Zadbaj o dobre nastawienie

W walce ze stresem pomaga odpowiednie przygotowanie do zabiegu, w tym rozmowa z lekarzem i być może, psychologiem. Niepokój w trakcie choroby jest naturalny, a łatwiej sobie z nim poradzić, gdy będziesz wiedzieć, co cię czeka. Poproś kogoś z personelu medycznego, aby wyjaśnił ci, na czym będzie polegał zabieg i jak możesz się do niego przygotować. Warto odbyć taką rozmowę, bo jak wynika z badań, poczucie bezpieczeństwa pozytywnie nastawia do zabiegu, a to wpływa na tempo powrotu do zdrowia.

Poinformuj o innych chorobach i lekach, które zażywasz

Na pewno lekarze będzie o to pytał, ale nie zapomnij poinformować go o chorobach towarzyszących, szczególnie jeśli cierpisz na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, chorobę wieńcową, zaburzenia rytmu serca lub alergie. Jeśli przyjmujesz na stałe jakiekolwiek leki, konieczne będzie ustalenie, czy przypadkiem nie należy ich odstawić. Jeśli przyjmujesz wiele leków, wypisz ich nazwy na kartce, albo zabierz je wszystkie ze sobą na wizytę u lekarza. Nie zapominaj też, że suplementy mogą wpływać na przykład na krzepliwość krwi lub wchodzić w interakcje z lekami (np. znieczulającymi) – listę tych, które przyjmujesz, także przygotuj na rozmowę z lekarzem. Nie przyjmuj żadnych leków czy suplementów bez konsultacji z lekarzem.

Zaszczep się

Ustal z lekarzem, jakie szczepienia powinieneś uzupełnić. Prawdopodobnie, jeśli zabieg jest zaplanowany i masz jeszcze trochę czasu, poleci zaszczepienie się przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW B). Składa się ono z trzech dawek. Po miesiącu od otrzymania pierwszej dawki trzeba przyjąć drugą. Ale pamiętaj – zabieg możesz odbyć się po 2 tygodniach od otrzymania drugiej porcji szczepionki. Ostatnią, trzecią dawkę możesz wziąć już po zabiegu, ale nie wcześniej niż sześć miesięcy od przyjęcia pierwszej.

Jeśli zabieg jest pilny, też należy się zaszczepić, lecz w trybie przyspieszonym zgodnie z zasadą, że nawet mniejsza ilość dawek może stanowić ochronę przed zakażeniem.

Jeśli od twojego szczepienia przeciw WZW typu B minęło ponad 5 lat, musisz wykonać badanie krwi na przeciwciała anty-HBS. Jeśli miano przeciwciał okaże się wysokie, nie musisz szczepić się ponownie.

U pacjentów hospitalizowanych ryzyko ciężkiej grypy jest większe niż u osób zdrowych. Pamiętaj także o tej szczepionce.

Warto, by dodatkowe szczepienia zalecone przez lekarza wykonały też osoby, które będą opiekować się tobą po zabiegu – musisz liczyć się z tym, że twoja odporność po zabiegu będzie mniejsza.

Wylecz zęby

Stan zapalny w jamie ustnej (w tym m.in. próchnica) jest jednym z ważniejszych przeciwwskazań do dużych operacji w znieczuleniu ogólnym. Z tego powodu konieczne jest wyleczenie lub usunięcie wszystkich zębów, których wyleczyć się już nie da. Takie zabiegi najlepiej wykonać najpóźniej10 dni przed planowaną operacją.

Zadbaj o dietę

Jeśli dotychczas nie odżywiałeś się zbyt zdrowo, zawsze jest czas na to, aby to zmienić. A czekający cię zabieg operacyjny jest do tego świetnym pretekstem. Staraj się jeść regularnie i różnorodnie . W twoim jadłospisie nie może zabraknąć: warzyw, owoców, źródła energii w postaci produktów zbożowych i „dobrych tłuszczów”. Szczególnie istotne w procesie żywieniowego przygotowania do operacji istotne jest białko, zadbaj więc o to, aby w twojej diecie nie zabrakło produktów mlecznych, jaj, chudego mięsa i ryb. Układając sobie dietę możesz wspomóc się zaleceniami zawartymi w Piramidzie Zdrowego Żywienia i Aktywności Fizycznej.

Może się okazać, że jesteś niedożywiony. Wówczas postaraj się uzupełnić niedobory w konsultacji z lekarzem i dietetykiem klinicznym. Niedożywienie (może ono dotyczyć także osób z nadwagą i otyłością) jest istotnym czynnikiem ryzyka powikłań po zabiegach i może być przyczyną odłożenia zabiegu w czasie!

