego byczka…

Dzisiaj Baruch ma 30 lat i z pewnością nie może narzekać na brak pieniędzy. Jest też m.in. właścicielem ziemi, na której znajduje się cmentarz. To on relacjonuje dzieje swojego dziadka, który wraz z dwoma przyjaciółmi przybył z Rosji do Palestyny, by budować nową społeczność. Mirkin poślubił piękną i odważną pionierkę, Fejge Lewin, ale do końca życia prześladowało go jednak obsesyjne wspomnienie kobiety, którą pozostawił w Rosji.

Ta historia zdarzyła się w latach 20. XX wieku. Trudno jednak uwierzyć, że jeszcze tak niedawno byli tacy ludzie i miały miejsce takie historie.

Źródło: Wydawnictwo MARGINESY