Istnieje jednak pewna grupa mężczyzn, która za swoją główną powinność wciąż uznaje zapewnienie rodzinie godnych warunków bytu i nic ponadto. Tacy ojcowie mogą mieć tendencję do emocjonalnego dystansowania się od swoich dzieci i narzucania im twardej dyscypliny. Są oni często zwolennikami tradycyjnie pojmowanej męskości. Tymczasem – jak pokazują badania – negatywne aspekty tejże męskości, takie jak agresja, nieokazywanie emocji czy nieumiejętność proszenia o pomoc, korelują z mniejszym zaangażowaniem w sprawy dzieci, a zatem z gorszą jakością rodzicielstwa.

– Wykazaliśmy, że współcześni ojcowie spędzają z dziećmi więcej czasu, zapewniają im więcej opieki i są w stosunku do nich bardziej kochający, niż kiedykolwiek wcześniej. Większość ojców uważa, że w pomaganiu dzieciom odgrywa równie istotną rolę, co matka. Jednocześnie część panów nadal postrzega siebie wyłącznie w kategoriach żywiciela rodziny i strażnika porządku – mówi jeden z autorów badania, prof. Kevin Shafer.

– To ważne, by zrozumieć czym męskość jest, a czym nie jest. Istnieją na przykład korzystne aspekty męskości, takie jak zorientowanie na cel czy lojalność. Istnieją też jej problematyczne przejawy, np. agresja i dystans emocjonalny. Nasze badanie sugeruje, że te negatywne aspekty tradycyjnej męskości szkodzą rodzinie – dodaje specjalista.

W badaniu uczestniczyło ponad 2 tys. ojców, którzy wypełniali kwestionariusze dotyczące ról pełnionych w rodzinie. Panowie ustosunkowywali się do stwierdzeń typu „Spędzanie czasu na interakcjach i zabawach z dzieckiem jest ważne dla jego poczucia dobrostanu” albo „Okazywanie dziecku ciepła i czułości jest dla mężczyzny trudne”.

Wyniki badania pokazały, że większość współczesnych ojców poświęca dzieciom uwagę kilka razy w tygodniu, dobrze orientuje się w ich sprawach, rzadko stosuje surową dyscyplinę i często okazuje uczucia ciepła i miłości. Większość ojców uważa też, że zapewnia dzieciom wsparcie emocjonalne, którego potrzebują.

– W miarę, jak współczesne trendy społeczne popychają mężczyzn do zwiększenia zaangażowania w sprawy rodziny, obserwujemy coraz więcej ojców biorących aktywny udział w życiu swoich dzieci. Jeśli nauczymy chłopców i mężczyzn większej świadomości emocjonalnej i przywiązywania większej wagi do emocjonalnego dobrostanu, będą oni lepszymi ojcami dla swoich dzieci, bo będą w stanie zapewnić im nie tylko wsparcie finansowe, ale również emocjonalne i psychiczne – komentuje Lee Essig, inny badacz biorący udział w projekcie.

Oryginalny artykuł na temat badania opublikowano na łamach „Journal of Marriage and Family”. Źródło: PAP – Nauka w Polsce. Fot: Freepik.com

Z czasem The Weeknd został nazwany ojcem „nowego R&B”, które określa się również jako „alternatywne” lub „hipsterskie”. Gęste, hipnotyczne podkłady, klimat i teksty pełne seksualnych i narkotycznych odniesień stały się jego znakiem rozpoznawczym. A „HoB” był zaledwie pierwszą częścią z serii mixtape’ów – do końca roku ukazały się jeszcze dwa: „Thursday” i „Echoes of Silence”.

O tym, jaki wielki sukces osiągnęły jego mixtape’y można mówić zaglądając np. do statystyk. Zostały one ściągnięte ponad osiem milionów razy, a to zaprocentowało podpisaniem kontraktu płytowego oraz wydaniem materiału pod wspólnym tytułem „Trilogy”. Później przyszedł natomiast czas na pierwszą prawdziwą solową trasę koncertową – „The Weeknd Fall Tour”. Niemal równocześnie The Weeknd rozpoczął również trasę nad swoim debiutanckim albumem zatytułowanym „Kiss Land”. Ta płyta została wydana w 2013 r. i znalazła się na drugim miejscu listy Billboardu. W muzyce The Weeknd można było wyczuć delikatny flirt z popem. Na „Kiss Land” The Weeknd samplował m.in. The Police i Portishead (nie bez problemów) oraz współpracował z Drakiem i Pharrellem.