Jeśli nie masz apetytu, chudniesz, nie możesz jeść posiłków stałych, masz biegunkę, spożywaj przynajmniej przez 14 dni przed operacją specjalne preparaty odżywcze. O to, jakie, zapytaj lekarza. Warto, by zapewniały dostarczenie organizmowi przynajmniej 400 kcal. Można je rozcieńczać lub dodawać do innych posiłków.

Ruszaj się

Choroba często podcina nam skrzydła, czasem wręcz uniemożliwia wzmożoną aktywność fizyczną. Jednak jeśli tylko to możliwe, postaraj się o trochę ruchu. Specjaliści przekonują, że nawet regularne spacery dają wymierną korzyść naszemu zdrowiu. Pomagają także lepiej radzić sobie ze stresem. Do tego każde wyjście z domu pozwoli nie zadręczać się myśleniem o czekającym nas zabiegu.

Pomocne będą spacery (30- 60 min., 2000 – 5000 tys. kroków ), spokojna gimnastyka i ćwiczenia oddechowe. Nie wolno jednak forsować organizmu, bo zbyt duży wysiłek fizyczny może pogorszyć stan odżywienia.

Wbrew pozorom, nawet jeśli leżysz, możesz się gimnastykować! Podnoszenie rąk i nóg, skręty głowy, napinanie poszczególnych partii mięśni może bardzo poprawić twoje rokowanie.

Rozmawiaj o swoich obawach

Nie wstydź się mówić wprost, że boisz się tego, co cię czeka. Jeśli rozmowy z bliskimi nie wystarczają, zwróć się o pomoc do psychologa. Warto też zaufać swojemu lekarzowi.

Odstaw używki!

Nie używaj w ogóle alkoholu, narkotyków i tytoniu przynajmniej na cztery tygodnie przed operacją, a najlepiej w ogóle z nich zrezygnuj. Wszystkie te substancje utrudniają gojenie się ran i negatywnie wpływają na układ odpornościowy.

Ważne fakty

Duży zabieg operacyjny jest dla organizmu wysiłkiem, który można porównać do przebiegnięcia maratonu.

Niektóre choroby, m.in. nowotworowe, urazy i oparzenia, mogą same z siebie prowadzić do niedożywienia zagrażającego życiu i zdrowiu.

Niektóre operacje, w szczególności te z otwarciem przewodu pokarmowego, mogą w okresie pooperacyjnym utrudniać prawidłowe odżywienie – tym istotniejsze jest zwalczenie niedożywienia przed zabiegiem.

Niedożywienie zwiększa ryzyko powikłań, które mogą być groźne dla życia.

Nie zawsze w przypadku choroby nowotworowej operację należy zawsze wykonywać jak najwcześniej po jej rozpoznaniu, czasem lepiej ja odroczyć, by wzmocnić stan odżywienia oraz poprawić kondycję chorego.

Częstymi powikłaniami po zabiegach są zakażenia bakteryjne i wirusowe, dlatego pacjenta w szpitalu powinny odwiedzać tylko i wyłącznie osoby zdrowe.

Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Źródło:

Materiały przygotowane dla pacjentów przez specjalistów z Kliniki Gastroenterologii, Narodowego Instytutu Onkologii

Mięśniaki mogą dotyczyć kobiet wieku. Zazwyczaj występują one jednak u pań będących w wieku rozrodczym, czyli mającymi około 35-45 lat. Najpopularniejszym sposobem leczenia mięśniaków macicy jest ich operacyjne usunięcie. Współczesna medycyna oferuje jednak coraz szersze możliwości terapii, indywidualnie dostosowane do potrzeb i stanu zdrowia pacjentki.

To, w jaki sposób będą leczone mięśniaki jest zależne przede wszystkim od ich umiejscowienia i wielkości. Lekarze biorą pod uwagę również wiek pacjentki oraz jej plany na przyszłość, szczególnie te, dotyczące posiadania potomstwa. Mięśniaki są bowiem często diagnozowane u kobiet planujących macierzyństwo, przez co u wielu z nich leczenie operacyjne wywołuje obawy o późniejsze problemy z zajściem w ciąże lub jej donoszenie. Na zmniejszenie inwazyjności zabiegu wpływ może mieć zastosowanie leczenia farmakologicznego np. octanem uliprystalu, przed jego przeprowadzeniem. Lek ten działa również  samoistnie, umożliwiając zajście w ciąże oraz łagodząc dokuczliwe objawy towarzyszące mięśniakom.

