Mięśniaki mogą dotyczyć kobiet wieku. Zazwyczaj występują one jednak u pań będących w wieku rozrodczym, czyli mającymi około 35-45 lat. Najpopularniejszym sposobem leczenia mięśniaków macicy jest ich operacyjne usunięcie. Współczesna medycyna oferuje jednak coraz szersze możliwości terapii, indywidualnie dostosowane do potrzeb i stanu zdrowia pacjentki.

To, w jaki sposób będą leczone mięśniaki jest zależne przede wszystkim od ich umiejscowienia i wielkości. Lekarze biorą pod uwagę również wiek pacjentki oraz jej plany na przyszłość, szczególnie te, dotyczące posiadania potomstwa. Mięśniaki są bowiem często diagnozowane u kobiet planujących macierzyństwo, przez co u wielu z nich leczenie operacyjne wywołuje obawy o późniejsze problemy z zajściem w ciąże lub jej donoszenie. Na zmniejszenie inwazyjności zabiegu wpływ może mieć zastosowanie leczenia farmakologicznego np. octanem uliprystalu, przed jego przeprowadzeniem. Lek ten działa również  samoistnie, umożliwiając zajście w ciąże oraz łagodząc dokuczliwe objawy towarzyszące mięśniakom.

- Zaawansowane mięśniaki i często związany z nimi przymus przeprowadzenia inwazyjnego zabiegu mogą utrudniać zajście w ciąże i jej prawidłowy przebieg. Dlatego w przypadku kobiet planujących macierzyństwo operacja klasyczna (z rozcięciem ściany brzucha) powinna być taktowana jako ostateczność. Aktualnie dostępne metody leczenia pozwalają odłożyć zabieg chirurgiczny na później. Jedną z nich jest zastosowanie terapii opartej na octanie uliprystalu, który działa bezpośrednio na mięśniaki redukując ich wielkość oraz przyczynia się do łagodzenia ich dokuczliwych objawów, takich jak krwawienia czy bóle podbrzusza, a co za tym idzie, podwyższa jakość życia pacjentek. W wielu krajach europejskich leczenie octanem uliprystalu od dawna finansowane jest ze środków publicznych – komentuje ekspert programu „Zdrowa ONA”, ginekolog, prof. Grzegorz Jakiel.

Warto również pamiętać, że nie wszystkie mięśniaki macicy wymagają leczenia, czy to farmakologicznego czy operacyjnego. Jeśli są niewielkie oraz nie wywołują dokuczliwych objawów często wystarczy jedynie regularna obserwacja pod opieką lekarza ginekologa.

Źródło: On Board

Rozmowa o seksie dla wielu par jest bardzo trudna. Tym bardziej jeżeli któreś z nich ma stomię. Chociaż rocznie przeprowadza się 6-8 tysięcy operacji jej wyłonienia, temat ten nadal pozostaje owiany tabu. Aby właściwie funkcjonować ze stomią, należy przede wszystkim zadbać o swój organizm i nauczyć się siebie od nowa. Największym problemem po operacji jej wyłonienia może być akceptacja samego siebie, która u każdej osoby przebiega zupełnie inaczej.

Akceptacja stomii wydaje się być najprostsza w przypadku małych dzieci lub osób starszych. Reszta może mieć z tym znacznie większe problemy. Jeżeli jednak chcielibyśmy rozpocząć współżycie ze swoim partnerem to z pewnością nie obejdzie się bez rozmowy, podczas której zostaną ustalone między innymi kwestie techniczne pierwszego zbliżenia.

Powrót do życia seksualnego po operacji wymaga czasu i jest procesem bardzo zindywidualizowanym. Z medycznego punktu widzenia, współżycie może mieć miejsce, kiedy rany się zagoją, a pacjent powróci do pełni sił (statystycznie około 7 miesięcy). Bardzo istotna jest również zmiana podejścia do własnej seksualności i intymności. Konieczna może być zmiana pozycji seksualnych, poprzez wykluczenie tych, które powodują ocieranie czy nacisk na stomię. Najczęściej zalecanymi pozycjami mogą być te „od tyłu”, „na jeźdźca” czy też przechylenie miednicy, kiedy partnerka leży na plecach i opiera się udami o uda partnera, który trzyma ją za biodra.

Pewne ograniczenia pozwalają też na nowe eksperymenty. Oznacza to, że seks może być równie ekscytujący co wcześniej, a partnerzy mogą się poniekąd poznawać na nowo. Stomia nie wpływa na popęd seksualny, więc partnerzy niewątpliwie będą odczuwać przyjemność ze zbliżenia. Co więcej, dzięki tym doświadczeniom mogą się sobie stać jeszcze bardziej bliscy.

Problemami, które mogą się pojawić u kobiet mających stomię w czasie stosunku, jest ból wynikający z nieobecności odbytnicy amortyzującej pochwę podczas stosunku czy też zwężanie lub bliznowacenie pochwy po radykalnym usunięciu pęcherza. Uszkodzenie autonomicznego systemu nerwowego może powodować natomiast obniżenie nawilżenia pochwy, czemu można jednak zaradzić używając żeli nawilżających do narządów intymnych.

U mężczyzny ze stomią mogą natomiast nastąpić zaburzenia erekcji, jeżeli w czasie zabiegu jej wyłonienia został uszkodzony nerw, odpowiadający za kontrolę  erekcji  i wytrysku  nasienia. Im więcej cięć w okolicy krocza, tym większe ryzyko uszkodzenia. W takim wypadku do terapii i reedukacji można dołączyć nastrzykiwanie ciał jamistych prąci, czyli inwazyjną metodę farmakologiczną, która pomaga w walce z impotencją.

Nie oznacza ro jednak, że trzeba rezygnować z seksu. Z pewnością należy do niego podejść zupełnie inaczej i stosować się do tego, co zaleca lekarz, a w razie dodatkowych problemów skorzystać z pomocy psychologa, terapeuty czy innego specjalisty.

Źródło: www.prasoweinfo.pl