Ten czas był dla tego artysty niezwykle intensywny – pojawił się na albumie SIA, remixował Beyonce i supportował Justina Timberlake’a. Pod koniec 2014 r. wydał natomiast dwa single – „Often” oraz „Earned It” promujący film „50 twarzy Greya”. Nie da się ukryć, że popularność tego utworu jedynie przyspieszyła decyzję o pojawieniu się kolejnego albumu. We wrześniu 2015 roku na rynku pojawił się „Beauty Behind the Madness”, jego pierwszy numer jeden, promowany singlem „Can’t Feel My Face”, brzmiącym jak najlepsze-nigdy-nie-wydane nagranie Michaela Jacksona.

Rok 2016 The Weeknd rozpoczął natomiast od udziału w albumach „The Life of Pablo” Kanyego Westa i „Lemonade” Beyonce, a kończy płytą „Starboy”. Przyszłoroczna seria koncertów promujących „Starboy” to jedna z najbardziej oczekiwanych tras koncertowych ostatnich lat, zwłaszcza w Europie, w której The Weeknd jest niezbyt często.

Źródło: Alter Art

Ludzie myślą, że znają Camille Logan: to słynna top modelka i rozpieszczona córeczka bogatego tatusia. Ale Camille jest zdecydowana żyć na własnych zasadach. Popełniała błędy, ale z uporem szła naprzód, wyrwała się z nałogu i wróciła na szczyt. Teraz, kiedy z takim trudem wywalczyła sobie niezależność i szczęście, jej życiu grozi niebezpieczeństwo – przez interesy jej bezwzględnego ojca.

Uwięziona pomiędzy żalem a strachem przygotowuje się, by stawić czoła temu, co zamierza zrobić jej ojciec, aby ją chronić. Lecz nic nie przygotowuje jej na ekskomandosa, byłego snajpera sił specjalnych, który wdziera się w jej życie.

W tym wszystkim jest również Jack Sharp, który tkwi we własnym piekle. W przeszłości zawiódł służby, a konsekwencje tych czynów okazały się być niszczycielskie – zarówno dla jego życia prywatnego jak i zawodowego. Poprzysiągł sobie, że więcej do tego nie dopuści.

Nie można powiedzieć, że bycie ochroniarzem Camille to dla niego najlepszy sposób na życie i oderwanie się od dręczącej go przeszłości. Zwłaszcza, że Jack w połączeniu z kobietami stanowi mieszankę wybuchową.

Lecz Jake wkrótce odkrywa, że Camille nie jest taką kobietą, za jaką wcześniej ją miał, a jego obowiązek chronienia jej może przerodzić się w coś więcej niż świetnie płatna praca. Niezależnie od tego, jak bardzo by się przed tym bronił. Jake potrzebuje rozgrzeszenia. A teraz potrzebuje Camille. Lecz wie, że nie może mieć jednego i drugiego…

Źródło: Wydawnictwo AMBER

„I nie wróciłeś..” to jednak próba rozliczenia się z tym co minęło, a szczególnie z ojcem, który nigdy z obozu nie wrócił. Książka jest zatem listem do niego. Do człowieka, który jako jedyny potrafiłby ją zrozumieć.

Wzbudzająca wiele kontrowersji francuska dziennikarka  w nietypowy sposób dołącza do grona piszących o obozach koncentracyjnych. To nie jest relacja z miejsca, w którym trzeba było staczać walkę o każdą chwilę życia, ale opowieść o niemożliwym powrocie do świata, który stał się obcy i nieprzychylny, o tęsknocie za tymi, którym niczego nie trzeba by tłumaczyć. O życiu na zawsze naznaczonym tragedią.

Autorka jest wieloletnią dziennikarką, działaczką polityczną i reżyserką. Została urodzona w Polsce, ale w 1919 roku wyemigrowała do Francji.  Podczas II wojny świtowej wraz z ojcem brała czynny udział w walce przeciwko hitlerowskim Niemcom. Została schwytana i uwięziona w obozie koncencentracyjnym, z którego uwolniono ją dopiero w maju w 1945 roku.

Może trudno ci będzie w to uwierzyć, ale mimo tego, co nas spotkało, byłam osobą pogodną. Pogodną w ten nasz specyficzny sposób – żeby zemścić się za to, że jestem smutna i jednak się śmiać. Ale się zmieniam. To nie gorycz, nie stałam się zgorzkniała. Jest po prostu tak, jakby już mnie tu nie było. Słucham radia, wiadomości, wiem, co się dzieje, i coraz częściej ogarnia mnie strach. Nie znajduję w tym wszystkim swojego miejsca.

Marceline Loridan-Ivens

Źródło: Prószyński Media