- Zaawansowane mięśniaki i często związany z nimi przymus przeprowadzenia inwazyjnego zabiegu mogą utrudniać zajście w ciąże i jej prawidłowy przebieg. Dlatego w przypadku kobiet planujących macierzyństwo operacja klasyczna (z rozcięciem ściany brzucha) powinna być taktowana jako ostateczność. Aktualnie dostępne metody leczenia pozwalają odłożyć zabieg chirurgiczny na później. Jedną z nich jest zastosowanie terapii opartej na octanie uliprystalu, który działa bezpośrednio na mięśniaki redukując ich wielkość oraz przyczynia się do łagodzenia ich dokuczliwych objawów, takich jak krwawienia czy bóle podbrzusza, a co za tym idzie, podwyższa jakość życia pacjentek. W wielu krajach europejskich leczenie octanem uliprystalu od dawna finansowane jest ze środków publicznych – komentuje ekspert programu „Zdrowa ONA”, ginekolog, prof. Grzegorz Jakiel.

Warto również pamiętać, że nie wszystkie mięśniaki macicy wymagają leczenia, czy to farmakologicznego czy operacyjnego. Jeśli są niewielkie oraz nie wywołują dokuczliwych objawów często wystarczy jedynie regularna obserwacja pod opieką lekarza ginekologa.

Źródło: On Board

Rozmowa o seksie dla wielu par jest bardzo trudna. Tym bardziej jeżeli któreś z nich ma stomię. Chociaż rocznie przeprowadza się 6-8 tysięcy operacji jej wyłonienia, temat ten nadal pozostaje owiany tabu. Aby właściwie funkcjonować ze stomią, należy przede wszystkim zadbać o swój organizm i nauczyć się siebie od nowa. Największym problemem po operacji jej wyłonienia może być akceptacja samego siebie, która u każdej osoby przebiega zupełnie inaczej.

Akceptacja stomii wydaje się być najprostsza w przypadku małych dzieci lub osób starszych. Reszta może mieć z tym znacznie większe problemy. Jeżeli jednak chcielibyśmy rozpocząć współżycie ze swoim partnerem to z pewnością nie obejdzie się bez rozmowy, podczas której zostaną ustalone między innymi kwestie techniczne pierwszego zbliżenia.

Powrót do życia seksualnego po operacji wymaga czasu i jest procesem bardzo zindywidualizowanym. Z medycznego punktu widzenia, współżycie może mieć miejsce, kiedy rany się zagoją, a pacjent powróci do pełni sił (statystycznie około 7 miesięcy). Bardzo istotna jest również zmiana podejścia do własnej seksualności i intymności. Konieczna może być zmiana pozycji seksualnych, poprzez wykluczenie tych, które powodują ocieranie czy nacisk na stomię. Najczęściej zalecanymi pozycjami mogą być te „od tyłu”, „na jeźdźca” czy też przechylenie miednicy, kiedy partnerka leży na plecach i opiera się udami o uda partnera, który trzyma ją za biodra.

Pewne ograniczenia pozwalają też na nowe eksperymenty. Oznacza to, że seks może być równie ekscytujący co wcześniej, a partnerzy mogą się poniekąd poznawać na nowo. Stomia nie wpływa na popęd seksualny, więc partnerzy niewątpliwie będą odczuwać przyjemność ze zbliżenia. Co więcej, dzięki tym doświadczeniom mogą się sobie stać jeszcze bardziej bliscy.

Problemami, które mogą się pojawić u kobiet mających stomię w czasie stosunku, jest ból wynikający z nieobecności odbytnicy amortyzującej pochwę podczas stosunku czy też zwężanie lub bliznowacenie pochwy po radykalnym usunięciu pęcherza. Uszkodzenie autonomicznego systemu nerwowego może powodować natomiast obniżenie nawilżenia pochwy, czemu można jednak zaradzić używając żeli nawilżających do narządów intymnych.

U mężczyzny ze stomią mogą natomiast nastąpić zaburzenia erekcji, jeżeli w czasie zabiegu jej wyłonienia został uszkodzony nerw, odpowiadający za kontrolę  erekcji  i wytrysku  nasienia. Im więcej cięć w okolicy krocza, tym większe ryzyko uszkodzenia. W takim wypadku do terapii i reedukacji można dołączyć nastrzykiwanie ciał jamistych prąci, czyli inwazyjną metodę farmakologiczną, która pomaga w walce z impotencją.

Nie oznacza ro jednak, że trzeba rezygnować z seksu. Z pewnością należy do niego podejść zupełnie inaczej i stosować się do tego, co zaleca lekarz, a w razie dodatkowych problemów skorzystać z pomocy psychologa, terapeuty czy innego specjalisty.

Źródło: www.prasoweinfo.pl